ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืด โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชธาตุพนม
คำสำคัญ:
โรคหืด, ผู้ป่วยเด็ก, ระดับการควบคุมโรคหอบหืดบทคัดย่อ
การศึกษาเชิงสำรวจภาคตัดขวางนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืด โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชธาตุพนม กลุ่มตัวอย่างคือ ผู้ป่วยโรคหืดเด็กทั้งหมดที่เข้ารับการรักษาที่คลินิกโรคหืดโรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชธาตุพนม อายุ 2-15 ปี จำนวน 144 ราย เก็บตัวอย่างด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติร้อยละ และ Chi-square
ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างควบคุมอาการได้ ร้อยละ 31.25 ควบคุมอาการได้บางส่วน ร้อยละ 25.00 ควบคุมไม่ได้ ร้อยละ 43.75 ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืด ปัจจัยด้านข้อมูลส่วนบุคคล พบว่าประวัติบุคคลในครัวป่วยด้วยโรคหืดมีความสัมพันธ์กับการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p<0.05 ปัจจัยด้านข้อมูลการรักษา พบว่า การใช้ยาสเตียรอยด์ชนิดสูดอย่างสม่ำเสมอ การใช้ยาสเตียรอยด์ชนิดสูดอย่างถูกต้อง ประวัตินอนโรงพยาบาลด้วยโรคหืดและประวัติพ่นยาที่แผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉินมีความสัมพันธ์กับการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p<0.05 ปัจจัยด้านข้อมูลสิ่งแวดล้อมพบว่า มีสัตว์เลี้ยงในบ้าน สมาชิกในครอบครัวสูบบุหรี่ การจุดธูปทุกวันพระ การตากผ้าห่ม ผ้าปูที่นอนทุกอาทิตย์มีความสัมพันธ์กับการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ p<0.05
เอกสารอ้างอิง
GBD 2019 Diseases and Injuries Collaborators. Global burden of 369 diseases and injuries in 204 countries and territories, 1990-2019: a systematic analysis for the Global Burden of Disease Study 2019. Lancet 2020; 396(10258):1204-1222.
World Health Rankings. Thailand: Asthma [Internet]. 2022 [cited 2022 Oct 3]; Available from: https://www.worldlifeexpectancy.com/thailand-asthma.
ศูนย์กลางข้อมูลเปิดภาครัฐ. ชุดข้อมูลอัตราป่วยตาย (Fatality rate) ด้วยโรคหืดทุกกลุ่มอายุ สิทธิ UC ของโรงพยาบาลที่ให้บริการ ปี 2560-2563 [อินเตอร์เน็ต]. 2564 [สืบค้นเมื่อ 31 มีนาคม 2566]. เข้าถึงจาก https://data.go.th/dataset/dataset-pp_37_07
โรงพยาบาลสมเด็จพระยุราชธาตุพนม. ผลการดำเนินงานการให้บริการทางการแพทย์สำหรับผู้ป่วยโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง ปี 2565. [ ม.ป.ท.: ม.ป.พ.]. (เอกสารอัดสำเนา). 2565.
กัลยพัทธ์ นิยมวิทย์. การพยาบาลผู้ป่วยเด็กโรคหืดกำเริบเฉียบพลัน. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระปกเกล้า จันทบุรี 2560; 28(1): 149-160.
วงษ์เดือน จุแดง และศศิธร จตุโภคา. พฤติกรรมการดูแลของผู้ดูแลผู้ป่วยโรคหืดในเด็ก 0-5 ปีในโรงพยาบาลดำเนินสะดวก จังหวัดราชบุรี. วารสารแพทย์เขต 4-5 2563; 39(3): 488-499.
สมาคมสภาองค์กรโรคหืดแห่งประเทศไทย. แนวทางการรักษาโรคหืดสำหรับผู้ใหญ่ในประเทศไทย 2565. กรุงเทพฯ, สมาคมสภาองค์กรโรคหืดแห่งประเทศไทย. 2565.
นันทวัน ขวัญสุข, และอาภาวรรณ หนูคง. ผลของโปรแกรมการจัดการสิ่งแวดล้อมภายในบ้านต่อพฤติกรรมการจัดการสิ่งแวดล้อมของผู้ดูแลเด็กโรคหืด. วารสารพยาบาลศาสตร์ 2554; 29(3): 94-102.
ชลธิชา ตั้งชีววัฒนกุล. ปัจจัยที่มีผลต่อการควบคุมอาการของผู้ป่วยเด็กโรคหืด โรงพยาบาลพังงา. วารสารวิชาการแพทย์เขต 11 2561; 32(4): 1269-1282
สายสุนี อภิบาลวนา ดวงรัตน์ วัฒนากิจไกรเลิศ คนึงนิจ พงศ์ถาวรกมล และวันชัย เดชสมฤทธิ์ฤทัย. ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการควบคุมโรคในผู้ป่วยโรคหืด. วารสารพยาบาลศาสตร์ 2561; 36(4): 39-51.
สุจิตรา สีดาดี และชนนิกานต์ วิไลฤทธิ์ ปัจจัยทีมีความสัมพันธ์กับระดับการควบคุมโรคหืดในผู้ป่วยที่รับการรักษาในโรงพยาบาลลำปลายมาศ จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการสาธารณสุข 2557;23(1):30-36.
เบญจารัตน์ ทรรทรานนท์ ทวีลาภ ตั๊นสวัสดิ์ และวราวุฒิ เกรียงบูรพา. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยเด็กโรคหืด. รายงานการวิจัย คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 2564.
Demir AU, Celikel S, Karakaya G, Kalyoncu AF.Asthma and Allergic Diseases in School Children from 1992 to 2007 with Incidence Data. Journal of Asthma 2010; 47(10): 1128-1135.
Mathew A, Prince TG, Remees R, Saravanapandian N, Ramalingam S, Srikanth K, Mathai J.
Prevalence and Risk Factors of Asthma in School Going Children in South India. Nepal Journal of Epidemiology 2012; 2(1): 171-178.
Engelkes M, Janssens HM, de Jongste JC, Sturkenboom MC, Verhamme KM. Medication adherence and the risk of severe asthma exacerbations: a systematic review. European Respiratory Journal 2015; 45(2): 396-407.
Hoskins G, Williams B, Jackson C, Norman P, Donnan P. Patient, practice and organisational influences on asthma control: Observational data from a national study on primary care in the United Kingdom. International Journal of Nursing Studies 2012; 49: 596-609.
ฉันชาย สิทธิพันธุ์. พิษภัยของการบริโภคยาสูบ. ในสุทัศน์ รุ่งเรืองหิรัญญา.(บรรณาธิการ). คู่มือการรักษาโรค ติดบุหรี่ เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 1, หน้า11-23). กรุงเทพมหานคร: สินทวีกิจ พริ้นติ้ง. 2553.
สุทัศน์ รุ่งเรืองหิรัญญา. สารพิษในควันบุหรี่และผลกระทบโดยรวมต่อสุขภาพ.ในสุทัศน์ รุ่งเรือง หิรัญญา และรณชัย คงสกนธ์. บรรณาธิการ). พิษภัยและการรักษาโรคติดบุหรี่ (พิมพ์ครั้งที่ 1, หน้า 111-125). กรุงเทพมหานคร: สินทวีกิจ พริ้นติ้ง. 2552.
อรพรรณ โพชนุกุล และสมบูรณ์ จันทร์สกุลพร. (บรรณาธิการ). โรคภูมิแพ้ทางเดินหายใจในเด็ก. พระนครศรีอยุธยา:เทียนวัฒนาพริ้นติ้ง. 2558.
Karunasekera KAW, PereraThamara KPJ, Perera T, Abeynarayana J. Genetic and environmental risk for asthma in children aged 5-11 years. Sri Lanka Journal of Child Health 2005; 34(3): 79-83
