ประสิทธิผลของโปรแกรมการพยาบาลในผู้ป่วยระยะท้าย โรงพยาบาลวังชิ้น จังหวัดแพร่
คำสำคัญ:
โปรแกรมการพยาบาล, ป่วยระยะท้ายบทคัดย่อ
การวิจัยกึ่งทดลองนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการพยาบาลต่อการเตรียมการตายอย่างสงบในผู้ป่วยระยะท้าย คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างที่เฉพาะเจาะจง จำนวน 30 ราย เครื่องมือที่ใช้ในการทดลองคือโปรแกรมการพยาบาลในผู้ป่วยระยะท้ายที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เครื่องมือที่ใช้ในรวบรวมข้อมูล คือ 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ป่วยระยะท้าย 2) แบบประเมินการรับรู้การตายสงบ 3) แบบประเมินความสามารถในการทำกิจกรรมในระยะท้าย Palliative Performance Scale 4) แบบประเมินความรุนแรงของอาการที่พบในผู้ป่วยระยะท้ายรายด้าน Edmonton Symptom Assessment System 5) แบบประเมินความพึงพอใจของครอบครัวในการดูแลผู้ป่วยระยะท้าย มีค่าความเชื่อมั่นอยู่ระหว่าง 0.75-0.95 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา และสถิติ Wilcoxon Signed Rank Test
ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังได้รับโปรแกรมการพยาบาลในผู้ป่วยระยะท้าย 1) ค่าเฉลี่ยการรับรู้การตายสงบ (Peaceful death) สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) 2) ค่าเฉลี่ยความสามารถในการทำกิจกรรมในระยะท้าย โดย Palliative Performance Scale เพิ่มขึ้นกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมฯ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) 3) ค่าเฉลี่ยความรุนแรงของอาการรวบกวน โดยใช้ Edmonton Symptom Assessment System: ESAS ทั้งหมด 10 อาการ มีความรุนแรงของอาการรบกวน น้อยกว่าก่อนการได้รับโปรแกรมการพยาบาลในผู้ป่วยระยะท้าย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < 0.05) และ 4) ความพึงพอใจของครอบครัวต่อการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายมีความพึงพอใจระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
ศรีเวียง ไพโรจน์กุล. ความสำคัญของการพัฒนาระบบบริการแบบ Palliative Care. ใน: กิติพล นาควิโรจน์, บรรณาธิการ. คู่มือการดูแลผู้ป่วยระยะท้ายและครอบครัว. กรุงเทพฯ: สมาคมบริบาลผู้ป่วยระยะท้าย; 2559. หน้า 3-7.
ช่อทิพย์ พรหมมารัตน์. ผลของการพัฒนารูปแบบการดูแลแบบประคับประคองที่บ้านเครือข่ายสุขภาพอำเภอบ้านโฮ่ง จังหวัดลำพูน. วารสารสาธารณสุขล้านนา. 2561;13(1):25-36.
กรมการแพทย์. คู่มือการดูแลผู้ป่วยแบบประคับประคองและระยะท้าย (สำหรับบุคลากรทางการแพทย์). นนทบุรี: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์ องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชูถัมภ์; 2563.
สายสิริ อิสรชาญวาณิชย์. ตายดี เตรียมได้ การวางแผนการดูแลในระยะท้ายของชีวิตล่วงหน้า. นนทบุรี: โครงการขับเคลื่อนยุทธศาสตร์ระดับชาติว่าด้วยการสร้างเสริมสุขภาวะในระยะท้ายของชีวิต; 2559.
Ruland CM, Moore SM. Theory Construction Based on Standards of Care: A Proposed Theory of the Peaceful End of Life. Nursing Outlook. 1998;46(4):169-75.
กิตติกร นิลมานัต, กัลยา แซ่ชิต. ผลของโปรแกรมการพยาบาลจัดการรายกรณีสำหรับผู้ป่วยระยะท้ายต่อความทุกข์ทรมานจากอาการและการรับรู้คุณภาพการดูแลของผู้ป่วยระยะท้าย. วารสารสภาการพยาบาล. 2561;33(3):51-66.
กัลยารัตน์ วรรณวงศ์, สุภาภรณ์ อุดมลักษณ์, กาญจนา ดาวประเสริฐ, รัตนาภรณ์ รักชาติ. การพัฒนารูปแบบการบริการพยาบาลผู้ป่วยมะเร็งด้วยหัวใจความเป็นมนุษย์ของพยาบาลวิชาชีพ: การวิจัยและพัฒนา. วารสารกองการพยาบาล. 2564;48(2).
โรงพยาบาลวังชิ้น. สถิติผู้ป่วยดูแลประคับประคอง อำเภอวังชิ้น จังหวัดแพร่. แพร่: โรงพยาบาลวังชิ้น; 2568.
พัชรีรัตน์ อันสีแก้ว. ผลของโปรแกรมการดูแลระยะท้ายต่อผลลัพธ์การดูแลแบบประคับประคองและการรับรู้ระยะท้ายของชีวิตที่สงบในผู้ป่วยมะเร็งระยะท้าย [วิทยานิพนธ์]. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2561.
Burns N, Grove S. The practice of nursing research: appraisal, synthesis, and generation of evidence. 6th ed. St. Louis: Saunders Elsevier; 2009.
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. แบบประเมินระดับผู้ป่วยที่ได้รับการดูแลแบบประคับประคองฉบับสวนดอก [อินเทอร์เน็ต]. [เข้าถึงเมื่อ 14 มกราคม 2568]. เข้าถึงได้จาก: http://www.med.cmu.ac.th/hospital/nis/palialive/?Page_id=19
วราภรณ์ อ่อนอนงค์. ผลของโปรแกรมการดูแลระยะท้ายของชีวิตที่สงบต่อการรับรู้การตายสงบในผู้ป่วยมะเร็งระยะท้ายที่ได้รับยาเคมีบำบัด [วิทยานิพนธ์]. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2561.
อัคนีวุธ วงค์ชมภู. ผลของรูปแบบการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายแบบประคับประคองในชุมชนพื้นที่อำเภอปลาปาก. วารสารสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดนครพนม. 2567;2(2).
อังคณา บำรุงหมู่, ละเอียด ทำเพียร. ผลของโปรแกรมการจัดการรายกรณีโดยพยาบาลสำหรับผู้ป่วยระยะท้ายต่อความทุกข์ทรมานจากอาการและผลลัพธ์การดูแล. โรงพยาบาลน่าน. 2564.
กฤษณา นิลบดี. การพัฒนารูปแบบการดูแลผู้ป่วยระยะท้าย โรงพยาบาลแม่วาง จังหวัดเชียงใหม่. 2565.
