เสรีภาพในการเดินทางภายใต้สถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา2019 กับการควบคุมการใช้อำนาจรัฐ
บทคัดย่อ
เสรีภาพในการเดินทางเป็นเสรีภาพขั้นพื้นฐานของความเป็นมนุษย์ จึงได้ถูกบัญญัติรับรองและคุ้มครองไว้ในกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายระดับรัฐธรรมนูญของหลายประเทศ อย่างไรก็ตาม มาตรการที่ประเทศไทยใช้เพื่อรับมือกับสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรค Covid-19 โดยเฉพาะการบังคับใช้พระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 นั้นขัดต่อหลักการพื้นฐานดังกล่าว บทความนี้มุ่งเสนอแนะมาตรการเพื่อปรับปรุงการบังคับใช้พระราชกำหนดข้างต้น
เอกสารอ้างอิง
Oren Gross and Fionnuala Ní Aoláin, Law in Times of Crisis Emergency Powers in Theory and Practice (Cambridge University Press 2006), ch 5.
คดีแดงที่ 446/ 2563.
คำสั่งศาลในคดีดำที่ 1864/ 2563.
Rawin Leelapatana and Chompunoot Tangthavorn, ‘Thailand: Emergency Responses or More Social Turbulence?’ in Victor Ramraj (ed), Covid-19 in Asia: Law and Policy Contexts (Oxford University Press 2021), pp 163-169.
See Khemthong Tonsakulrungruang and Rawin Leelapatana, ‘Thailand’s response to Covid-19: Human Rights in decline and more social turbulence’ in Joelle Grogan and Alice Donald (eds), Routledge Handbook of Law and the COVID-19
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 เขตต์ไท ปรีชาฤทธิรงค์, ฐิติพร วรวัฒนากุล, ณัชชา วนวนากร, ธัญภิชญา หนูห้อง, หนึ่งฤทัย กิจการศุภกฤษ

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่เสนอเพื่อพิจารณาการตีพิมพ์ต้องไม่มีลักษณะคัดลอกผลงานวิชาการและต้องไม่มีเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์