Strategic Application of Culturally-Based Physical Activity for the Prevention and Risk Reduction of Non-Communicable Diseases (NCDs) in Older Adults: Policy Lessons and Practice Guidelines from San Pa Tong District, Chiang Mai Province, Thailand
Keywords:
cultural physical activity, older adults, non-communicable diseases (NCDs), three-sector collaboration strategyAbstract
This Research and Development (R&D) by mixed-methods, titled “Strategies for Utilizing Cultural Folk-Based Physical Activities to Prevent and Reduce the Risk of Non-Communicable Diseases (NCDs) among Older Adults: Policy Lessons and Practical Guidelines from San Pa Tong District, Chiang Mai Province,” aimed to formulate strategic approaches, assess implementation potential, evaluate impacts on health indices, examine attitudinal changes, and extract insights to develop a scalable model of culturally grounded physical activity. A cluster randomized controlled trial (Cluster RCT) was conducted among 392 older adults in San Pa Tong District, who were randomly assigned to an intervention group and a control group (n = 196 per group). The intervention group participated in a culturally based physical activity program (traditional dance) performed at 110 beats per minute (BPM), three times per week for nine months, with follow-up assessments conducted through the nine month. Quantitative data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA), while qualitative data were analyzed using thematic analysis.
The findings indicated that: (1) the most effective strategy was the “three-sector collaboration” model (Baan–Wat–Hospital/School: community–temple–healthcare/educational institutions), which leveraged cultural capital and a 110 BPM musical innovation as key driving mechanisms; (2) the strategy demonstrated strong potential to safely elevate physical activity to a moderate-intensity level, reduce cognitive load through audio cues, and enhance participants’ sense of cultural belonging; (3) significant improvements in health indices were observed in the intervention group compared with the control group (p < .001) across all measures, particularly body weight (mean = 56.92 kg), BMI (mean = 23.26 kg/m²), systolic blood pressure (126.03 mmHg), and fasting blood glucose (95.36 mg/dL), with up to 74% of the variance in body weight explained; (4) in terms of attitudes and motivation, participants demonstrated a shift from a “health recovery” orientation toward “self-performance enhancement,” driven primarily by cultural nostalgia and social validation, while family caregiving responsibilities and seasonal air pollution (haze) were identified as key barriers; and (5) qualitative synthesis led to the development of the “C-S-A Model,” comprising Cultural Re-engineering, Social Networking, and Adaptive Monitoring, which represented a cost-effective, policy-relevant approach for sustainable NCD management at the local level.
References
World Health Organization.(2021). Global status report on noncommunicable diseases. Geneva: WHO1.
World Health Organization.(2020). WHO guidelines on physical activity and sedentary behavior. Geneva: WHO (updated 2024).
World Health Organization.(2022). Noncommunicable diseases. Geneva: WHO.
กรมควบคุมโรค.(2566). รายงานสถานการณ์โรคไม่ติดต่อเรื้อรังของประเทศไทย. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข; 2566.
Health Data Center.(2566). ข้อมูลสถานการณ์โรคไม่ติดต่อเรื้อรังในผู้สูงอายุ. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข; 2566.
Beard JR, Officer A, de Carvalho IA, Sadana R, Pot AM, Michel JP, et al.(2016). The World report on ageing and health. Lancet. 2016;387(10033):2145–54.
Lee IM, Shiroma EJ, Lobelo F, Puska P, Blair SN, Katzmarzyk PT, et al.(2012). Effect of physical inactivity on major non-communicable diseases worldwide. Lancet. 2012;380(9838):219–29.
กรมการปกครอง.(2568). สถิติประชากรอำเภอสันป่าตอง จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่.
Thaut MH, McIntosh GC, Hoemberg V.(2015). Neurobiological foundations of neurologic music therapy. Prog Brain Res. 2015;217:211–22.
Bandura A.(1977). Self-efficacy: toward a unifying theory of behavioral change. Psychol Rev. 1977;84(2):191–215.
พระราชบัญญัติผู้สูงอายุ พ.ศ. 2546. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 120 ตอนที่ 130 ก. (วันที่ 31 ธันวาคม 2546).
สำนักอนามัยผู้สูงอายุ กรมอนามัย.(2563). คู่มือแนวทางการส่งเสริมสุขภาพดี ชะลอชรา ชีวายืนยาว. กรุงเทพฯ กระทรวงสาธารณสุข.
Hall DA.(2545). The ageing of individuals. In Musikkamanee S, editor. Social Gerontology. Bangkok Odeon Store; 2545. p. 7.
สุรินธร กลัมพากร.(2554). การสร้างเสริมสุขภาพและป้องกันโรคในชุมชน การประยุกต์แนวคิดและทฤษฎีสู่การปฏิบัติ. ขอนแก่น คลังนานาวิทยา; 2554.
Bandura A.(1977). Self-efficacy Toward a unifying theory of behavioral change. Psychol Rev. 1977;84(2)191-215.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร.(2533). การสื่อสารเพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ คณะวารสารศาสตร์และสื่อมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Bloom BS.(1956). Taxonomy of educational objectives The classification of educational goals. New York David McKay.
Havighurst RJ.(1963). Adaptation to insulin-induced hypoglycemia. Gerontologist. 1963;3(4)151-5.
จิราพร เกศพิชญ์วัฒนา, จันทร์เพ็ญ แสงเทียนฉาย, ยุพิน อังสุโรจน์.(2543). รายงานการวิจัยเรื่องความผาสุกทางใจของผู้สูงอายุไทย. กรุงเทพฯ วิทยาลัยพยาบาลสภากาชาดไทย; 2543.
มนูญ พลายชุม.(2553). การส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุที่มีภาวะไขมันในเลือดสูงโดยการมีส่วนร่วมของอาสาสมัครเยาวชน โมเดลเชียรใหญ่-2. นครศรีธรรมราช มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
วนิดา ศรีพรหมษา, และคณะ.(2566). ความรอบรู้ด้านสุขภาพของผู้สูงอายุกลุ่มเสี่ยงโรคหลอดเลือดสมองในชุมชน. วารสารเกื้อการุณย์. 2566;30(2)142-55.
คณัสนันท์ สงภักดิ์, นฤมล สินสุพรรณ, วีณา อิศรางกูร ณ อยุธยา.(2562). การพัฒนารูปแบบการสร้างเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยชุมชนมีส่วนร่วม บ้านไชยสอ. มนุษยสังคมสาร. 2562;17(2)45-62.
สุวนันท์ แก้วจันทา.(2565). การศึกษาบทบาทและศักยภาพของเทศบาลในการดูแลรักษาสุขภาพผู้สูงอายุด้วยการแพทย์แผนไทย. เชียงราย มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
พิสิษฐ์ พิริยาพรรณ, และคณะ.(2551). พัฒนาแนวทางและรูปแบบการจัดการดูแลสุขภาพผู้สูงอายุที่เป็นโรคเรื้อรังเชิงรุก. กรุงเทพฯ สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
Tudor-Locke C, Craig CL, Brown WJ, Clemes SA, De Cocker K, Giles-Corti B, et al.(2018). How fast is fast enough? Walking cadence (steps/min) as a practical estimate of intensity in adults: a narrative review. Br J Sports Med. 2018;52(12):776–88.
American College of Sports Medicine.(2021). ACSM's guidelines for exercise testing and prescription. 11th ed. Philadelphia: Wolters Kluwer.
Colberg SR, Sigal RJ, Yardley JE, Riddell MC, Dunstan DW, Dempsey PC, et al.(2016). Physical activity/exercise and diabetes: a position statement of the American Diabetes Association. Diabetes Care. 2016;39(11):2065–79.
Montero D, Roberts CK, Vinet A.(2014). Effect of aerobic exercise training on arterial stiffness in obese populations: a systematic review and meta-analysis. Sports Med. 2014;44(6):833–43.
Yogev-Seligmann G, Hausdorff JM, Giladi N.(2008). The role of executive function and attention in gait. Mov Disord. 2008;23(3):329–42.
Foster C, Porcari JP, Anderson J, Hoffman M, Kirchner RD, Lucachick SM, et al.(2008). The talk test as a marker of exercise training intensity. J Cardiopulm Rehabil Prev. 2008;28(1):24–30.
Thaut MH, Hoemberg V.(2014). Handbook of neurologic music therapy. Oxford: Oxford University Press.
Thaut MH, Hoemberg V.(2014). Handbook of neurologic music therapy. Oxford: Oxford University Press.
American College of Sports Medicine.(2021). ACSM’s guidelines for exercise testing and prescription. 11th ed. Philadelphia: Wolters Kluwer.
Yogev-Seligmann G, Hausdorff JM, Giladi N.(2008). The role of executive function and attention in gait. Mov Disord. 2008;23(3):329-42.
Deci EL, Ryan RM.(2017). Self-determination theory: Basic psychological needs in motivation, development, and wellness. New York: Guilford Press; 2017.
มนูญ พลายชุม.(2553). การส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุโดยการมีส่วนร่วมของอาสาสมัครเยาวชน: โมเดลเชียรใหญ่-2. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ. 2553;4(2):12-23.
กรมควบคุมโรค.(2566). แผนปฏิบัติการป้องกันและควบคุมโรคไม่ติดต่อชาติ พ.ศ. 2566-2570. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
Faul F, Erdfelder E, Buchner A, Lang AG.(2009). Statistical power analyses using G*Power 3.1: Tests for correlation and regression analyses. Behav Res Methods. 2009;41(4):1149–1160.
Schulz KF, Altman DG, Moher D.(2010). CONSORT 2010 statement: updated guidelines for reporting parallel group randomized trials. BMJ. 2010;340:c332.
World Health Organization.(2012). Global Physical Activity Questionnaire (GPAQ): Analysis Guide. Geneva: WHO.
World Health Organization.(1996). WHOQOL-BREF: Introduction, Administration, Scoring and Generic Version of the Assessment. Geneva: WHO.
