ประสิทธิผลการสื่อสารทางการเมืองเชิงพุทธของนักการเมืองไทย ในภาคตะวันตก

การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการสื่อสารของนักการเมืองไทย

ผู้แต่ง

  • พระมหาพิพัฒน์พงศ์ ิตธมฺโม (วงษ์ชาลี) มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

คำสำคัญ: ประสิทธิผล; การสื่อสารทางการเมือง; เชิงพุทธ

บทคัดย่อ

บทความฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาวิเคราะห์สภาพทั่วไปของการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง และเสนอการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาประสิทธิผลการสื่อสารทางการเมืองเชิงพุทธของนักการเมืองไทยในภาคตะวันตก       ระเบียบวิธีการวิจัยเป็นแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงคุณภาพใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 17 รูปหรือคน การวิจัยเชิงปริมาณใช้แบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 400 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพทั่วไปของการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมืองสามารถสื่อสารให้ประชาชนมีความเชื่อมั่นในการแก้ไขปัญหาให้ได้สำเร็จและโน้มน้าวให้ประชาชนเลือกมาเป็นตัวแทนของประชาชนได้ โดยประชาชนได้พิจารณาจากการติดตามข่าวสารและนโยบายของพรรคการเมืองทางช่องทางการสื่อสารทุกช่องทางเพื่อให้เกิดความรู้ความเข้าใจทางการเมืองและนำมาวิเคราะห์ แยกแยะ 2) ปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง ด้านผู้ส่งสาร ด้านสาร ด้านช่องทาง ด้านผู้รับสารโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง 3) การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อพัฒนาประสิทธิผลการสื่อสารทางการเมืองเชิงพุทธ โดยการใช้หลักสัปปุริสธรรมคือรู้จักเหตุ รู้จักผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักชุมชน และรู้จักบุคคล เข้ามาบูรณาการการสื่อสารทางการเมืองเพื่อเพิ่มประสิทธิผลในการสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง

 

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แก้วเทพ. (2552). สื่อสารมวลชน ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา.กรุงเทพมหานคร : หางหุนสวนจํากัดภาพพิมพ์.

จุมพล หนิมพานิช. (2552). กลุมผลประโยชนกับการเมืองไทยแนวเกาแนวใหมและ กรณีศึกษา.

กรุงเทพมหานคร : สํานักพิมพจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ณรัฐ วัฒนพานิช. (2551). การปรับพฤติกรรมมนุษย์ตามหลักสัปปุริสธรรม 7. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

นันทนา นันทวโรภาส. การสื่อสารทางการเมืองในภาวะวิกฤต. รวมบทความวิชาการฉบับพิเศษ 5 ปี. วิทยาลัยการสื่อสารการเมือง : มหาวิทยาลัยเกริก. หน้า 29-36.

รัฐ กันภัย. (2558). การสื่อสารทางการเมืองและการมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อการพัฒนาท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลเขตจังหวัดภาคตะวันตกตอนล่าง. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, 17(1), 2558 : 76.

ลิขิต ธีรเวคิน. (2549). วิวัฒนาการการเมืองการปกครองไทย. พิมพครั้งที่ 9, กรุงเทพมหานคร : สํานักพิมพมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร.

สะถิระ เผือกประพันธุ์. (2554). การสื่อสารทางการเมืองของนายอุทัย พิมพ์ใจชน: ศึกษาในห้วงเวลาระหว่างปี พ.ศ. 2512-2548. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาชาวิชาสื่อสารการเมือง. วิทยาลัยสื่อสารการเมือง : มหาวิทยาลัยเกริก.

สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง. [ออนไลน์], แหล่งข้อมูล : http://www.dopa.go.th/ (วันที่ 7 ธันวาคม 2562).

สุภาภรณ์ ติ่งอินทร์. (2553). กลยุทธ์การสื่อสารของสมาชิกวุฒิสภา (ส.ว.) ที่เคยดำรงตำแหน่งกำนัน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาการจัดการการสื่อสารองค์กร คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

สุรพล สุยะพรหม. (2562). การสื่อสารทางการเมืองของพระเทพปฏิภาณวาที (เจ้าคุณพิพิธ) : ศึกษาในช่วงเวลา พ.ศ. 2540-2560. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. วิทยาลัยสื่อสารทางการเมือง : มหาวิทยาลัยเกริก.

เสถียร เชยประทับ. (2540). การสื่อสารกับการเมืองเนนสังคมประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2022-12-02

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย