Development of a model for end-of-life care for the elderly in a multicultural context Urban community area, Yala Province.
Keywords:
End-of-Life care model for older people, multi-cultural community context, urbanAbstract
The current study aimed to investigate the situation of developing an end-of-life care model for older people in a multicultural urban community context, Yala province, and to evaluate the outcomes of the development of an end-of-life care model for older people in a multicultural urban community context, Yala province applying the Deming cycle concept, consisting of 4 stages; situation analysis, action planning, implementation, and evaluation. The total of 100 participants were selected using purposive sampling approach, consisting of 20 professional nurses, 30 terminal patients, 30 primary caregivers, and 20 village health volunteers those who received care from July to September, 2024. The research instruments consisted of the end-of-life care model for older people in a multicultural urban community context, Yala province. The data were collected through 1) semi-structure interview 2) behavioral observation form 3) service provider satisfaction questionnaire, and 4) family satisfaction questionnaire. All instruments were validated for content validity by experts and reliability were tested by utilizing Cronbach’s alpha coefficient (.91 and .95 respectively). The data were analyzed using descriptive statistics; frequency, percentage, and standard deviation.
A multidisciplinary model of end-of-life care for the elderly in a multicultural urban community in Yala Province comprises: 1) a patient screening guideline based on PPS (Personal Problem Solving) to assess the elderly's abilities; 2) advance care planning; 3) management of disruptive symptoms in the end-of-life period; and 4) end-of-life care tailored to different religious beliefs (Buddhism, Islam, and Christianity). Research findings: 1) 91.68% of nurses used the PPS guideline to assess terminally ill patients receiving care/using a syringe driver, and recorded the information using the HosXp program form. 2) 50.0% of terminally ill patients and caregivers participated in advance care planning. 3) 89.0% of caregivers were satisfied with end-of-life care according to their religious beliefs (Buddhism, Islam, and Christianity). 4) 100% of community health volunteers used the pain assessment scale to evaluate pain in terminally ill patients. The study indicated that the End-of-Life care model for older people in a multicultural urban community context, Yala province created positive outcomes for service recipients. Therefore, the model should be applied as a policy for end-of-life care model for older people and across the community healthcare networks.
References
Department of Medical Services, Ministry of Public Health. (2017). Handbook of palliative and end-of-life care (for medical personnel). Nonthaburi: Printed at the Veterans Affairs Organization. under royal patronage. (in Thai).
Palliative Care Network, Conservation Center, Department of Medicine. (2018). Assessment Manual Self-standard quality of palliative care for terminally ill patients. Khon Kaen: International Archives. (in Thai).
ศรีเวียง ไพโรจน์กุล, (2563) คู่มือการดูแลผู้ป่วย แบบประคับประคองและระยะท้าย (สำหรับบุคลากรทางการแพทย์) สำนักพิมพ์ สำนักงานกิจการโรงพิมพ์ องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชินูปถัมภ์.
Kite, S. (2006). Palliative care for older people. Age Ageing, 35(5), 459-460.
O’Leary, N., & Tiernan, E. (2008). Survey of specialist palliative care services for noncancer patients in Ireland and perceived barriers. Palliative Medicine, 22(1), 77-83.
Walshe, C., Todd, C., Caress, A., & Chew-Graham, C. (2009). Patterns of access to communitpalliative care services: a literature review. Journal of Pain and Symptom Management, 37(5), 884-912.
Hanratty, B., Hibbert, D., Mair, F., May, C., Ward, C., Capewell, S., . . . Corcoran, G. (2002). Doctors’perceptions of palliative care for heart failure: focus group study. Bmj, 325(7364), 581-585.doi:10.1136/bmj.325.7364.581
เวชระเบียนโรงพยาบาลยะลา, 2567
Kunsongkeit W. (2011). Good death as perceived by the patients. The Journal of Faculty of Nursing Burapha University; 19 Suppl 2:138-45. (in Thai)
Tipkanjanaraykha K, SaleekulS, Apisitwasana N, Thiammok M. (2017). Advanced care planning for peaceful death. JBCNM; 33(3):138-45. (in Thai)
มธุรส ศิริสถิตย์กุล. (2550). ความตายในคริสต์ศาสนา. ใน โกมาตร จึงเสถียรทรัพย์, ชาติชาย มุกสง,ราตรี ปิ่นแก้ว, วรัญญา เพ็ชรคง, สมิทธ์ ถนอมศาสนะ, ประชาธิป กะทา, และคณะ (บรรณาธิการ),วัฒนธรรม ความตายและวาระสุดท้ายของชีวิต คู่มือเรียนรู้มิติสังคมของการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย (หน้า 218-34). นนทบุรี: สำนักวิจัยสังคมและสุขภาพ.
ชุลีพรรณ ศรีสุนทร. (2548). ความตายตามความเชื่อของคริสตชน. ใน เมตตานนโทภิกขุ (บรรณาธิการ),ธรรมะ 4 ศาสนาในการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย (หน้า 191-200). กรุงเทพมหานคร: ที.เอ็น.พี. พริ้นติ้ง.
ดำรง แวอาลี. (2547). การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายตามแนวทางอิสลาม. กรุงเทพมหานคร: โอ.เอส. พริ้นติ้งเฮาส์
ยูซุฟ นิมะ, และสุภัทร ฮาสุวรรณกิจ. (2551). การแพทย์และการดูแลผู้ป่วยที่สอดคล้องกับวิถีมุสลิม (พิมพ์ครั้งที่ 2). สถาบันวิจัยระบบสุขภาพภาคใต้ (สวรส. ภาคใต้): มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ณิชชารีย์ พิริยจรัสชัย (2017). ปัจจัยทำนายความพร้อมของผู้ดูแลในการดูแลผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพาใน ระยะเปลี่ยนผ่านจากโรงพยาบาลสู่บ้าน.
