ผลของโปรแกรมสร้างเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อการส่งเสริมพัฒนาการด้านภาษาของผู้ดูแลเด็กที่มีภาษาล่าช้า โรงพยาบาลกาฬสินธุ์

บทคัดย่อ

     การวิจัยกึ่งทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดก่อนและหลังการทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมสร้างเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อการส่งเสริมพัฒนาการด้านภาษาของผู้ดูแล เด็กที่มีภาษาล่าช้า กลุ่มตัวอย่างผู้ดูแลที่มีเด็กอายุ 1-3 ปี ที่มีภาษาล่าช้าที่เข้ามารับบริการคลินิกกระตุ้นพัฒนาการเด็ก โรงพยาบาลกาฬสินธุ์ ระยะเวลาดำเนินการ ระหว่างเดือนเมษายน – ตุลาคม 2567 คัดกรองด้วยคู่มือเฝ้าระวังและส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัยตามช่วงอายุ (DSPM) มีด้านภาษาล่าช้าในครั้งที่ 2 คัดเลือกอย่างเจาะจง จำนวน 30 ราย การเก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบ ถามและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ประกอบด้วยการแจงแจงความถี่ ร้อยละค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงอนุมาน Paired t-test
     ผลการวิจัย: พบว่า กลุ่มตัวอย่างผู้ดูแลเด็กที่มีพัฒนาการล่าช้าด้านภาษา ภายหลังเข้าร่วมโปรแกรม การรับรู้สมรรถนะแห่งตนต่อการส่งเสริพัฒนาการด้านภาษา มีคะแนนเพิ่มขึ้นจำนวน 30 คน (100%) อยู่ระดับสูง และพฤติกรรมต่อการส่งเสริมพัฒนาการด้านภาษา  จำนวน  27 คน (90.00%) อยู่ในระดับสูง  ผลความแตกต่างของค่าเฉลี่ยคะแนน การรับรู้สมรรถนะแห่งตนและพฤติกรรมต่อการส่งเสริมพัฒนาการด้านภาษา ก่อนและหลังการใช้โปรแกรม มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ 21.90 (p< 0.001) และ13.30 (p< 0.001) ตามลำดับ  ส่วนเด็กอายุ 1-3 ปีที่มีภาษาล่าช้า ก่อนและหลังเข้าโปรแกรม พัฒนาการด้านการเข้าใจภาษาและพัฒนาการด้านการใช้ภาษา พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เท่ากับ 3.26 (p < 0.001) และ4.30 (p < 0.001) ตามลำดับ มีพัฒนาการด้านภาษาดีขึ้น