พระราชพงศาวดาร ฉบับพระราชหัตถเลขา (เล่มที่ 5 - 10) : ลักษณะอักขรวิธีไทยและการใช้คำหลักในภาษาไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะอักขรวิธีไทยและการใช้คำหลักในพระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพระราชหัตถเลขา เล่มที่ 5 - 10 โดยวิเคราะห์จากเอกสารต้นฉบับในหอสมุดแห่งชาติที่ได้รับมาจากกรมเลขาธิการคณะรัฐมนตรี พ.ศ. 2482 ผลการศึกษาพบว่า 1) พยัญชนะ ปรากฏ 43 ตัว ไม่พบ ฮ 2) สระ ปรากฏ 28 ตัว 3) วรรณยุกต์ ปรากฏ 2 รูป ได้แก่ วรรณยุกต์เอก และวรรณยุกต์โท 4) ตัวเลข ปรากฏครบทั้ง 10 ตัวเลข และ 5) เครื่องหมาย ปรากฏการใช้ 2 รูปแบบ คือ เครื่องหมายแทนสระ และเครื่องหมายประกอบการเขียน ส่วนคำหลักในภาษาไทย ปรากฏ 1) คำนามสามัญ ประกอบด้วย คำนามสามัญเกี่ยวกับกลุ่มคน เวลา อาชีพหรือตำแหน่ง สิ่งของ สถานที่ และสัตว์ 2) คำนามวิสามัญ ประกอบด้วย คำนามวิสามัญบอกชื่อบุคคล ชื่อสถานที่ ชื่ออาวุธ และชื่อสัตว์ ส่วนคำกริยา ปรากฏใช้ทั้ง 3 ประเภท ได้แก่ 1) คำกริยาแสดงอาการ ประกอบด้วย คำกริยาอาการเคลื่อนที่ และคำกริยาอาการอยู่กับที่ 2) คำกริยาแสดงสภาพ ประกอบด้วย คำกริยาบอกนิสัย บอกค่าหรือปริมาณ บอกความเร็ว และบอกการเปรียบเทียบ 3) คำกริยาแสดงการประสบ ประกอบด้วย คำกริยาแสดงการรู้สึก และคำกริยาเกี่ยวกับประสาทสัมผัส ซึ่งการศึกษาในครั้งนี้จะนำไปสู่การเติมเต็มองค์ความรู้ด้านวิวัฒนาการอักขรวิธีไทยและการใช้คำในอดีตที่สะท้อนภาพเหตุการณ์ทางสังคมได้เป็นอย่างดี
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสาร “ภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย” ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง กองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ใน “วารสารภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย” ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร “ภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย” หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจาก “วารสารภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย” ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
จุไรรัตน์ ลักษณะศิริ. (2554). จากลายสือไทย สู่อักษรไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณฐ อังศุวิริยะ. (2565). อักษรและอักขรวิธีไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธวัช ปุณโณทก. (2547). วิวัฒนาการภาษาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: บริษัทโรงพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช จำกัด.
นววรรณ พันธุ์เมธา. ไวยากรณ์ไทย. กรุงเทพฯ: รุ่งเรืองสาส์นการพิมพ์, 2525.
บุญเลิศ วิวรรณ์. (2563). วิวัฒนาการของอักขรวิธีไทย. กรุงเทพฯ: แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
ยุพา ชุมจันทร์. (2530). ประวัติศาสตร์นิพนธ์ไทย พ.ศ. 2475 - พ.ศ. 2516. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาประวัติศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชรพงศ์ โคตรนารินทร์ และ Yuxi Yang. (2567). กฎหมายตราสามดวง : รูปแบบอักขรวิธีไทยและสัมพันธสาร. วารสารภาษาไทยและวัฒนธรรมไทย, 10(2), 71-96.
วิภาวรรณ อยู่เย็น. (2551). วิวัฒนาการการใช้รูปวรรณยุกต์ตรีและจัตวาในภาษาไทย.
วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อภิวัน เชื้อไทย. (2526). อักขรวิธีไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชาภาษาไทย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อิงอร สุพันธุ์วณิช. (2527). วิวัฒนาการอักษรและอักขรวิธีไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2527.
อุบลศรี อรรถพันธุ์. (2524). การชำระพระราชพงศาวดารในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก. วิทยานิพนธ์ปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
