ศิลปะการสร้างความสุขอย่างยั่งยืน
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ธ.ค. 30, 2020
คำสำคัญ:
ความสุข, การแสวงหาความสุข, สุขภาวะ
Main Article Content
บทคัดย่อ
ความสุขเป็นสิ่งที่แต่ละบุคคลแสวงหาด้วยวิธีการต่างๆ ตามการประเมินสถานการณ์และการรับรู้ของตนเอง งานวิจัยเชิงคุณภาพนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสุขในหลายมิติ ผลการศึกษา พบว่า ความสุขแบ่งเป็น 2 องค์ประกอบ คือ ปัจจัยภายใน (ร่างกาย) และปัจจัยภายนอก (จิต) และแนวทางการแสวงหาความสุขควรเริ่มจากตนเอง โดยการสร้างเสริมสุขภาวะ 4 ด้าน ซึ่งมีความสอดคล้องกับหลักธรรมทางพุทธศาสนา ดังนี้ สุขภาวะทางกาย (กายภาวนา) สุขภาวะทางจิต (จิตตภาวนา) สุขภาวะทางปัญญา (ปัญญาภาวนา) และสุขภาวะทางสังคม (ศีลภาวนา) อันจะนำไปสู่ประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิตของตนเอง และแผ่ขยายไปสู่การสร้างความสุขในครอบครัว ชุมชน และสังคมส่วนรวมอย่างยั่งยืน
Article Details
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
กรมการแพทย์. (2560). รายงานสัมมนาระดับชาติว่าด้วยสุขภาพจิต.
กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
เกสร มุ้ยจีน. (2559). การสร้างความสุขด้วยจิตวิทยาเชิงบวก, วารสาร
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชะอรสิน สุขศรีวงศ์. (2551). กลยุทธ์คลายเครียด.. กรุงเทพฯ : คณะเภสัช
ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ติช นัท ฮันห์. (2556). เวลานี้ที่เป็นสุข. แปลโดย นิรามิสาและสังฆสวนธรรม.
กรุงเทพฯ : มูลนิธิหมู่บ้านพลัม.
ป.ประภัสสร. (2542). คู่มือดับทุกข์ ทุกข์มีไว้แก้ มิได้มีไว้กลุ้ม. กรุงเทพฯ :
สร้อยทอง.
ประเวศ วะสี. (2541). บนเส้นทางใหม่การส่งเสริมสุขภาพ : อภิวัตน์ชีวิตและ
สังคม, พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
ประเวศ วะสี.(2550). มรรค 12 สู่ประเทศไทยอยู่เย็นเป็นสุข. นนทบุรี:
สำนักงานปฏิรูประบบสาธารณสุขแห่งชาติ.
พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). (2545). ธรรมบรรยายพิเศษในสวน
โมกข์ : เหนือวิทยาศาสตร์ อานาปานสติภาวนา. กรุงเทพฯ : ธรรมสภา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต) (2550). พระพุทธศาสนาพัฒนาคนและสังคม.
พิมพ์ครั้งที่3. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา.
พระไพศาล วิสาโล. (2560). พบสุขที่ใจ. กรุงเทพฯ : เครือข่ายพุทธิกา.
สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ. (2548). สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ ว่าด้วยความอยู่
เย็นเป็นสุข. กรุงเทพฯ : สํานักงานปฏิรูประบบสุขภาพแห่งชาติ.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2543). ทฤษฎีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. พิมพ์ครั้งที่
3. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาณี สุขะนาคินทร์. (2549). ปัจจัยที่ 4 มีความสัมพันธ์กับความสุขของ
ประชาชน อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร
มหาบัณฑิต (การวิจัยและพัฒนาท้องถิ่น) บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). การสำรวจสุขภาพจิต (ความสุข) คนไทย
พ.ศ. 2558. กรุงเทพฯ : กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
Anna, Alexandrova. (2005). Subjective Well-Being and
Kahneman’s Objective Happiness.
Journal of Happiness Studies. 6 (2) : 301 - 324.
Dupuy, H. J. (1977). The general well-being schedule. In F. McDowell & C. Newell (Eds.), Measuring health: A guide to rating scales and questionnaires . New York: Oxford University Press.
Frey, B. S. (2008). Happiness : a revolution in economics. MIT
Press.
Kahneman, D. & Krueger, A.B. (2006). Developments in the
measurement of subjective well-being. The Journal of
Economic Perspectives, 20, 3-24.
Layard, R. (2005). Happiness: Lessons from a New Science.
New York: The Penguin Press.
Orem, D. E. (1991). Nursing : Concepts of Practice (4 th ed.).
St. Louis: Mosby.
Veenhoven, R. (1996). Happy life-expectancy: A comprehensive
measure of quality-of-life in nations. Soc. Indicat.Res.
39: 1-58.
กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
เกสร มุ้ยจีน. (2559). การสร้างความสุขด้วยจิตวิทยาเชิงบวก, วารสาร
วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
ชะอรสิน สุขศรีวงศ์. (2551). กลยุทธ์คลายเครียด.. กรุงเทพฯ : คณะเภสัช
ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ติช นัท ฮันห์. (2556). เวลานี้ที่เป็นสุข. แปลโดย นิรามิสาและสังฆสวนธรรม.
กรุงเทพฯ : มูลนิธิหมู่บ้านพลัม.
ป.ประภัสสร. (2542). คู่มือดับทุกข์ ทุกข์มีไว้แก้ มิได้มีไว้กลุ้ม. กรุงเทพฯ :
สร้อยทอง.
ประเวศ วะสี. (2541). บนเส้นทางใหม่การส่งเสริมสุขภาพ : อภิวัตน์ชีวิตและ
สังคม, พิมพ์ครั้งที่ 2.กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์หมอชาวบ้าน.
ประเวศ วะสี.(2550). มรรค 12 สู่ประเทศไทยอยู่เย็นเป็นสุข. นนทบุรี:
สำนักงานปฏิรูประบบสาธารณสุขแห่งชาติ.
พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ). (2545). ธรรมบรรยายพิเศษในสวน
โมกข์ : เหนือวิทยาศาสตร์ อานาปานสติภาวนา. กรุงเทพฯ : ธรรมสภา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตโต) (2550). พระพุทธศาสนาพัฒนาคนและสังคม.
พิมพ์ครั้งที่3. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา.
พระไพศาล วิสาโล. (2560). พบสุขที่ใจ. กรุงเทพฯ : เครือข่ายพุทธิกา.
สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ. (2548). สมัชชาสุขภาพแห่งชาติ ว่าด้วยความอยู่
เย็นเป็นสุข. กรุงเทพฯ : สํานักงานปฏิรูประบบสุขภาพแห่งชาติ.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2543). ทฤษฎีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. พิมพ์ครั้งที่
3. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาณี สุขะนาคินทร์. (2549). ปัจจัยที่ 4 มีความสัมพันธ์กับความสุขของ
ประชาชน อำเภอท่าปลา จังหวัดอุตรดิตถ์. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร
มหาบัณฑิต (การวิจัยและพัฒนาท้องถิ่น) บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). การสำรวจสุขภาพจิต (ความสุข) คนไทย
พ.ศ. 2558. กรุงเทพฯ : กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.
Anna, Alexandrova. (2005). Subjective Well-Being and
Kahneman’s Objective Happiness.
Journal of Happiness Studies. 6 (2) : 301 - 324.
Dupuy, H. J. (1977). The general well-being schedule. In F. McDowell & C. Newell (Eds.), Measuring health: A guide to rating scales and questionnaires . New York: Oxford University Press.
Frey, B. S. (2008). Happiness : a revolution in economics. MIT
Press.
Kahneman, D. & Krueger, A.B. (2006). Developments in the
measurement of subjective well-being. The Journal of
Economic Perspectives, 20, 3-24.
Layard, R. (2005). Happiness: Lessons from a New Science.
New York: The Penguin Press.
Orem, D. E. (1991). Nursing : Concepts of Practice (4 th ed.).
St. Louis: Mosby.
Veenhoven, R. (1996). Happy life-expectancy: A comprehensive
measure of quality-of-life in nations. Soc. Indicat.Res.
39: 1-58.
