การพัฒนาคุณภาพการดูแลสำหรับผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ หอผู้ป่วยศัลยกรรมชายหนึ่ง โรงพยาบาลพุทธชินราช จังหวัดพิษณุโลก
คำสำคัญ:
การพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่อง, การดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อพัฒนาคุณภาพการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบโดยใช้กระบวนการพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่องโฟกัสพีดีซีเอ ซึ่งประกอบด้วย 9 ขั้นตอนได้แก่ การค้นหากระบวนการที่ต้องการปรับปรุง การสร้างทีมงานที่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับกระบวนการ การทำความเข้าใจกระบวนการที่ต้องปรับปรุง การทำความเข้าใจถึงสาเหตุของความแปรปรวนของกระบวนการ การเลือกวิธีการปรับปรุงกระบวนการ การวางแผนการปรับปรุง การดำเนินการปรับปรุง การตรวจสอบผล และการยืนยันการดำเนินการและการปรับปรุงอย่างต่อเนื่อง ประชากรในการศึกษาครั้งนี้ คือ พยาบาลหอผู้ป่วยศัลยกรรมชายหนึ่ง โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก จำนวน 15 คน แบ่งเป็นทีมพัฒนาและทีมปฏิบัติ เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วยแนวคำถามการสนทนากลุ่ม คู่มือการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ แบบบันทึกอุบัติการณ์การดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ และแบบตรวจสอบการปฏิบัติตามแนวทางการดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบซึ่งตรวจสอบได้ค่าความสอดคล้องของการสังเกตเท่ากับ 0.90 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการศึกษาพบว่า ภายหลังการพัฒนาคุณภาพการดูแลสำหรับผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบ หอผู้ป่วยศัลยกรรมชายหนึ่ง โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก ทีมปฏิบัติสามารถปฏิบัติตามแนวการดูแลสำหรับผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบอย่างถูกต้องครบถ้วนโดยรวมเท่ากับร้อยละ 95.83 โดยสามารถปฏิบัติตามแนวทางการดูแลสำหรับผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบระยะแรกรับ และระยะการดูแลต่อเนื่องได้ถูกต้องครบถ้วนร้อยละ 100.00 และสามารถปฏิบัติในระยะจำหน่ายถูกต้องครบถ้วนร้อยละ 87.50 และไม่พบอุบัติการณ์การย้ายผู้ป่วยเข้าหอผู้ป่วยวิกฤตโดยไม่คาดการณ์ล่วงหน้าภายใน 24-48 ชั่วโมงแรกหลังเข้ารับการรักษา ซึ่งผู้บริหารทางการพยาบาลควรสนับสนุนและส่งเสริมการนำกระบวนการพัฒนาคุณภาพอย่างต่อเนื่องไปใช้ในการพัฒนาคุณภาพการดูแลทั่วทั้งโรงพยาบาล
เอกสารอ้างอิง
กองการพยาบาล.(2562).. มาตรฐานการพยาบาลในโรงพยาบาล. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงสาธารณสุข; 2562.
NSW Institute of Trauma and Injury Management (NSW ITIM).(2016). Major trauma in NSW, 2015: a report from the NSW trauma registry [Internet]. 2016 [cited 2025 Aug 2]. Available from: https://www.aci.health.nsw.gov.au/_data/assets/pdf_file/0007/341098/Major_Trauma_in_NSW,_2015._A_Report_from_the_NSW_Trauma_Registry_Final.pdf
World Health Organization. Patient safety curriculum guide: Multi-professional edition. World Health Organization; 2010.
ศูนย์ข้อมูลกลางการบาดเจ็บ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.(2566). [อินเทอร์เน็ต]. 2566 [เข้าถึงเมื่อ: วัน เดือน ปี]. Available from: https://ddc.moph.go.th/dip/news.php?news=49635&deptcode=
สำนักนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร กระทรวงคมนาคม.(2562). รายงานวิเคราะห์สถานการณ์อุบัติเหตุทางท้องถนนของกระทรวงคมนาคม พ.ศ. 2561 [อินเทอร์เน็ต]. กรุงเทพฯ: สำนักนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร; 2562 [เข้าถึงเมื่อ 26 มี.ค. 2569]. Available from: https://www.otp.go.th
Alimenti D, Buydos S, Cunliffe L, Hunt A.(2019). Improving perceptions of patient safety through standardizing handoffs from the emergency department to the inpatient setting: a systematic review. J Am Assoc Nurse Pract. 2019;31(6):354-63.
Kaske S, Lefering R, Trentzsch H, Bouillon B, et al.(2014). Quality of life two years after severe trauma: a single center evaluation. Elsevier Health Sci. 2014;45(3):100-5.
Aitken L, Chaboyer W, Kendall E.(2012). Health status after traumatic injury. Trauma Acute Care Surg. 2012;72(6):1702-8.
พิทยาภรณ์ นวลสีทอง, ประณีต ส่งวัฒนา, สุดศิริ หิรัญชุณหะ.(2549). อาการเหนื่อยล้าและการจัดการอาการเหนื่อยล้าของผู้ดูแลผู้ป่วยบาดเจ็บศีรษะขณะรับการรักษาในโรงพยาบาล. สงขลานครินทร์เวชสาร.2549;24(3):153-61.
Vedhara K, Shanks N, Anderson S, Lightman S.(2000). The role of stressors and psychosocial variables in the stress process: a study of chronic caregiver stress. Psychosom Med. 2000;62(3):374-85.
สุภา ตันติวิสุทธิ์, อำภาพร นามวงศ์พรหม, ศศิธร ศิริกุล.(2554). ประสิทธิผลของการพัฒนาระบบการพยาบาลการใช้แนวปฏิบัติที่สร้างจากหลักฐานเชิงประจักษ์ต่อคุณภาพการดูแลผู้บาดเจ็บที่สมองชนิดรุนแรง. วารสารสมาคมพยาบาลฯ สาขาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. 2554;29(3):5-13.
American College of Surgeons, Committee on Trauma.(2017). Advanced trauma life support. 10th ed. Chicago: American College of Surgeons; 2017.
ขวัญจิต พฤกษะวัน. (2566). การพยาบาลผู้ป่วยบาดเจ็บหลายระบบที่มีการบาดเจ็บที่ศีรษะร่วมกับมีลมและเลือดออกในเยื่อหุ้มปอด และกระดูกหักหลายตำแหน่ง: กรณีศึกษา. วารสารวิจัยและวิชาการสาธารณสุขจังหวัดพิจิตร. 2566;4(2):90-7.
พนิดา ไกรนรา, สุดารัตน์ ขำอนันต์.(2566). ผลของแนวปฏิบัติทางการพยาบาลเฝ้าระวังอาการสำคัญที่นำไปสู่ ภาวะคุกคามชีวิตของผู้บาดเจ็บรุนแรง หน่วยงานอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลประจวบคีรีขันธ์. Singburi Hospital Journal. 2566;32(1):866-79.
Heydari F, Mohamadirizi S, Nasr-Esfahani M.(2019). The effects of multidisciplinary education for nurses and physicians on the management of patients with multiple trauma. Nurs Midwifery Stud. 2019;8(4):189.
หอผู้ป่วยศัลยกรรมชาย 1 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก.(2567). รายงานประจำปี หอผู้ป่วยศัลยกรรมชาย 1 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก. พิษณุโลก: โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก; 2567.
หอผู้ป่วยศัลยกรรมชาย 1 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก.(2566). ข้อมูลตัวชี้วัด หอผู้ป่วยศัลยกรรมชาย 1 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก. พิษณุโลก: โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก; 2566.
หอผู้ป่วยศัลยกรรมชาย 1 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก.(2567). ข้อมูลตัวชี้วัด หอผู้ป่วยศัลยกรรมชาย 1 โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก. พิษณุโลก: โรงพยาบาลพุทธชินราช พิษณุโลก; 2567.
McLaughlin PC, Kaluzny AD.(2004). Continuous quality improvement in health care: theory, implementation and applications. Aspen Publishers; 2004.
Polit DF, Hungler BP.(1999). Nursing research: Principles and methods. 6th ed. Philadelphia: Lippincott; 1999.
Kim M, Lee H, Kim J.(2023). Work experience, professional competence, and adaptation among early-career nurses. Int J Nurs Stud. 2023;140:104447. doi:10.1016/j.ijnurstu.2023.104447
อนุวัฒน์ ศุภชุติกุล, จิรุตม์ ศรีรัตนบัลล์.(2543). คุณภาพของระบบสุขภาพ. โครงการสำนักพิมพ์สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข; 2543.
Chowdhury AH, Mok D, Leenen LPH.(2021). Trauma care systems and management. London: Springer; 2021.
คะนอง ปาลิภัทรางกูร.(2558). หลักการเสียงข้างมากที่เคารพสิทธิของเสียงข้างน้อยในพุทธศาสนาเถรวาท. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์; 2558.
นาที สันธี สุนทร.(2565). การพัฒนารูปแบบการนิเทศทางคลินิกสาขาการพยาบาลผู้ป่วยวิกฤตฉุกเฉินแบบมีส่วนร่วม: กลุ่มงานการพยาบาลผู้ป่วยอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลอุดรธานี. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลอุดรธานี. 2565;30(2):292–304.
Institute of Medicine.(2001). Crossing the quality chasm: A new health system for the 21st century. Washington (DC): National Academy Press; 2001.
Benner P.(1984). From novice to expert: excellence and power in clinical nursing practice. Menlo Park (CA): Addison-Wesley; 1984.
นวลทิพย์ ธีระเดชากุล, นุชศรา พรมชัย, นงลักษณ์ พลแสน.(2561). ประสิทธิผลการพัฒนาการดูแลผู้ป่วยได้รับบาดเจ็บหลายระบบด้วย Multiple Injury Nursing Management guideline แผนกอุบัติเหตุและฉุกเฉิน โรงพยาบาลบุรีรัมย์. วารสารการแพทย์โรงพยาบาลศรีสะเกษ สุรินทร์ บุรีรัมย์. 2561;33(2):165-77.
