การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นชื่อบ้านนามเมือง กับการสอนภาษาไทย - ภูแก้ว, ดิศานุวัตร (วารสารมนุษย์กับสังคม, 2024)
ภูมิปัญญาท้องถิ่นถือได้ว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่บรรพชนได้สร้างสรรค์โดยใช้สติ ปัญญา และมวลประสบการณ์ เป็นองค์ความรู้ทั้งหมดของชาวบ้าน ที่ชาวบ้านคิดเองทำเอง และนำมาแก้ปัญหาการดำเนินชีวิตได้อย่างสมสมัย มีจิตสำนึกในการอนุรักษ์วัฒนธรรมและภูมิปัญญาไทย อนุรักษ์และพัฒนาสิ่งแวดล้อม มีจิตสาธารณะที่มุ่งทำประโยชน์และสร้างสิ่งดีงามในสังคมและอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างมีความสุข ทั้งนี้เพื่อให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ชีวิตจริงของตนเองและท้องถิ่นในด้านต่างๆ ซึ่งจะส่งผลให้เกิดความรัก ความภาคภูมิใจและมีความผูกพันและมีจิตสำนึกรักท้องถิ่น ตลอดจนมีความรู้ความสามารถในการคิด การจัดการและการแก้ปัญหาได้อย่างเป็นระบบ ทั้งที่เกี่ยวกับตนเอง การประกอบอาชีพและการพัฒนาท้องถิ่นการจัดการเรียนการสอนด้านภูมิปัญญาท้องถิ่นให้กับผู้เรียนจึงเป็นบทบาทหน้าที่ของผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกฝ่าย ที่จะช่วยส่งเสริมสนับสนุนและร่วมกันจัดการเรียนรู้ให้กับผู้เรียนโดยจัดให้ผู้เรียนได้ฝึกปฏิบัติจริงเพื่อให้ผู้เรียนได้เกิดประสบการณ์จากแหล่งเรียนรู้ที่มีอยู่ในชุมชน หลักการและกระบวนการจัดการเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นจากแหล่งเรียนรู้ดังกล่าวสอดคล้องกับแนวคิดการจัดการเรียนรู้เชิงประสบการณ์หรือการเรียนรู้จากประสบการณ์การบูรณาการภูมิปัญญาท้องถิ่นชื่อบ้านนามเมืองกับการสอนภาษาไทยโดยการนำโรงเรียนออกสู่ภูมิปัญญาท้องถิ่น เป็นการที่ผู้สอนได้ออกแบบกิจกรรมการจัดการเรียนรู้ โดยพา ผู้เรียนออกไปศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นยังสถานที่จริง ให้ผู้เรียนได้เรียนรู้ภูมิปัญญาในบริบท จริง เข้าใจข้อมูลอย่างลึกซึ้ง ตระหนักและเห็นคุณค่าได้โดยง่าย จากนั้น ผู้เรียนก็นำความรู้ที่ ได้จากการออกชุมชนมาสร้างเป็นชิ้นงาน อาทิ การสร้างหนังสือเล่มเล็กที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้อง กับการอธิบายประวัติหมู่บ้าน การทำรายงานนำเสนอหน้าชั้นเรียนในหัวข้อที่ตนไปศึกษา หรือจะเป็นการนำเสนอภาพวิดีทัศน์ในการศึกษาประวัติหมู่บ้าน