เสรีภาพในการเดินทางภายใต้สถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา2019 กับการควบคุมการใช้อำนาจรัฐ

ผู้แต่ง

  • เขตต์ไท ปรีชาฤทธิรงค์ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • ฐิติพร วรวัฒนากุล คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • ณัชชา วนวนากร คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • ธัญภิชญา หนูห้อง คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
  • หนึ่งฤทัย กิจการศุภกฤษ คณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

เสรีภาพในการเดินทางเป็นเสรีภาพขั้นพื้นฐานของความเป็นมนุษย์ จึงได้ถูกบัญญัติรับรองและคุ้มครองไว้ในกฎหมายระหว่างประเทศและกฎหมายระดับรัฐธรรมนูญของหลายประเทศ อย่างไรก็ตาม มาตรการที่ประเทศไทยใช้เพื่อรับมือกับสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรค Covid-19 โดยเฉพาะการบังคับใช้พระราชกำหนดการบริหารราชการในสถานการณ์ฉุกเฉิน พ.ศ. 2548 นั้นขัดต่อหลักการพื้นฐานดังกล่าว บทความนี้มุ่งเสนอแนะมาตรการเพื่อปรับปรุงการบังคับใช้พระราชกำหนดข้างต้น

เอกสารอ้างอิง

Oren Gross and Fionnuala Ní Aoláin, Law in Times of Crisis Emergency Powers in Theory and Practice (Cambridge University Press 2006), ch 5.

คดีแดงที่ 446/ 2563.

คำสั่งศาลในคดีดำที่ 1864/ 2563.

Rawin Leelapatana and Chompunoot Tangthavorn, ‘Thailand: Emergency Responses or More Social Turbulence?’ in Victor Ramraj (ed), Covid-19 in Asia: Law and Policy Contexts (Oxford University Press 2021), pp 163-169.

See Khemthong Tonsakulrungruang and Rawin Leelapatana, ‘Thailand’s response to Covid-19: Human Rights in decline and more social turbulence’ in Joelle Grogan and Alice Donald (eds), Routledge Handbook of Law and the COVID-19

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-05-19

รูปแบบการอ้างอิง

ปรีชาฤทธิรงค์ เ., วรวัฒนากุล ฐ. ., วนวนากร ณ. ., หนูห้อง ธ., & กิจการศุภกฤษ ห. . (2022). เสรีภาพในการเดินทางภายใต้สถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา2019 กับการควบคุมการใช้อำนาจรัฐ. วารสารนิติปริทัศน์, 2(2), 1–16. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/NitiPariJ/article/view/256536

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ