ผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีนในมินิธัญญารักษ์ โรงพยาบาลคำม่วง อำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์
คำสำคัญ:
พฤติกรรมก้าวร้าว , ผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีน , โปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมบทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีนในมินิธัญญารักษ์ โรงพยาบาลคำม่วง อำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์ กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีน เพศชาย อายุ 18-59 ปี จำนวน 66 คน สุ่มเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 33 คน โดยกลุ่มควบคุมได้รับการบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพแบบชุมชนบำบัดตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรม 8 กิจกรรม ติดต่อกัน 6 สัปดาห์ ร่วมกับการบำบัดฟื้นฟูสมรรถภาพตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบประเมินพฤติกรรมก้าวร้าว (Overt Aggressive Scale) และ 3) โปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรม โดยวัดผลคะแนนพฤติกรรมก้าวร้าวก่อนและหลังการทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลส่วนบุคคลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา เปรียบเทียบค่าคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมก้าวร้าวของผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีน ด้วยสถิติทดสอบทีแบบอิสระและไม่อิสระ กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05
ผลการวิจัยพบว่า ผู้ป่วยติดสารเสพติดแอมเฟตามีนทั้งสองกลุ่ม มีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมก้าวร้าวหลังการทดลองลดลง โดยกลุ่มที่ได้รับโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมร่วมด้วยมีคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมก้าวร้าวหลังการทดลอง น้อยกว่ากลุ่มที่ได้รับการบำบัดแบบปกติ 1.57 คะแนน ซึ่งมีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p-value <0.001) (95% C I : -2.13 ถึง -1.02)
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด กระทรวงยุติธรรม. รายงานผลการดำเนินงานตามแผนปฏิบัติการภายใต้นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการป้องกัน ปราบปรามและแก้ไขปัญหายาเสพติด ปีงบประมาณ พ.ศ.2567. เข้าถึงจาก https://www.oncb.go.th/result-prevent
กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. คู่มือ การบำบัดรักษาและฟื้นฟูสมรรถภาพผู้ใช้ยาและสารเสพติด รูปแบบ มินิธัญญารักษ์. เข้าถึงจาก https://online.anyflip.com/cbilx/deyi/mobile/index.html
Miczek K.A, Tidey J.W.(1987). Amphetamines: aggressive and social behavior. NIDA Res Monogr. 94(1): 68-100.
Tasa K, Bunthumporn N, Somprasert C.(2020). The effects of a cognitive-behavioral therapy program on the aggressive behaviors among delinquent adolescents in observation and protection centers. J Royal Thai Army Nurses. 21(3): 262-274. (in Thai)
Ritmontri S, Sawangiarean K.(2012). Violent behavior towards the family of amphetamines. J Psychiatric Nurse Mental Health. 34: 114-128. (in Thai)
Beck J.S.(2011). Cognitive behavior therapy: Basics and beyond. 2nd ed. New York: The Guilford Press.
Hoogsteder L.M, Stams G.J.J.M, Figge M.A, Changoe K, van Horn J.E, Hendriks J, et al.(2015). A meta-analysis of the effectiveness of individually oriented cognitive behavioral treatment (CBT) for severe aggressive behavior in adolescents. J Forensic Psychiatry Psychol. 26(1): 22–37
Beck R, Fernandez E.(1994). Cognitive-behavioral therapy in the treatment of anger: a meta-analysis. Cognit Ther Res. 22(1): 63–74
Yudofsky S.C, Silver J.M, Jackson W, Endicott J, Williams D.(1987). The overt aggression scale for the objective rating of verbal and physical aggression. American Journal of Psychiatry. (143): 35-39.
Ratdotsadee T, Rujiwit M, Uthit P.(2015). The effect of bio-feedback with the imagination to the aggressive behavior of the drug substance amphetamine. J Psyhiatric Nurse Mental Health. 28: 92-114.
พิพัฒน์ พันเลียว, รังสิมันต์ สุนทรไชยา, สารรัตน์ วุฒิอาภา.(2560). ผลของโปรแกรมบำบัดการปรับเปลี่ยนความคิดและพฤติกรรมต่อพฤติกรรมก้าวร้าวในผู้ป่วยติดสารแอมเฟตามีน. วารสารพยาบาลทหารบก 18 : 207-214.
Yawirach S, Chaichana C, Tepamoon J, Raktanyakan P.(2018). Effectiveness of group cognitive behavioral therapy on attitude toward amphetamine among patients in Thanyarak Maehongson hospital’s therapeutic Community. 43(3): 90-93. (in Thai)
