ประวัติศาสตร์การเมืองคริสเตียนเลบานอนและการพัฒนาประชาธิปไตยบนหลัก Confessionalism ระหว่างปี 1975-1990 - กิจบุญชู ปรีชา (รัฐศาสตร์สาร, 2025)
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อศึกษาเกี่ยวกับประวัติศาสตร์การเมืองของชาวคริสต์ในเลบานอนภายใต้ระบบการเมืองแบบสารภาพ ผ่านทฤษฎีการปะทะทางอารยธรรมที่ให้ความสำคัญกับการทำให้ทันสมัย โดยตั้งสมมติฐานว่าการมีตัวตนของชาวคริสต์ในประเทศเลบานอนทำให้ระบอบประชาธิปไตยยังคงถูกรักษาไว้ในระบบการเมือง รวมถึงระบบสารภาพก็ยังคงมีอิทธิพลต่อการดำรงรักษาระบอบประชาธิปไตยไว้และส่วนสุดท้ายคือการศึกษากระบวนการทำให้ทันสมัยเปรียบระหว่างชาวคริสต์และมุสลิมในเลบานอนว่ากลุ่มตัวอย่างใดส่วนมีส่วนทำให้ระบอบประชาธิปไตยของเลบานอนยังคงมีเสถียรภาพในภาวะสงครามกลางเมืองระหว่างปี 1975 ถึง 1990 ซึ่งมีโจทย์เกี่ยวกับการทำให้ทันสมัยที่คิดค้นโดย ซามูเอล ฮันติงตัน จำนวน 6 ข้อสำหรับใช้ในการเปรียบเทียบตัวแปรซึ่งก็คือ สถาบันปกครองของรัฐ นักการเมืองหรือพรรคการเมืองที่มีบทบาทในช่วงเวลาดังกล่าวว่ามีกระบวนการออกนโยบายการเมืองที่สนับสนุนโจทย์ทั้ง 6 ข้ออย่างไร แล้วจึงนำผลที่ได้มาคำนวนคะแนนเพื่อใช้เปรียบเทียบและวิเคราะห์เพื่อตีความ ผลการวิเคราะห์ที่ได้พบว่าคะแนนของทั้งสองศาสนามีจำนวนที่เท่ากัน โดยคะแนนของปัจจัยภายในหรือผลการเปรียบเทียบภายในประเทศชาวคริสต์มีคะแนนต่อชาวมุสลิมที่ 33 ต่อ 28 ทำให้ชาวคริสต์มีความสำคัญต่อการเมืองเลบานอนทั้งในแง่ของการรักษาระบอบประชาธิปไตยและการรักษาระบบสารภาพอันเป็นเอกลักษณ์ของเลบานอนและยังป้องกันไม่ให้ระบอบประชาธิปไตยถูกท้าทายโดยระบอบอื่นๆ ของมหาอำนาจในภูมิภาคที่พยายามแผ่อิทธิพลเข้ามา ในส่วนของปัจจัยภายนอกหรือกลุ่มประเทศพันธมิตรของทั้งสองฝ่ายในสงครามกลางเมืองเลบานอนได้ผลคะแนนของฝ่ายมุสลิมมีมากกว่าเพราะพันธมิตรฝ่ายมุสลิมต่างก็ต้องการให้เลบานอนเป็นแนวกั้นอิทธิพลของประเทศที่เป็นอริกับประเทศของตน ด้วยภูมิรัฐศาสตร์ที่ห่างไกลจากเลบานอนบวกกับความขาดแคลนในทรัพยากรที่จะใช้แนวทางการทำสงครามเพื่อปราบปรามอีกฝ่ายจึงทำให้สุดท้ายจึงเลือกใช้แนวทางสันติวิธีเพื่อยับยั้งไม่ให้สงครามกลางเมืองสามารถเกิดขึ้นในเลบานอนได้อีกจึงจะเป็นวิธีการที่มีประสิทธิภาพที่สุดโดยมีชาวคริสต์เป็นหัวใจสำคัญในการยุติสงครามและท้ายที่สุดระบอบประชาธิปไตยก็กลายเป็นแกนกลางในการแก้ไขความขัดแย้งทางการเมืองและศาสนา จากการวิจัยในครั้งนี้ มีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับจำกัดความของข้อตกลงแห่งชาติปี 1943 ควรเป็นสัญลักษณ์ของความร่วมมือและการแชร์อำนาจระหว่างฝ่ายต่างๆ และไม่ควรมีอิทธิพลแค่เครื่องกำหนดหน่วยของการแบ่งเขตเลือกตั้ง นี่จึงจะสามารถเพิ่มความเข้มแข็งให้รัฐบาลกลาง จึงจะนำไปสู่การแก้ไขปัญหาทางเศรษฐกิจที่เลบานอนเผชิญอยู่ในปัจจุบัน