สิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตร

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบสิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตรเนื่องจากในสมัยอดีตค่านิยมที่ว่าบุตรเป็นสมบัติของบิดามารดานั้นปรากฏขึ้นในสังคมไทย ขณะที่ในปัจจุบัน ปัญหาการทอดทิ้งบุตร การทำร้ายร่างกายและจิตใจของบุตร รวมถึงการแสวงหาผลประโยชน์จากบุตรเป็นสิ่งที่ปรากฏให้เห็นตามสื่อต่าง ๆ อยู่เสมอ ทั้งในรูปแบบของข่าวอาชญากรรมและรูปแบบของการทำให้การกระทำเหล่านี้เป็นเรื่องน่าซาบซึ้งใจหรือเย้ายวนใจผ่านสื่อบันเทิง แต่ปัญหาเรื่องการเลี้ยงดูบุตรที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้ถูกกล่าวถึงในเชิงโครงสร้างของสังคมเป็นวงกว้าง 

เป้าหมายที่จะนำมาเปรียบเทียบในการวิจัยนั้นได้แก่สิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตรในกฎหมายเกาหลี สิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตรในกฎหมายอาร์เจนตินา และสิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาที่ไม่ได้เลี้ยงดูบุตรในกฎหมายฝรั่งเศส การเปรียบเทียบนั้นจะเปรียบเทียบโดยการวิเคราะห์จากพื้นเพของสถาบันครอบครัวและประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวข้องจากนั้นจึงไปพิจารณาที่ตัวบทกฎหมายของแต่ละประเทศ

ผลการวิจัยพบว่า

1.สิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาที่ทอดทิ้งบุตรนั้นแตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ เนื่องจากบทบัญญัติที่เกี่ยวข้องกับเรื่องดังกล่าวนั้นมีลักษณะการบัญญัติที่มีทั้งจุดที่เหมือนและต่างกันแปรผันตามพื้นฐานวัฒนธรรมของแต่ละประเทศ ดังนั้นจึงไม่สามารถบอกได้ว่ากฎหมายประเทศไหนดีที่สุด

2.กฎหมายไทยนั้นมีลักษณะที่เคารพเจตนาของเจ้ามรดกที่แสดงผ่านพินัยกรรมค่อนข้างมาก เนื่องจากเจ้ามรดกสามารถทำการตัดสิทธิบุคคลที่เป็นทายาทโดยธรรมในการรับมรดกของตนผ่านการทำพินัยกรรมได้โดยไม่มีเงื่อนไข

3.กฎหมายเกาหลีและฝรั่งเศสนั้น มีความเหมือนกันตรงที่กฎหมายของทั้งสองประเทศมีการบัญญัติที่มีลักษณะเป็นการจำกัดสิทธิในการทำพินัยกรรมของเจ้ามรดกเนื่องจากเจ้ามรดกไม่สามารถเขียนเนื้อหาในพินัยกรรมได้ตามใจชอบ

4.กฎหมายอาร์เจนตินานั้นมีลักษณะที่ให้ความสำคัญกับสิทธิในการรับมรดกของบิดามารดาในฐานะทายาทโดยธรรมค่อนข้างมากเนื่องจากมีการจำกัดสิทธิในการทำพินัยกรรมโดยกำหนดให้บิดามารดาเป็นทายาทบังคับ (Forced Heir)