The effectiveness of psychosocial treatment programs with cognitive and behavioral modification by the family's involvement in alcohol drinking behavior and the amount of alcohol consumption in alcoholic patients Phonsawan Hospital Nakhon Phanom Province.
Keywords:
Alcohol-dependent patients, psychosocial therapy, cognitive-behavioral therapy, family participation, alcohol drinking behavior and alcohol consumptionAbstract
This study aimed to study the effectiveness of a psychosocial treatment program using cognitive and behavioral modification with family participation on alcohol drinking behavior and consumption among alcoholics at Phon Sawan Hospital, Nakhon Phanom Province. This research is a quasi-experimental study in a group of alcoholic patients receiving services in the inpatient building of Phon Sawan Hospital. The study was conducted from February to August 2025, totaling 35 patients, using a one-group, pre- and post-hoc comparison. The research instruments included a general information questionnaire, an alcohol drinking behavior assessment form, an alcohol consumption assessment form, an alcohol dependence patient satisfaction assessment form, and a nursing staff satisfaction assessment form. The experimental instruments included a family-participatory cognitive behavioral psychosocial treatment program on alcohol drinking behavior and alcohol consumption in alcoholics, a cognitive behavioral therapy manual for alcoholics, and a model of alcoholics. Descriptive statistics were used to analyze the drinking behavior of alcoholics, alcohol consumption, alcoholic patient satisfaction, and health care professional satisfaction. Descriptive statistics were used to determine frequency, percentage, mean, and standard deviation. Paired t-tests were used to compare differences.
Results : 1) The mean score of alcoholic patients after the intervention was significantly higher than before the intervention, at the 0.05 level. 2) The mean score of alcoholic patients after the intervention was significantly lower than before the intervention, at the 0.05 level. 3) The mean score of alcoholic patients after the intervention was significantly higher than before the intervention. Statistically significant at the 0.05 level. 4) The average satisfaction of nursing personnel after system development increased significantly from before system development, with a statistical significance of 0.05.
References
World Health Organization. (2013). Global action plan for the prevention and control of noncommunicable diseases 2013-2020. Geneva: World Health Organization; 65-70
United Nations. (2019). Transforming our world: The 2030 agenda for sustainable development. Resolution adopted by the General Assembly. Retrieved March 20, 2018, from https://sdgs.un.org/sites/default/files/publications /21252030 Agenda for Sustainable Development web.pdf
World Health Organization. (2019). Global status report on alcohol and health 2018. World Health Organization. Retrieved March 20, 2019, from https:/apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/ 274603/9789241565639 -eng.pdf
อธิบ ตันอารีย์และพลเทพ วิจิตรคุณากร. (2562). สถานการณ์การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และดัชนีความ เสี่ยงต่อปัญหาแอลกอฮอล์ของจังหวัดในประเทศไทย: ข้อมูลสำรวจ พ.ศ. 2560. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข. 13(4): 353-367.
กัลฐิพร ชัยประทานพงษ์และเรืองศิริ ภานุเวศ. (2566). ประสิทธิผลของการบําบัดทางจิตสังคมด้วยโปรแกรมสติบําบัด ต่อระดับปัญหาการดื่มสุรา และระยะเวลาการกลับไปเสพติดสุราซ้ำของผู้ป่วยโรคติดสุราที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยจิตเวช โรงพยาบาลหนองบัวลำภู. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(1), 258-275.
สาวิตรี อัษณาวงค์กรชัย. (2562). รายงานสถานการณ์การบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใน สังคมไทยประจำปีพ.ศ. 2560. กรุงเทพมหานคร: สหมิตรพัฒนาการพิมพ์, (1992).
Bonea, M., Neacsu, C.M., & Miclutia V.L. (2018). Comorbidities of alcohol use disorder. Romanian Journal of Psychiatry, 2, 63-67.
World Health Organization. (2014). Global status report on alcohol and health 2014. World Health Organization. Retrieved June, 22, 2021 from https://apps.who.int/iris/bitstream/handle/10665/112736/9789240692763_eng.pdf
อรุณี โสตถิวนิชย์วงศ์, วิมล นุชสวาทและลวิญญ์วิชยพงศ์ ภูมิจีน. (2564). การพัฒนาโปรแกรมจิตสังคมบำบัด ผู้ป่วยโรคติดสุราต่อพฤติกรรมการลดหรือหยุดดื่ม. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา, 6(1), 1-8.
ธิษณามา โพธิ์งาม และเพ็ญพักตร์ อุทิศ. (2561). ผลของโปรแกรมการบำบัดสัมพันธภาพของคู่สมรส แบบสั้นต่อพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ป่วยโรคติดสุรา. วารสารพยาบาลทหารบก, 19, 450-458.
สุรัช สุนันตา, วงเดือน สุนันตาและวิไล ทิพย์นันท์. (2565). ผลของโปรแกรมการสนับสนุนให้พัฒนาตนเองตามหลัก 12 ขั้นตอนต่อการหยุดดื่มของผู้ติดสุรา. วารสารวิชาการสมาคมสถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 11(1), 58-68.
กนกลักษณ์ ศิริรุ่งวัฒนากุล, พิชัย แสงชาญชัยและธวัชชัย ลีฬหานาจ. (2560). ประสิทธิผลของการให้คำปรึกษาทางโทรศัพท์ด้วย วิธีการบำบัดเพื่อเสริมแรงจูงใจสำหรับผู้ได้รับผลกระทบจากผู้ดื่มสุรา. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย, 62(4), 309-322.
ภรภัทร สิมะวงศ์ และคณะ. (2565). ผลของโปรแกรมการบำบัดแบบปรับความคิดและพฤติกรรมโดยใช้ครอบครัวเป็นฐานและการบาบัดเพื่อเสริมสร้างแรงจูงใจต่อพฤติกรรมการดื่มสุราในผู้ติดสุรา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 36(1), 1-18.
อรุณี โสตถิวนิชย์วงศ์, วิมล นุชสวาทและลวิญญ์วิชยพงศ์ ภูมิจีน. (2564). การพัฒนาโปรแกรมจิตสังคมบำบัด ผู้ป่วยโรคติดสุราต่อพฤติกรรมการลดหรือหยุดดื่ม. วารสารสุขภาพและสิ่งแวดล้อมศึกษา, 6(1), 1-8.
Miller, W.R. & Rollnick, S. (1995). Motivational interviewing: What is MI?. Behavior and cognitive psychotherapy, Retrieved from: Http://M Motivational Interview.drg/clinical/interaction.html.
บุปผา ศิริรัศมี, จรรยา เศรษฐบุตร, และเบญจา ยอดดำเนิน-แอ็ตติกจ์. (2544). จริยธรรมสำหรับการศึกษาวิจัยในคน. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม.
บุษกร วรากรอมรเดช, มรรยาท รุจิวิชชญ์และชมชื่น สมประเสริฐ. (2560). ผลของการใช้โปรแกรมการสร้างจินตนาการร่วมกับการบําบัดความคิดและพฤติกรรมต่อการป้องกันพฤติกรรมการติดซซ้ำในผู้ป่วยติดสุรา. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต, 31(3), 45-57.
กนกวรรณ พวงมาลีประดับ, สมบัติ สกุลพรรณ์ และดาราวรรณ ต๊ะปินตา. (2563). ประสิทธิผลของโปรแกรมการบำบัดทาง ความคิดและพฤติกรรมในผู้ป่วยโรคติดสุรา โรงพยาบาลธัญญารักษ์แม่ฮ่องสอน. พยาบาลสาร, 47(2), 297-309.
