การทดสอบโปรแกรมการสอนเรื่องการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานต่อความรู้ ความมั่นใจและทักษะของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดกำแพงเพชร
คำสำคัญ:
โปรแกรมการสอน, การช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน, นักเรียนระดับมัธยมศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (quasi-experimental research) แบบสองกลุ่มวัดผลก่อนและหลังการทดลอง (two-group pretest-posttest design) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการสอนเรื่องการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานต่อความรู้ ความมั่นใจ และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลายในจังหวัดกำแพงเพชร กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย จำนวน 66 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 33 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ โปรแกรมการสอนเรื่องการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน และเครื่องมือเก็บรวบรวมข้อมูล ประกอบด้วย 1) แบบทดสอบความรู้ 2) แบบสอบถามความมั่นใจ และ 3) แบบประเมินทักษะการปฏิบัติการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา Paired t-test และ Independent t-test
ผลการวิจัยพบว่า ภายหลังการได้รับโปรแกรมการสอน กลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยด้านความรู้ ความมั่นใจ และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001) และเมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุม พบว่ากลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยด้านความรู้ ความมั่นใจ และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p < .001)
เอกสารอ้างอิง
Awad E, Farhat H, Shami R, Gholami N, Mortada B, Rumbolt N, et al. Incidence, characteristics, and prehospital outcomes of out-of-hospital cardiac arrest in Qatar: A nationwide gender-based investigation. Int J Emerg Med. 2024;17(1):105.
Vazanic D, Prkacin I, Kurtovic B, Rotim C. Out-of-hospital cardiac arrest outcomes: Bystander cardiopulmonary resuscitation rate improvement. Acta Clin Croat. 2022;61(2):265–72.
มัตถก ศรีคล้อ, มาลินี อยู่ใจเย็น และ ธนวันต์ ศรีอมรรัตนกุล. ผลของโปรแกรมการให้ความรู้ในการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน ต่อความรู้และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ. 2562;35(1):239-251.
Fang K, Fook-Chong S, Okada Y, Siddiqui FJ, Shahidah N, Tanaka H, et al. Survival and neurological outcomes among OHCA patients in middle- and high-income countries in the Asia-Pacific. Resuscitation. 2025;211:110592.
Simmons KM, McIsaac SM, Ohle R. Impact of community-based interventions on out-of-hospital cardiac arrest outcomes: A systematic review and meta-analysis. Sci Rep. 2023;13(1):10231.
El-Zein RS, Kennedy KF, Chan PS. Out-of-hospital cardiac arrest survival when CPR is initiated by first responders. Resuscitation. 2023;190:109914.
ศศิธร ตันติเอกรัตน์. ประสิทธิผลของโปรแกรมการช่วยชีวิตขั้นพื้นฐานต่อความรู้ การรับรู้ความสามารถของตนเองและทักษะการช่วยชีวิตขั้นพื้นฐานของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิทยาลัย พยาบาลพระจอมเกล้า จังหวัดเพชรบุรี. 2564;4(2):111-126.
Riva G, Hollenberg J. Different forms of bystander cardiopulmonary resuscitation in out-of-hospital cardiac arrest. J Intern Med. 2021;290(1):57–72.
เกสร เกษมสุข และ อุษณีย์ บุญบรรจบ. การส่งเสริมพัฒนาการวัยผู้ใหญ่ตอนต้น: บทบาทของพยาบาล. แพทยสารทหารอากาศ. 2561;64(3):101-107.
ปาจรีย์ ตรีนนท์, สำเร็จ เทียนทอง, ธีราภรณ์ บุญล้อม, ชิณท์ณภัทร วันชัย, ชลธิชา บุญบรรจง, ญาสุมินทร์ พลเทพ, และคณะ. ผลของการใช้สื่อการเรียนรู้แอพพลิเคชั่นเพื่อพัฒนาความรู้ และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานสำหรับ นักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารการพยาบาลและการดูแลสุขภาพ. 2562;37(3):98-105.
Bloom BS. Taxonomy of educational objectives: The cognitive domain. New York: David McKay; 1956.
Faul F, Erdfelder E, Lang AG, Buchner A. G*Power 3: A flexible statistical power analysis program for the social, behavioral, and biomedical sciences. Behav Res Methods. 2007;39(2):175–91.
Cohen J. Statistical power analysis for the behavioral sciences. 2nd ed. Hillsdale (NJ): Lawrence Erlbaum Associates; 1988.
National Institute for Emergency Medicine. Emergency first aid and basic CPR. Nonthaburi: National Institute for Emergency Medicine; 2020.
บัวบาน ปักการะโต, สหัศถญา สุขจำนงค์ และอนุชิต สิ้วอินท์. การพัฒนาความรู้และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐาน แบบ 4 ขั้นตอนของประชาชนในชุมชนตำบลหัวดง อำเภอนาดูน จังหวัดมหาสารคาม. วารสารวิชาการทางการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 2567;4(3):47-57.
ยุพาวดี ใจบุญ, มิตา สูคีรีม, รอยมี่ หะยีดาโอะ, รอยฮานนะห์ แดงหนํา, รินรดา เขียวจินดา, อนีต้า เจ๊ะเล๊าะ, และคณะ.ผลของโปรแกรมการฝึกอบรมช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานต่อความรู้และทักษะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จังหวัดตรัง. วารสารวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี และนวัตกรรม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. 2568;4(1):16-27.
Ko JS, Kim SR, Cho BJ. The effect of cardiopulmonary resuscitation education on knowledge, attitudes, self-efficacy, and confidence among elementary school students. Healthcare (Basel). 2023;11(14):2047.
รัตติกาล เรืองฤทธิ์, ปรียา แก้วพิมล, กิตติพงศ์ เซ่งลอยเลื่อน. ความรู้ทักษะและความมั่นใจในสมรรถนะของตนในการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานและการใช้เครื่องฟื้นคืนคลื่นหัวใจด้วยไฟฟ้าแบบอัตโนมัติ (เออีดี : AED) ของนักศึกษา พยาบาล. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. 2564;13(2):125-141.
สืบตระกูล ตันตลานุกูล และพรกมล วิศว์วิสุทธิ์. ผลของโปรแกรมการเรียนรู้การช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานต่อความรู้ ทักษะ และความมั่นใจของนักเรียนระดับประถมศึกษาตอนปลาย จังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารวิชาการสุขภาพภาคเหนือ.2568;12(2):e283328.
พิชญา ทองโพธิ์ และกิ่งแก้ว อุดมชัยกูล. ผลของโปรแกรมอบรมการช่วยชีวิตต่อความรู้ การรับรู้สมรรถนะของตนเองในการช่วยชีวิต และความสามารถในการกดหน้าอกของนักศึกษาพยาบาล. รามาธิบดีพยาบาลสาร. 2563;26(1):107-121.
พิริพัฒน์ เตชะกันทา, ภูมินทร์ ดวงสุริยะ และสุชาติ เครื่องชัย. ผลของโปรแกรมการจัดการเรียนการสอนต่อความรู้และทักษะการช่วยฟื้นคืนชีพขั้นพื้นฐานของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ ชั้นปีที่ 1. วารสารวิชาการสุขภาพภาคเหนือ. 2566;10(2):179-190.
