หู่ เติ้งโจว: ประวัติศาสตร์การสร้างระบบการศึกษาอิสลามในจีน - Prahyadsap, Thanachot; สือแต อับดุลรอนิง (วารสารสหวิทยาการ, 2024)
ในยุคสมัยของราชวงศ์หมิงมีบุคลากรชาวหุยหรือชาวมุสลิมที่มีชื่อเสียงค่อนข้างน้อย เมื่อเทียบกับยุคสมัยของราชวงศ์หยวนที่ชาวมุสลิมต่างเข้าไปมีส่วนสำคัญในราชสำนัก ขณะที่ชาวหุยในช่วงราชวงศ์หมิง พบว่าเอกสารทางประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ได้มุ่งเน้นในการนำเสนอ เจิ้งเหอ (Zheng He ค.ศ. 1371–1435) ชาวมุสลิมหุยที่ประสบความสำเร็จ อย่างไรก็ตามเอกสารประวัติศาสตร์มุสลิมจีน โดยเฉพาะเอกสารในภาษาไทยยังไม่พบว่ามีการกล่าวถึง หู่ เติ้งโจว (Hu Dengzhou 胡登洲 ค.ศ. 1522–1597) ซึ่งเป็นนักวิชาการผู้ทรงอิทธิพลทางความคิดของมุสลิมจีนที่มีชีวิตในยุคหลังจากเจิ้งเหอ ดังนั้นบทความฉบับนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและนำเสนอถึงประวัติของ หู่ เติ้งโจว และผลงานของเขาที่มีต่อชุมชนมุสลิมจีน ผลการศึกษาพบว่า หู่ เติ้งโจว เป็นชาวหุยที่มีฐานะค่อนข้างร่ำรวย ผู้ซึ่งได้รับอิทธิพลคำสอนอิสลามศึกษาจากกลุ่มนักวิชาการเปอร์เซียและอาหรับ โดยเฉพาะจากเมืองบุคอรอ หลังจากที่ หู่ เติ้งโจว ได้พบและศึกษาเล่าเรียนกับชีคคนหนึ่งในคณะทูตจากอาณาจักรข่านแห่งบุคอรอที่ปักกิ่งแล้ว เขาจึงได้กลับมายังบ้านเกิดและฟื้นฟูอิสลามด้วยการสร้างระบบการศึกษาที่เรียกว่า จิงถัง เจียวอี้ (Jingtang Jiaoyu, 經堂教育) จนได้รับการสนับสนุนจากชุมชน นำไปสู่การสร้างโรงเรียนสอนอิสลามศึกษาและสร้างบุคลากรรุ่นหลังที่มีคุณภาพ