BEING DETERMINED EARLY CHILDHOOD TEACHERS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Early childhood teachers are the second most influential force in the development of children after their parents. The teachers are defined as people who lay foundation for students' development to the fullest potential. Furthermore, the early childhood teachers have a critical role in being good role models which are beneficial to students’ lives in the future. Conversely, the limited knowledge and understanding about early childhood development, the lack of self-improvement in teaching skills and the lack of commitment to early childhood development would be detrimental to students in both short and long terms. This leads an unexpected impact on society in the future. It is, therefore, imperative to develop a personal characteristic of being determined in the early childhood teachers to enhance their abilities in identifying opportunities and positivity in different situations for themselves and their students without giving up on obstacles. Consequently, the early childhood teachers are always well prepared to promote students’ prosperity and happiness.
Article Details
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้ ไม่ใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของคณะผู้จัดทำ บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ซึ่งความรับผิดชอบด้านเนื้อหาและการตรวจร่างบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). คู่มือหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย พุทธศักราช 2560 สำหรับเด็กอายุ 3-5 ปี. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
จิรวรรณ กาละดี. (2544). คุณสมบัติของครูปฐมวัยที่พึงประสงค์ตามพระราชบัญญัติทางการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ผู้จัดการออนไลน์. (2554). ครูปฐมวัยมีปัญหาอื้อแนะปรับตามสิ่งแวดล้อมคุณภาพชีวิต. สืบค้นเมื่อ 5 กรกฎาคม 2565, จาก http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9540000106612.
พระเทพวิสุทธิเมธี. (2529). ธรรมสำหรับครู. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และ พเยาว์ ยินดีสุข. (2558). รู้เนื้อหาก่อน สอนเก่ง การเปลี่ยนวัฒนธรรมคุณภาพ ในศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เยาวพา เดชะคุปต์. (2542). การจัดการศึกษาสำหรับเด็กปฐมวัย. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: แม็คจำกัด.
รัตนวดี รอดภิรมย์. (2559). การพัฒนายุทธศาสตร์การจัดการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความเป็นครูผู้มุ่งมั่นของนักศึกษาสาขาวิชาการศึกษาปฐมวัยปฐมวัย. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การจัดการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
รัตนา งิ้วแหลม. (2546). คุณลักษณะที่พึงประสงค์ของครูปฐมวัยตามแนวทางปฏิรูปครู ในทัศนะของผู้ปกครองนักเรียนโรงเรียนสาธิตสังกัดสถาบันราชภัฏกลุ่มรัตนโกสินทร์. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการศึกษาปฐมวัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542. พิมพ์ครั้งที่ 1.กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
ราศี ทองสวัสดิ์. (2537). เข้าใจเด็กก่อนวัยเรียน เล่ม 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ชมรมไทยอิสราเอล.
วัฒนา ปุญญฤทธิ์. (2542). การจัดสภาพแวดล้อมในสถานพัฒนาเด็กปฐมวัย. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏพระนคร.
วิทยา วาโย, อภิรดี เจริญนุกูล, ฉัตรสุดา กานกายันต์ และ จรรยา คนใหญ่. (2563). การเรียนการสอนแบบออนไลน์ภายใต้สถานการณ์แพร่ระบาดของไวรัส COVID-19: แนวคิดและการประยุกต์ใช้จัดการเรียนการสอน [Electronic version]. ศูนย์อนามัยที่ 9, 14(34), 285-298.
วิทยากร เชียงกูล. (2551). สภาวะการศึกษาไทยปี 2550/2551“ปัญหาความเสมอภาค และคุณภาพของการศึกษาไทย”. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: วี.ที.ซี.คอมมูนิวเคชั่น.
สุณี บุญพิทักษ์. (2557). วิจัยชั้นเรียนปฐมวัย: หลักปฏิบัติจากประสบการณ์. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: ปัญญาชน.
สุวรรณี ทองคำ. (2549). ตัวแปรที่สัมพันธ์กับการปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของครูปฐมวัย โรงเรียนอนุบาลเอกชนกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการศึกษาปฐมวัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ 2542. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ สำนักนายกรัฐมนตรี.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2549). เกณฑ์มาตรฐานวิชาชีพครูของคุรุสภา พ.ศ. 2537. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.
สำนักงานเลขาธิการคุรุสภา. (2556). คู่มือการปฏิบัติงานการต่อใบอนุญาตประกอบวิชาชีพ ทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: คุรุสภา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (2555ก). แผนยุทธศาสตร์ชาติด้านเด็กปฐมวัย (แรกเกิดถึงก่อนเข้าประถมศึกษาปีที่ 1) ตามนโยบายรัฐบาลด้านเด็กปฐมวัย พ.ศ. 2555-2559. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2555ข). รายงานการวิจัยเรื่อง มาตรฐานวิชาชีพครูปฐมวัย. กรุงเทพฯ: บริษัท โบนัส พรีเพรส.
Barnes, S. (2012). Making Sense of Intentional Teaching. Australia: Children’s Services Central.
Bredekamp, S. (2011). The Joy of Learning: Effective Curriculum & Assessment for Young Children. Retrieved May 10,2014, from http://eclkc.ohs.acf.hhs.gov/hslc/hs/calendar/summit/Sue_Bredekamp_OHS_Summit_Feb2011.pdf.
Commonwealth of Australia. (2009). Belonging, being and becoming: The early years learning framework for Australia. Canberra, ACT: Department of Education, Employment and Workplace Relations for the Council of Australian Governments.
Epstein, A. S. (2007). The Intentional Teacher. Choosing the best Strategies for Young Children’s Learning. Washington DC: National Association for the Education of Young Children.
Epstein, A. S. (2009). Think before you (inter)act: what it means to be an intentional teacher. Retrieved May 23, 2019, from. https://citeseerx.istpsu.edu/viewdoc/download?doi=10.1.1.476.9053&rep=rep1&type=pdf.
Maria, R. & Diana, J. (2006). A Qualitative Investigation of Primary Teachers’ Intentional Strategies for Promoting Development in Early Childhood. In Paper presented at the 37th Annual Northeast Educational Research Association Conference, October 18-20, Kerhonkson, New York.
Martin, J. (2009). Using the principles of intentional teaching to communicate effectively with parents. Exchange magazine, January/February, 53-56.
