การปรับตัวในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้ง ของบุคลากรสายสนับสนุน กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ ในช่วงสถานการณ์การแพร่ระบาดของโรคโควิด 19

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับการปรับตัวในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้ง 2) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของการปรับตัวในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้ง จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล และ 3) เพื่อศึกษาความต้องการ ปัญหา/อุปสรรค และข้อเสนอแนะในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้งของบุคลากร กลุ่มตัวอย่างที่ศึกษา คือ บุคลากรสายสนับสนุน กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ จำนวน 136 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติเท่ากับ .05

          ผลการศึกษา พบว่า บุคลากรสายสนับสนุน กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ มีระดับการปรับตัวในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้งในภาพรวมอยู่ในระดับมาก ทั้งในระยะแรก (มกราคม 2563 - มีนาคม 2564) และระยะปัจจุบัน (เมษายน - ธันวาคม 2564) ซึ่งในระยะปัจจุบัน มีการเปลี่ยนแปลงระดับการปรับตัวเพิ่มขึ้นจากระยะแรก ผลการทดสอบสมมติฐาน พบว่า บุคลากรที่มีเพศ อายุตามยุคสมัย สถานภาพการสมรส ระดับการศึกษา ตำแหน่ง และเวลาปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้ง ต่างกัน มีการปรับตัวในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้งไม่แตกต่างกัน ในขณะที่บุคลากรที่มีลักษณะงานที่ปฏิบัติต่างกัน มีการปรับตัวในการปฏิบัติงานนอกสถานที่ตั้งแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งนี้ บุคลากรส่วนใหญ่มีความต้องการให้นโยบายการทำงานมีความชัดเจน และเห็นว่าลักษณะงานบางอย่างไม่เหมาะต่อการนำไปปฏิบัตินอกสถานที่ตั้ง