ยุทธวิธีการเคลื่อนไหวของขบวนการทางสังคมและการเคลื่อนไหว ของพรรคการเมืองในรัฐสภา
คำสำคัญ:
พรรคการเมือง, ขบวนการทางสังคม, ยุทธวิธีการเคลื่อนไหว, ประชาธิปไตยไทยบทคัดย่อ
บทความวิชาการฉบับนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บทบาทและยุทธวิธีการเคลื่อนไหวของพรรคการเมืองไทยภายใต้บริบทของระบบรัฐสภาและการเปลี่ยนแปลงทางสังคมในยุคดิจิทัล โดยวิเคราะห์จากแนวคิด ทฤษฎี และกฎหมายที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษา พบว่า พรรคการเมืองทำหน้าที่เป็นดัชนีชี้วัดคุณภาพของประชาธิปไตย โดยเป็นตัวกลางเชื่อมโยงเจตจำนงของประชาชนสู่การตัดสินใจเชิงนโยบาย ในปัจจุบันพรรคการเมืองไทยได้พัฒนาบทบาทจากการเป็นเพียงกลไกเลือกตั้งสู่การเป็นส่วนหนึ่งของ “ขบวนการทางสังคม” (Social Movement) เพื่อรับมือกับข้อจำกัดเชิงโครงสร้างและรัฐธรรมนูญ ยุทธวิธีที่สำคัญประกอบด้วยการใช้พื้นที่สาธารณะใหม่ผ่านสื่อสังคมออนไลน์เพื่อระดมมวลชน และการใช้กลไกการยุบสภาเป็นเครื่องมือสร้างความชอบธรรมทางการเมืองใหม่เมื่อเกิดวิกฤตศรัทธา ข้อเสนอแนะจากการศึกษาเน้นย้ำถึงการสร้างความเป็นสถาบันของพรรคการเมืองที่โปร่งใส และการเปิดพื้นที่ให้การเคลื่อนไหวภาคประชาชนดำเนินไปภายใต้กรอบของกฎหมายและสิทธิมนุษยชนเพื่อความมั่นคงของประชาธิปไตยในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
เกษียร เตชะพีระ. (2554). อนุรักษ์นิยม ใน การเมืองไทยร่วมสมัย. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2542). ขบวนการทางสังคมรูปแบบใหม่/ขบวนการประชาธิปไตยในไทย. วิภาษา.
ณัฐฐินนท์ นันทะเสนา. (2563). ยุทธวิธีการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มฟื้นฟูประชาธิปไตย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. https://so03.tcithaijo.org/index.php/vujssh /article/view/246473
ธนากรณ์ อินทร. (2564). การสื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นลินา ไชยะ. (2562). การเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ในยุคดิจิทัล: กรณีศึกษากิจกรรมวิ่งไล่ลุง. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2552). กรอบแนววิเคราะห์การเมืองแบบขบวนการทางสังคม. สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญ. (2566). ว่าด้วยพรรคการเมือง (ฉบับที่ 2). https://share.google/9GkYPPLXjIjSWA6xn
วราพร ดำจับ. (2562). สื่อสังคมออนไลน์กับการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. https://search.tci-thailand.org/article.html? b3BlbkF ydGljbG UmaWQ9NTY2MDc2
วรารัตน์ ทักษิณวราจาร. (2554). สื่อใหม่กับการเคลื่อนไหวทางการเมือง. ใน การเมืองไทยร่วมสมัย. มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
วิวัฒน์ เอี่ยมไพวัน. (2544). สถาบันการเมืองและพรรคการเมือง. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒิพร ลิ้มวราภัส. (2562). การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของกลุ่มคนรุ่นใหม่ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทินพันธ์ นาคะตะ. (2543). การเมือง การวิเคราะห์เชิงระบบ. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2569). คณะกรรมการการเลือกตั้ง. https://www.ect.go.th/ect_th/th/main.
เองเกิลส์, ฟ. (2564). สังคมนิยม: จากเพ้อฝันสู่ปัญญา. (ต้นฉบับพิมพ์เมื่อ ค.ศ. 1880).
McAdam, D. (1983). Tactical Innovation and the Pace of Insurgency. American Socio logical Review, 48(6), 735-754. https://doi.org/10.2 307./2095322.
Thai PBS. (2569). รู้จักกลไกการ “ยุบสภา”. https://www. thaipbs.or.th/now/content/3107
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
