การพัฒนารูปแบบการดูแลรักษาผู้ป่วยเด็กโรคสมาธิสั้นโดยการมีส่วนร่วมของครอบครัวและชุมชน โรงพยาบาลโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ

Pacharaporn  Junloon

Authors

Pacharaporn Junloon -

Keywords:

Psychiatric patients with substance use disorders, Naga Protective Care model, community participatory care

Abstract

This research was Research & Development study using the ADDIE Model cycle. The objectives were to study the situation and problems in caring for children with ADHD, develop a care model for children with ADHD through family and community participation, and evaluate the effectiveness of this care model in Soi Phisai District, Bueng Kan Province. The sample consisted of 5 groups of stakeholders totaling 30 people for focus group discussions and 86 parent-child pairs for quantitative study. Research instruments included qualitative tools: focus group discussion guidelines; and quantitative tools: general information questionnaire, parental knowledge assessment for ADHD care, attitude scale, care behavior scale, ADHD care skills assessment, SNAP-IV behavioral assessment, and satisfaction evaluation. Statistical analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and paired t-test for before-after comparisons.

Study found that developed CASETHING Model comprised 9 core components: 1) C-Community Understanding, 2) A-Age-bridging, 3) S-Surveillance System, 4) E-Educational Partnership, 5) T-Team Collaboration, 6) H-Health Adherence, 7) I-Integrated Follow-up, 8) N-Nurturing Environment, and 9) G-Group Support. Implementation results showed parental knowledge increased from 7.39 ± 2.84 to 13.73 ± 1.97 points, attitudes improved from 51.07 ± 8.94 to 59.64 ± 6.83 points, care behaviors increased from 29.88 ± 6.42 to 37.28 ± 4.85 points, care skills improved from 47.32 ± 6.84 to 80.41 ± 7.23 points, children's SNAP-IV scores improved from 58.39 ± 13.42 to 33.62 ± 8.47 points with status changing from "suspected" to "normal" in all domains, and parental satisfaction reached the highest level at 4.55 ± 0.56 points. Statistical testing revealed significant improvements in all indicators at the .05 level. The implementation of the CASETHING Model demonstrated success in integrating family and community participation, creating community understanding and acceptance of children with ADHD, and effectively improving care outcomes across all dimensions.

References

เกศริน อินเสมียน, อรพรรณ โยเหลา. การพัฒนาแนวทางการดูแลเด็กสมาธิสั้นในโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารพยาบาลกระทรวงสาธารณสุข. 2565;32(2):121-35.

กรมสุขภาพจิต. รายงานสถานการณ์โรคสมาธิสั้นในประเทศไทย ประจำปี 2566. กระทรวงสาธารณสุข; 2566.

สาธารณสุขบึงกาฬ. รายงานสถานการณ์โรคสมาธิสั้นจังหวัดบึงกาฬ ประจำปี 2566. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดบึงกาฬ; 2566.

ชาญวิทย์ พรนภดล, วินัดดา ปิยะศิลป์, จันทร์อาภา สุขทัพภ์. การพัฒนาระบบบริการสุขภาพจิตเด็กและวัยรุ่นในประเทศไทย. วารสารสมาคมจิตแพทย์แห่งประเทศไทย. 2563;65(3):289-302.

มนทกานติ์ เชื่อมชิต, นันทวัน สุวรรณรูป, เบญจพร ตันตสูติ. ผลกระทบระยะยาวของโรคสมาธิสั้นต่อพัฒนาการทางอารมณ์และสังคมของเด็กไทย. วารสารกุมารเวชศาสตร์. 2566;62(1):45-57.

วิมลรัตน์ ภูวราห์, วรัญญา เชื้อทอง. การมีส่วนร่วมของผู้ปกครองในการดูแลเด็กที่มีภาวะสมาธิสั้น: การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ. วารสารการพยาบาลจิตเวชและสุขภาพจิต. 2563;34(2):1-14.

พันธุ์นภา กิตติรัตนไพบูลย์, นัฐพร ลำยงหอม, สุภาวดี นวลมณี. การพัฒนาระบบการดูแลเด็กที่มีภาวะสมาธิสั้นในชุมชน: บทเรียนจากพื้นที่นำร่อง. วารสารวิชาการสาธารณสุข. 2564;30(4):725-38.

Bloom BS. Handbook on formative and summative evaluation of student learning. New York: McGraw-Hill; 1971.