อำนาจในการสลายการชุมนุมสาธารณะของเจ้าหน้าที่ของรัฐ ผ่านมุมมองแนวคิดทางนิติปรัชญาของ จอห์น ออสติน และ เอช. แอล. เอ. ฮาร์ท

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา “ปัญหาของขอบเขตอำนาจในการสลายการชุมนุมสาธารณะของเจ้าหน้าที่ของรัฐ” โดยผู้เขียนจะศึกษาจากกรณีตัวอย่างที่กลุ่มเยาวชนปลดแอก ซึ่งเป็นกลุ่มการเคลื่อนไหวทางการเมือง เพื่อเรียกร้องให้รัฐบาลกระทำการบางอย่าง เพราะกลุ่มเยาวชนปลดแอกไม่เห็นด้วยกับการปฏิบัติงานของรัฐบาล ซึ่งการชุมนุมทางการเมือง เป็นหนึ่งในเสรีภาพในการแสดงออก อันเป็นสิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน ภายใต้กรอบกฎหมายของรัฐนั้น ๆ ได้กำหนดเงื่อนไขไว้

จากกรณีตัวอย่างที่ผู้เขียนยกขึ้นมา เมื่อกลุ่มผู้ชุมนุมเยาวชนปลดแอก ได้รับผลกระทบหลังการสลายการชุมนุม ที่ขาดขอบเขตในการสลายการชุมนุมที่ชัดเจน ขาดศีลธรรม และความรุนแรงของกระบวนการใช้กฎหมายโดยศึกษาผ่านแนวคิดของ จอห์น ออสติน และ เอช. แอล. เอ. ฮาร์ท ซึ่งนักคิดทั้ง 2 ท่านนี้ มองกฎหมายด้วยแนวคิดและการปฏิบัติที่แตกต่างกัน 

ดังนั้นผู้เขียนมีความสนใจที่จะศึกษากรณีตัวอย่างจากการชุมนุมของกลุ่มเยาวชนปลดแอกและการสลายการชุมนุมโดยเจ้าหน้าที่ของรัฐ ซึ่งในสังคมมีข้อวิพากษ์วิจารณ์ว่าการกระทำของเจ้าหน้าที่ของรัฐเหมาะสมแล้วจริงหรือไม่ โดยการนำแนวคิดของ จอห์น ออสติน และ เอช. แอล.เอ. ฮาร์ท มาเป็นพื้นฐานความคิดที่จะวิเคราะห์ความเหมาะสมของการสลายการชุมนุมจากกรณีตัวอย่าง และการแก้ไขปัญหาขอบเขตอำนาจของเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ใช้ในการสลายการชุมนุม