ประสิทธิผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มแบบสหปัจจัยของผู้สูงอายุ ในพื้นที่อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
การหกล้ม, โปรแกรมป้องกันการหกล้ม, พฤติกรรมป้องกันการหกล้ม, ผู้สูงอายุบทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประสิทธิผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มแบบสหปัจจัยในผู้สูงอายุที่อาศัยในชุมชน กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีความเสี่ยงต่อการหกล้ม ไม่มีภาวะสมองเสื่อม สามารถปฏิบัติกิจวัตรประจำวันได้ในระดับปกติ และยินดีเข้าร่วมการศึกษาจำนวน 150 คน โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลองออกเป็น 2 กลุ่ม และกลุ่มควบคุม ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่ายกลุ่มละ 50 คน โดยกลุ่มทดลองแต่ละกลุ่มได้รับโปรแกรมป้องกันการหกล้มแบบสหปัจจัย เป็นเวลา 20 สัปดาห์เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 3 ส่วน คือ โปรแกรมป้องกันการหกล้มแบบสหปัจจัย แบบสัมภาษณ์ และแบบประเมินสมรรถนะทางกาย วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนา เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยด้วยสถิติ Independent samples t-test และเปรียบเทียบความแปรปรวนแบบวัดซ้ำ
ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังการทดลอง 16 สัปดาห์ และ 20 สัปดาห์ กลุ่มทดลองทั้ง 2กลุ่ม มีคะแนนเฉลี่ยความรู้การป้องกันการหกล้ม พฤติกรรมการป้องกันการหกล้ม การทรงตัว และสมรรถนะทางกายสูงขึ้นกว่าก่อนการทดลอง และมีคะแนนเฉลี่ยความกลัวในการหกล้มต่ำกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.05)
เอกสารอ้างอิง
Gang, L., Sufang, J., & Ying, S. (2006).The incidence status on injury of the community dwelling elderly in Beijing. Chi J Prev Med, 40(1):37.
Calvalcante, A.L.P., Aguiar, J.B., & Gurgel, L.A. (2012). Fatores associados a quedas em idosos em um bairro de Fortaleza, Ceará. Rev Bras GeriatrGerontol,15(1):137.
Wu, T.Y., Chie, W.C., Yang, R.S., & et al.(2013). Risk factors for single and recurrent falls: Aprospective study of falls in community dwelling seniors without cognitive impairment. Prev Med, 57:511-517.
วิชัย เอกพลากร.(2557).รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 5 พ.ศ.2557. นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
Woratanarat, P., Wajanavisit, W., Lertbusayanukul, C., Loahacharoensombat ,W., &Ongphiphatanakul, B. (2005).Cost analysis of osteoporotic hip fractures. J Med Assoc Thai, 88 (Suppl 5):S96-104.
Dhargave, P., &, Sendhilkumar, R. (2016). Prevalence of risk factors for falls among elderly people living in long-term care homes. Journal of Clinical Gerontology & Geriatrics,1 (7): 99-103.
Lee, H., Chang, K., Tsauo, J., Hung, J., Huang, Y., & Lin, S. (2013). Effects of a multifactorial fall prevention program on fall incidence and physical function in communitydwelling older adults with risk of falls. Archives of Physical Medicine and Rehabilitation,94:606-615.
Lyons, S., Adams, S., & Titler, M. (2005). Evidence-based protocol: Fall prevention for Older adults. Journal of Gerontological Nursing, 31(11), 9-14.
Polit, D.F., & Beck, C.T. (2004) Nursing research: Principles and methods. 7th Edition, Lippincott Williams & Wilkins, Philadelphia.
อัจฉรา ปุราคม, ชญานิศ ลือวานิช, กาญจนา พิบูลย์, และ คณะ. (2559). กิจกรรมทางกายเพื่อลดการเสื่อมถอยของสมรรถภาพการทา หน้าที่ทางกายสาหรับผู้สูงอายุ. กรุงเทพ ฯ : ศูนย์วิจัยกิจกรรมทางกายเพื่อสุขภาพ สานักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ
Ott ,L. D. (2018). The impact of implementing a fall prevention educational session for community-dwelling physical therapy patients. Nursing Open,5:567–574.
ฐิติมา ทาสุวรรณอินทร์ และ กรรณิการ์ เทพกิจ.(2560). ผลของโปรแกรมการป้องกันการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ. Journal of Nursing and Health Care, 35(3): 186-195.
Shin, K.R., Shin, S.J., Kim, J.S., & Jin Young Kim, J.Y. (2005). The Effects of Fall Prevention Program on Knowledge, Self-efficacy, and Preventive Activity Related to Fall, and Depression of Low-income Elderly Women. J Korean Acad Nurs,35(1):104-112.
Hill, A., Hoffmann, T., Beer, C., McPhail, S., Hill, K. D., Oliver, D., & Haines, T. P.(2011). Falls after discharge from hospital: Is there a gap between older peoples’ knowledge about falls prevention strategies and the research evidence?. Gerontologist, 51(5), 653–662.
วิทยา วาโย และคณะ. (2560). ผลของโปรแกรมป้องกันการหกล้มแบบสหปัจจัยต่อพฤติกรรมการป้องกันการหกล้ม ของผู้สูงอายุในชุมชน.วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ,35(2):
Kittipimpanon, K., Amnatsatsue, K., Kerdmongkol,P.,Maruo, S.J., & Nityasuddhi, D. (2012). Development and evaluation of a community-based fall prevention program for elderly Thais. Pacific Rim Int J Nurs Res,16(3) :222-235.
Shumway-Cook, A., Ilene F. Silver, L. F., LeMier, M., York,S., Cummings,P., & Koepsell,T.D. (2007). Effectiveness of a Community-Based Multifactorial Intervention on Falls and Fall Risk Factors in Community-Living Older Adults: A Randomized, Controlled Trial. Journal of Gerontology: MEDICAL SCIENCES,62(12): 1420–1427.
Dadgari, A., Aizan Hamid, T., Hakim, M.N., & et al., (2016). Randomized control trials on otago exercise program (OEP) to reduce falls among elderly community dwellers in Shahroud, Iran. Iran Red Crescent Med J, 18(5): 1-8.
Park, Y., & Chang, M. (2016) .Effects of the Otago exercise program on fall efficacy, activities of daily living and quality of life in elderly stroke patients. J Phys Ther Sci, 28(1): 190-193.
Johanson, E., Jonsson, H.,Dahlberg,R., & Patomella,A. (2018). The efficacy of a multifactorial falls-prevention programme, implemented in primary health care. British Journal of Occupational Therapy, 81(8): 474-481.
Jung, Y., Lee, K., Shin , S., & Lee, W. (2015). Effects of a multifactorial fall prevention program on balance, gait, and fear of falling in post-stroke inpatients. Journal of Physical Therapy Science,27(6):1865-8
