การเปรียบเทียบอุบัติการณ์ของโรคภูมิแพ้จมูกในผู้ป่วยเด็กโรงพยาบาลพระนั่งเกล้าในช่วงก่อนและหลังการระบาดของโรคโควิด-19

บทคัดย่อ

     การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบอุบัติการณ์ ลักษณะทางประชากร ลักษณะทางคลินิก (ระดับความรุนแรงของโรคและโรคร่วม) และรูปแบบการเข้ารับบริการทางการแพทย์ของผู้ป่วยเด็กโรคภูมิแพ้จมูก ณ โรงพยาบาลพระนั่งเกล้า ระหว่างช่วงก่อนและหลังการระบาดของโรคโควิด-19 การวิจัยนี้เป็นการศึกษาเชิงสำรวจแบบย้อนหลัง (Survey research by Retrospective study) ดำเนินการรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียนผู้ป่วยเด็กอายุ 0-15 ปีบริบูรณ์ ที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคภูมิแพ้จมูก ณ โรงพยาบาลพระนั่งเกล้า โดยแบ่งเป็นช่วงการระบาดของโรคโควิด-19 (พ.ศ. 2564-2566) และช่วงหลังการระบาด (พ.ศ. 2567-2568) วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ Chi-square test และ Independent samples t-test โดยกำหนดระดับนัยสำคัญที่ 0.05

     ผลการศึกษา: ผู้ป่วยเด็กที่เข้าเกณฑ์การศึกษามีจำนวนทั้งสิ้น 885 ราย แบ่งเป็นช่วงการระบาด 415 ราย และช่วงหลังการระบาด 470 ราย ซึ่งสะท้อนแนวโน้มอุบัติการณ์ที่เพิ่มสูงขึ้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเพศชายและอยู่ในกลุ่มเด็กวัยเรียน โดยอายุเฉลี่ยและสัดส่วนเพศไม่มีความแตกต่างกันระหว่างสองกลุ่ม เมื่อประเมินความรุนแรงตามแนวทาง ARIA พบว่าช่วงหลังการระบาดมีสัดส่วนผู้ป่วยกลุ่มอาการปานกลางถึงรุนแรง (Moderate-Severe) สูงกว่าช่วงการระบาดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (ร้อยละ 62.1 เทียบกับ 51.6, p = 0.002) โรคหืดเป็นโรคร่วมที่พบมากที่สุดในทั้งสองช่วงเวลา สำหรับรูปแบบการเข้ารับบริการ พบว่าสัดส่วนผู้ป่วยที่ต้องเข้ารับการรักษาในแผนกผู้ป่วยใน (IPD) ในช่วงหลังการระบาดเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 4.5 เทียบกับร้อยละ 2.2 ในช่วงการระบาด (p = 0.045)