ผลของการออกกำลังกายแบบหนักสลับเบาที่ส่งผลต่อดัชนีมวลกายของกลุ่มคนวัยเรียนระดับอุดมศึกษา

Thanyaras  Siriklinkhae; Chaichana  Nimsuwan; Pichittra  Yuenyang

Authors

Thanyaras Siriklinkhae -
Chaichana Nimsuwan -
Pichittra Yuenyang -

Keywords:

High-Intensity Interval Training (HIIT), Body Mass Index (BMI)

Abstract

This quasi experimental research aimed to (1) examine the Body Mass Index (BMI) of higher education students before participating in a High-Intensity Interval Training (HIIT) program and (2) compare the BMI values before and after the training program. The research employed a one-group pretest–posttest design. The participants were 15 overweight students selected through purposive sampling. The HIIT program lasted 8 weeks with a frequency of 3 sessions per week at an intensity of 75–85% HRmax (high phase) and 50–60% HRmax (recovery phase). The exercise consisted of simple bodyweight activities such as jumping jacks, running in place, lunges, and squats. Data collection instruments included a body composition analyzer and health record forms. Descriptive statistics (mean and standard deviation) and inferential statistics (Paired Sample t-test) were used for data analysis.

The results showed that the participants’ mean BMI decreased from 26.10 ± 2.40 kg/m² before training to 24.90 ± 2.20 kg/m² after the 8-week HIIT program. The statistical analysis revealed a significant difference (t = 8.43, p = 0.000, p < 0.05). The HIIT program effectively reduced BMI in overweight students and proved to be a practical exercise method for university students, requiring minimal equipment and time while being flexible and easily implemented.

References

กระทรวงสาธารณสุข. (2564). ยุทธศาสตร์การพัฒนาสุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. 2564–2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.

กรมอนามัย. (2565). รายงานสถานการณ์โรคอ้วนและภาวะน้ำหนักเกินในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข.

สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2565). สถานการณ์พฤติกรรมสุขภาพของนักศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.

กรมอนามัย. (2566). แนวทางการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพและการป้องกันโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง (NCDs). กรุงเทพฯ: สำนักส่งเสริมสุขภาพ กรมอนามัย.

คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. (2565). รายงานผลการวิจัยด้านสมรรถภาพทางกายและพฤติกรรมการออกกำลังกายของนักศึกษาในระดับอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ศิริพร, ค. (2564). แรงจูงใจในการออกกำลังกายของนักศึกษาไทยที่เข้าร่วมโปรแกรม HIIT. วารสารวิจัยสุขภาพและพลศึกษา, 5(3), 60–72.8.ชลธิชา, พ. (2563). ผลของการฝึก HIIT ต่อสมรรถภาพทางกายและองค์ประกอบร่างกายของนักศึกษาหญิง. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ภานุวัฒน์, ส. (2565). ประสิทธิผลของโปรแกรม HIIT ต่อการเปลี่ยนแปลงสมรรถภาพทางกายในนักศึกษาชาย. วารสารสุขศึกษาและพลศึกษา, 12(1), 33–47.วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 3(2), 16-31.