The Development of a Prototype Model for Drug Prevention and Problem Solving among Youths and Community.
Keywords:
Model Development, Drug Prevention and Solution, YouthsAbstract
This research and development project aimed to: 1) Develop a prototype model for preventing and solving drug problems among youth, and 2) Examine the outcomes of implementing the model for continuous drug prevention and problem-solving among youth in educational institutions within Bangkok and its vicinity. The sample group consisted of 50 youths, 30 teachers and 30 families. The study was conducted between April 2023 and October 2025. The research instruments included: a drug knowledge test, a questionnaire on drug prevention skills, a questionnaire on the intention to prevent relapse, a questionnaire on drug- and substance-prevention behaviors, a family relationship questionnaire, and a teacher satisfaction survey. Data were analyzed using descriptive statistics and the paired t-test to compare pre- and post-intervention results.
The findings revealed that the development of the prototype or program for drug prevention and intervention among youth in all three groups resulted in statistically significant improvements (p < .01) in knowledge, skills, intention, and preventive behaviors after program participation — among youth, families, and teachers alike. Teachers expressed the highest level of satisfaction with the program.
References
United Nations Office on Drugs and Crime (UNODC). (2014). World drug report 2014. Vienna, Austria: United Nations Publications.
การช่วยให้ผู้เสพสารเสพติดสามารถลดหรือเลิกใช้สารเสพติดได้ สืบค้นจากhttps://www.unodc.org/res/wdr2021/field/WDR21_Booklet_1.pdf
สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี. (2560). ข้อมูลสถิติผู้ป่วยยาเสพติดปีงบประมาณ 2558–2560. สืบค้นจาก http://www.nccd.go.th
จุลจีรา จันทะมุงคุณ, และคณะ. (2563). ประสิทธิผลของโปรแกรมการเสริมสร้างทักษะชีวิตร่วมกับกระบวน การเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อป้องกันการเสพสารเสพติดของนักเรียนระดับประถมศึกษาตอนปลาย จังหวัดชัยภูมิ. วารสารสาธารณสุขชุมชน, 18(3), 312–325.
สุพัตรา สุขาวห, และมานพ คณะโต. (2557). การพัฒนาต้นแบบความรู้ในการป้องกันการใช้สารเสพติดใน เยาวชนกลุ่มเสี่ยง. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2(3), 73–83.
สุกุมา แสงเดือนฉาย. (2553). ผลของโปรแกรมการบำบัดความคิดและพฤติกรรมร่วมกับแรงสนับสนุนทาง สังคมที่มีต่อความพร้อมที่จะป้องกันการติดซ้ำและพฤติกรรมการไม่ติดซ้ำของผู้ป่วยสุรา (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
กษิติ เปลี่ยนสกุลพล, และคณะ. (2562). การป้องกันตนเองจากยาเสพติดของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนบ้านโชกมวง ตำบลทุ่งเสลี่ยม จังหวัดสุโขทัย. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 7(2), 45–56.
Sobell,l.c.& Sobell,M.B.(1992) Timeline Follow Back : A technique for assessing self-reported alcohol consumption.In Litten,R.Z.,& Allen,J.P.(eds),Measuring Alcohol Consumption:Psychosocial and Biological Methods,41-72
Melnyk, B. M., & Fineout-Overholt, E. (2005). Evidence-based practice in nursing and healthcare: A guide to best practice. Philadelphia, PA: Lippincott Williams & Wilkins.
Kendler, K. S. (2012). Genetic and familial environmental influences on the risks for drug abuse. Archives of General Psychiatry, 69(4), 345–351.
ธีรเดช ฉายอรุณ. (2555). เอกสารประกอบการบรรยายเรื่องการหาคุณภาพเครื่องมือวิจัยเชิงปริมาณ.สภาวิจัยแห่งชาติ.
บูชิตร โมฆรัตน์, และคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานเพื่อแก้ปัญหายาเสพติดในโรงเรียน มัธยมศึกษาเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ ราชวิทยาลัย, 5(3), 85–98.
ปาณิศา หมวดเอียด, และคณะ. (2553). การวิเคราะห์อภิมานเกี่ยวกับโปรแกรมเพื่อพัฒนาทักษะชีวิตใน การป้องกันการเสพยาเสพติด. วารสารสาธารณสุขศาสตร์, 40(3), 259–273.
พยอม ศรีกงพลี, และวริสรา ลุวีระ. (2558). ประสิทธิผลของโปรแกรมการป้องกันยาเสพติดสำหรับเยาวชน: การทบทวนวรรณกรรม. วารสารการพัฒนาสุขภาพชุมชน มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 3(1), 15–26.
พระครูกิตติวราทร, และคณะ. (2562). การพัฒนารูปแบบวิธีการป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดในกลุ่ม เด็กและเยาวชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนกลาง. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 19(3), 101–114.
ฟองคำ ดิลกสกุลชัย. (2551). การปฏิบัติการพยาบาลตามหลักฐานเชิงประจักษ์: หลักการและวิธีปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
สมิธ วุฒิ สวัสดิ์. (2552). การศึกษาสัมพันธภาพในครอบครัวของนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 โรงเรียนปัญจทรัพย์ ดินแดน (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุวนีย์ เกี่ยวกิ่งแก้ว. (2554). การพยาบาลจิตเวช (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุภาพร ชินสมพล, และคณะ. (2562). การพัฒนาโปรแกรมให้ความรู้เรื่องยาเสพติดของเยาวชนแกนนำ เครือข่ายป้องกันปัญหายาเสพติด. ในการประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา ประจำปี 2562.
สถาบันวิจัยและประเมินเทคโนโลยีทางการแพทย์ กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข. (2556). เครื่องมือการประเมินคุณภาพแนวทางปฏิบัติสำหรับการวิจัยและประเมินผล (Appraisal of Guideline for Research & Evaluation II).
ศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติด กรมสุขภาพจิต. (2559). สถิติการบำบัดรักษาระบบรายงาน บสต. สืบค้นเมื่อ 30 พฤษภาคม 2559 จาก http://www.nccd.go.th
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2559). ข้อมูลประชากร 2557. สืบค้นเมื่อ 30 พฤษภาคม 2559 จากhttp://www.pmnidat.go.th
The Colombo Plan. (2012). Treatment for substance use disorders – The continuumof care for addiction professionals. New York, NY: Author.
