ดัชนี้ชี้วัดความอยู่ดีมีสุข - Vanakornkul, Korrakot (วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 2019)
ความอยู่ดีมีสุขถือเป็นหัวใจสำคัญของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ในสังคมที่ประชากรส่วนใหญ่มีความอยู่ดีมีสุข สังคมก็จะมีความมั่นคง ประชากรในสังคมก็จะเกิดการพัฒนา การวัดค่าความอยู่ดีมีสุขจะใช้ดัชนีความอยู่ดีมีสุขเป็นเครื่องมือในการวัดมูลค่า ในอดีตดัชนีความอยู่ดีมีสุขถูกให้ความหมายและประเมินในรูปแบบสัญลักษณ์เชิงคุณค่าโดยตัวของมันเอง ในระยะเวลาต่อมาเมื่อสังคมเปลี่ยนสถานะเป็นสังคมบริโภคนิยมดัชนีวัดความอยู่ดีมีสุขได้ถูกกำหนดในรูปแบบที่แตกต่างออกไป ตัวเงินและศักยภาพในการบริโภคของคนในสังคมได้ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการวัดมูลค่าความอยู่ดีมีสุขผ่านผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศและผลิตภัณฑ์รายได้ประชาชาติ ในช่วงศตวรรษที่ 20 ข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการใช้ตัวเงินและศักยภาพในการบริโภคของคนในสังคมมาเป็นเครื่องมือในการกำหนกดัชนีความอยู่ดีมีสุขปรากฎให้เห็นเด่นชัดขึ้น แนวคิดเกี่ยวกับดัชนีชี้วัดค่าความอยู่ดีมีสุขเริ่มเปลี่ยนแปลงไปโดยมีการนำเอาตัวชี้วัดด้านอื่น ๆ มาใช้เป็นเครื่องมือในการวัดค่าความอยู่ดีมีสุขมากขึ้น เช่น ผลกระทบทางสังคม ปัญหาด้านอาชญากรรม ปัญหาสิ่งแวดล้อม