Effect of SEF Program on Balance and Physical Performance in Elderly Patients at Risk of Fall Receiving Physical Therapy Services at Kalasin Hospital.
Keywords:
fall prevention, exercise, elderlyAbstract
This study was quasi experiment aimed to study the effects of SEF exercise on balance and physical fitness of elderly patients at risk of falling who received physical therapy services at Kalasin Hospital.The study sample consisted of 46 elderly patients at risk of falling who received physical therapy services, divided equally into two groups of 23 participants each. Data were collected using structured questionnaires. Descriptive statistics were used to summarize personal information, while inferential statistics (independent t-test) were used to compare differences between the experimental and control groups. A significance level was set at p-value < 0.05.
Results: 1) Summarize the comparative results of the effects of SEF exercise program on balance and physical fitness in elderly patients with a risk of falling who received physical therapy services at Kalasin Hospital, Kalasin Province. After the experiment, the experimental group and the comparison group found that the comparison of the average walking and turning 3 meters, standing on one leg, sitting-standing 5 times, alternating left and right footsteps for 2 minutes, and bending forward, the experimental group had better results than the comparison group with a statistical significance level of 0.05. As for reaching forward, touching the hand behind the upper right arm, and touching the hand behind the upper left arm, there were no differences. 2) Summarize the comparison of the effects of SEF exercise program on balance and physical fitness in elderly patients with a risk of falling who received physical therapy services at Kalasin Hospital, Kalasin Province of the experimental group before and after the experiment, it was found that walking and turning 3 meters, standing on one leg, sitting-standing 5 times, alternating left and right footsteps for 2 minutes, and bending forward were significantly different at a statistical significance level of 0.05. As for reaching forward, touching the hand behind the upper right arm, And tapping the back of the left upper arm, there is no difference.
References
Gang L, Sufang J, Ying S.(2006). The incidence status on injury of the community-dwelling elderly in Beijing. Chin J Prev Med. 2006;40(1):37.(ejcm.journals.ekb.eg)
Wannian L, Ying L, Xueqing W.(2004). An epidemiological study on injury of the community-dwelling elderly in Beijing. Chin J Dis Control Prev. 2004;8(6):489–492.(Glasgow Caledonian University)
Cavalcante ALP, Aguiar JBD, Gurgel LA.(2012). Fatores associados a quedas em idosos residentes em um bairro de Fortaleza, Ceará. Rev Bras Geriatr Gerontol. 2012;15(1):137–146.(Dialnet)
Centers for Disease Control and Prevention.(2019). Facts About Falls. 2019. Available from: https://www.cdc.gov/falls/data-research/facts-stats/index.html(CDC)
Wu TY, Chie WC, Yang RS, et al.(2013). Risk factors for single and recurrent falls: A prospective study of falls in community-dwelling seniors without cognitive impairment. Prev Med. 2013;57:511–517.(ThaiJo)
Berry SD, Miller RR.(2008). Falls: Epidemiology, pathophysiology, and relationship to fracture. Curr Osteoporos Rep. 2008;6(4):149–154.(SpringerLink)
วิชัย เอกพลากร.(2557). รายงานการสำรวจสุขภาพประชาชนไทยโดยการตรวจร่างกาย ครั้งที่ 5 พ.ศ. 2557. นนทบุรี: สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข (ThaiJo)
Poomsawat S.(2006). The incidence of falls in the elderly in urban communities of Thailand. Mahidol University.
Kittipimpanon S.(2006). A study on prevalence and consequences of falls among the elderly in urban communities. Bangkok: National Health Security Office.
ศูนย์ข้อมูล โรงพยาบาลกาฬสินธุ์.(2567). รายงานข้อมูลผู้ป่วยกระดูกสะโพกหักจากการหกล้ม ปี 2565-2567. โรงพยาบาลกาฬสินธุ์.
จุฑาทิพย์ รอดสูงเนิน.(2564). ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายที่มีต่อการทรงตัวและความกลัวการล้มของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารศูนย์อนามัยที่ 9. 2564;15(38):541–560. [เข้าถึงได้จาก: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/RHPC9Journal/article/view/251296]Thai Journal Online+2Thai Journal Online+2doi.nrct+2
กรรณดนุ สาเขตร์.(2019). ผลของการออกกำลังกายด้วยท่ารำดาบสองมือประยุกต์ที่มีต่อการทรงตัวและสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุ [วิทยานิพนธ์อินเทอร์เน็ต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2019 [เข้าถึงเมื่อ 2025 มิ.ย. 1]. เข้าถึงได้จาก: https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/9459
กัญญาภัค ศิลารักษ์, ปภาวิน ลีทอง, ปิยะนุช เรืองสวัสดิ์, ปนัดดา ปาละรีย์.(2022). การพัฒนารูปแบบการฟื้นฟูความสามารถในการทรงตัวเพื่อป้องกันการหกล้ม. วารสารโรงพยาบาลสกลนคร. 2022;25(3):143–153.
รัญชนา หน่อคำ, ศิริรัตน์ ปานอุทัย, ทศพร คำผลศิริ.(2016). ผลของการออกกำลังกายแบบก้าวตามตารางต่อการทรงตัวในผู้สูงอายุ. พยาบาลสาร. 2016;43(3):50–59.
ปารีส ผุยพาณิชย์สิริ, นัยนา โรจน์รุ่งวศินกุล, รัตนา ประดิษฐ์สุวรรณ.(2564). ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายแบบกลุ่มเพื่อป้องกันการหกล้มต่อการเดินและความเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน. วารสารกรมการแพทย์. 2564;46(4):428–439.
อมาวสี ทองโมทย์.(2567). ผลของโปรแกรมการจัดการความเสี่ยงต่อการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ โรงพยาบาลทุ่งตะโก จังหวัดชุมพร. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน. 2567;9(3):439–49.
ชิดชนก ศิริวิบุลยกิติ.(2563). ผลของโปรแกรมท่าศาลาในการเสริมสร้างสมรรถนะทางกายเพื่อลดความเสี่ยงจากการพลัดตกหกล้มในผู้สูงอายุ. วารสารแพทย์เขต 4-5. 2563;39(1):127–137. เข้าถึงจาก: https://he02.tci-thaijo.org/index.php/reg45/article/view/240116
