Movement Tactics of Social Movements and Political Party Movements in Parliament
Keywords:
Political Party, Social Movement, Movement Tactics, Thai DemocracyAbstract
This academic article aims to analyze the roles and movement tactics of Thai political parties within the context of the parliamentary system and social changes in the digital era. Using documentary research methods to review concepts, theories, and relevant laws, the study finds that political parties serve as an index of democratic quality, acting as intermediaries linking public will to policy decisions. Currently, Thai political parties have evolved from mere electoral mechanisms into components of “social movements” to cope with structural and constitutional constraints. Key tactics include utilizing new public spaces via social media for mass mobilization and employing parliamentary dissolution as a tool for political re-legitimation during crises of faith. Recommendations emphasize building transparent political party institutions and opening spaces for civil society movements within the framework of law and human rights to ensure long-term democratic stability.
References
เกษียร เตชะพีระ. (2554). อนุรักษ์นิยม ใน การเมืองไทยร่วมสมัย. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2542). ขบวนการทางสังคมรูปแบบใหม่/ขบวนการประชาธิปไตยในไทย. วิภาษา.
ณัฐฐินนท์ นันทะเสนา. (2563). ยุทธวิธีการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มฟื้นฟูประชาธิปไตย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. https://so03.tcithaijo.org/index.php/vujssh /article/view/246473
ธนากรณ์ อินทร. (2564). การสื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นลินา ไชยะ. (2562). การเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ในยุคดิจิทัล: กรณีศึกษากิจกรรมวิ่งไล่ลุง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). กรอบแนววิเคราะห์การเมืองแบบขบวนการทางสังคม. สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ. (2566). ว่าด้วยพรรคการเมือง (ฉบับที่ 2). https://share.google/9GkYPPLXjIjSWA6xn
วราพร ดำจับ. (2562). สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. https://search.tci-thailand.org/article.html? b3BlbkF ydGljbG UmaWQ9NTY2MDc2
วรารัตน์ ทักษิณวราจาร. (2554). สื่อใหม่กับการเคลื่อนไหวทางการเมือง. ใน การเมืองไทยร่วมสมัย. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
วิวัฒน์ เอี่ยมไพวัน. (2544). สถาบันการเมืองและพรรคการเมือง. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒิพร ลิ้มวราภัส. (2562). การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทินพันธ์ นาคะตะ. (2543). การเมือง การวิเคราะห์เชิงระบบ. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2569). คณะกรรมการการเลือกตั้ง. https://www.ect.go.th/ect_th/th/main.
เองเกิลส์, ฟ. (2564). สังคมนิยม: จากเพ้อฝันสู่ปัญญา. (ต้นฉบับพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1880).
McAdam, D. (1983). Tactical Innovation and the Pace of Insurgency. American Socio logical Review, 48(6), 735-754. https://doi.org/10.2 307./2095322.
Thai PBS. (2569). รู้จักกลไกการ “ยุบสภา”. https://www. thaipbs.or.th/now/content/3107
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Mahamakut Buddhist University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว