ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษาพยาบาลของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
คำสำคัญ:
ปัจจัย, พฤติกรรมการส่งเสริมสุขภาพ, นักศึกษาพยาบาลบทคัดย่อ
การศึกษาในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านความรู้-การรับรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษาพยาบาล กลุ่มตัวอย่างจำนวน 123 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป ด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานการทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน ผลการศึกษาพบว่า นักศึกษาพยาบาลมีพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง มีค่านิยม ทัศนคติต่อการรับรู้ประโยชน์ต่อการส่งเสริมสุขภาพ โดยรวมอยู่ในระดับดี มีการรับรู้ความสามารถแห่งตน และการรับรู้อุปสรรคต่อการส่งเสริมสุขภาพ โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ผลการศึกษายังบ่งชี้ว่า นักศึกษาพยาบาลที่มีเพศ อายุ รายรับต่อเดือน และระดับการศึกษาของมารดาที่แตกต่างกัน มีพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และปัจจัยด้านความรู้-การรับรู้ อันได้แก่ค่านิยม ทัศนคติ การรับรู้ ความสามารถแห่งตน และการรับรู้ประโยชน์ มีความสัมพันธ์ทางบวกกับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษาพยาบาล อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนปัจจัยด้านการรับรู้อุปสรรคต่อการส่งเสริมสุขภาพ มีความสัมพันธ์ทางลบต่อพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพ
เอกสารอ้างอิง
มาลีวัล เลิศสาครศิริ และชบา คำปัญโญ. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมการส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษาพยาบาลวิทยาลัยเซนต์หลุยส์ ที่ฝึกปฏิบัติงานในสถานบริการสุขภาพ, วารสารมหาวิทยาลัยนเรศวร 2560; 25(3):67-76.
อลงกรณ์ สุขเรืองกูล, จักรพันธ์ โพธิภาพ, วสันต์ชาย สุรมาตย์, มณฑิรา ชนะกาญจน์, กัลยา ปังประเสริฐ และเพชรัตน์ ศิริสุวรรณ. ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความรอบรู้ด้านสุขภาพของนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ วิทยาลัยบัณฑิตเอเชีย จังหวัดขอนแก่น. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9 2565;16(1)156-71.
ธนพร แย้มศรี. ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการออกกำลังกายของนักศึกษาพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี เครือข่ายภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ 2560;35(2):158-68.
Pender,N.J. Health promotion in nursing practice. 2nd ed. New York : Applenton Century Crofts ; 1987.
Krejcie. Robert V. and Daryle W. Morgan. “Determining Sample Size for Research Activities,” Educational and Psychological Measurement 1970;30(3):607-10.
กัลยา วานิชย์บัญชา. การวิเคราะห์สถิติขั้นสูงด้วย SPSS FOR WINDOWS. กรุงเทพฯ : ศูนย์หนังสือแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ; 2560.
สราวุฒิ พงษ์พิพัฒน์, ภัทร ยันตรกร และธัชกร พุกกะมาน. พฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยเชียงใหม่, ศึกษาศาสตร์สาร มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ 2560;1(1):34-45.
Orem, D. E. Nursing Concept of Practice 4th ed. St Louis : Mosky Year Book ; 1991.
Kutner, N. G., Baker, D. I., Schechtman, K. B., Hornbrook, M. C., and C. D. Mulrow Kutner. Measuring the Quality of Life of the Elderly in Health Promotion Intervention Clinical Trials, Public Heath 1992;107(5):533-34.
Pender, N. J., Murdaugh, C. L., & Parsons, M. A. Health promotion in nursing Practice 5th ed. New Jersey : Pearson Education, Inc ; 2006.
จุมพล รามล และไกรสร อมัมวรรธน์. พฤติกรรมการดูแลสุขภาพตนเองแบบองค์รวมของนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่ง มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต 1. [วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต]. สาขาวิชาวิทยาการชะลอวัยและฟื้นฟูสุขภาพ วิทยาลัยการแพทย์บูรณาการ มหาวิทยาลัยธรุกิจบัณฑิตย์ ; 2559.
พานทิพย์ แสงประเสริฐ และจารุวรรณ วิโรจน์. ปัจจัยทำนายพฤติกรรมการสร้างเสริมสุขภาพในชุมชน กึ่งเมืองกึ่งชนบทแห่งหนึ่งในเขตปริมณฑลกรุงเทพมหานคร, วารสารวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี 2558;23(1):113-26.
ศิโรธร มะโนคำ, มณีรัตน์ ธีระวิวัฒน์ และนิรัตน์ อิมามี. ปัจจัยที่สัมพันธ์กับพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร, วารสารสุขศึกษา 2562;42(1):146-56.
Becker, M. H., Maiman, L. A., Kirscht, J. P., Haefner, D. P., & Stanisalav, V. Selected psychosocial models and
correlates of individual health-related behaviors. Medical Care ; 1977:27-46.
Bandura, A. Self-efficacy: Toward a unifying theory of behavioral change. Psychology Review 1977;8(2):191-215.
Rosenstock, I. M. The health belief model and preventive health behavior. In M. H. Becker (Ed), The health belief model and personal behavior New Jersey: Charles B. Slack ; 1974:27-59.
