การศึกษาความต้องการการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ด้านการท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืนของชุมชนตำบลหัวเวียง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน, สื่อประชาสัมพันธ์, การมีส่วนร่วมของชุมชน, การสื่อสารดิจิทัลบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาความต้องการการศึกษาความต้องการการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ด้านการท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืนของชุมชนตำบลหัวเวียง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) เพื่อหาแนวทางส่งเสริมด้านท่องเที่ยวของชุมชนตำบลหัวเวียง อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยว ชาวบ้าน และผู้ประกอบการ จำนวน 150 คน ด้วยวิธีการสุ่มอย่างง่าย ผลการวิจัยพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่มีความต้องการใช้สื่อบุคคล เช่น การพูดคุย อภิปราย และการบรรยาย ขณะเดียวกันสื่อสมัยใหม่อย่างเฟซบุ๊กและยูทูบได้รับความนิยมสูงสุด สะท้อนให้เห็นว่าเทคโนโลยีดิจิทัลได้กลายเป็นช่องทางหลักในการเผยแพร่ข้อมูลด้านการท่องเที่ยว ตรงกันข้าม สื่อมวลชนแบบดั้งเดิม เช่น หนังสือพิมพ์ วิทยุ และโทรทัศน์ มีการใช้น้อยลงอย่างชัดเจน อีกทั้งยังพบว่าปัจจัยด้านประชากรศาสตร์ เช่น เพศ และอายุ ไม่ได้ส่งผลต่อความแตกต่างของความต้องการการพัฒนาสื่อประชาสัมพันธ์ นอกจากนี้ จากการวิเคราะห์เชิงคุณภาพยังแสดงให้เห็นว่าการประชาสัมพันธ์ที่มีประสิทธิภาพควรมีเนื้อหาที่ชัดเจน ใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย กระชับ และเปิดโอกาสให้ชุมชนมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง
เอกสารอ้างอิง
ชุติกาญจน์ กันทะอู. (2560). การท่องเที่ยวโดยชุมชนเป็นฐาน : กรณีศึกษา บ้านร่องฟอง ตำบลร่องฟอง อำเภอเมืองแพร่ จังหวัดแพร่. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฐะณุพงศ์ ศรีกาฬสินธุ์. (2564). การพัฒนาสื่อดิจิทัลในการประชาสัมพันธ์การตลาดของธุรกิจชุมชน กรณีชุมชนหินตั้ง – บ้านดง อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 9(1). 10-21.
ดรรชนี เอมพันธุ์. (2550). การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนและการจัดกิจกรรมโฮมสเตย์. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.
นรวีร์ นาสวน, กชกร วงษ์สืบ, และคณะ (2566). ชุมชนหัวเวียง จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. สืบค้นเมื่อ 23 พฤษภาคม 2567 จาก Culturio. https://culturio.sac.or.th/content/1313/1313
ปรียาภรณ์ รัตนพงษ์. (2556). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนรอบตลาดน้ำคลองลัดมะยมเขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พจนา สวนศรี, และสมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยพายัพ, สถาบันการท่องเที่ยวโดยชุมชน.
พิมพ์ลภัส พงศกรรังศิลป์. (2557). การจัดการท่องเที่ยวชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา บ้านโคกไคร จังหวัดพังงา. วารสารวิชาการ Veridiam E-Journal. 7(3). 650-665.
ภราเดช พยัฆวิเชียร. (2550). การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมรากหญ้าโดยชุมชนในประเทศไทย. eTATTourism Journal. 1. 1-7.
ศาลากลางจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (ม.ป.ป.). ข้อมูลทั่วไปจังหวัด. สืบค้นเมื่อ 23 พฤษภาคม 2567 จาก https://ww2.ayutthaya.go.th/content/about
สุดถนอม ตันเจริญ. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนกับการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนบางขันแตก จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ. 13(2). 1-24.
อัจฉริยาพร คันธมาลาเจริญ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวในแนวทางการท่องเที่ยว 40 กรณีศึกษาพื้นที่ตำบลกื้ดช้าง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59–68.
McQuail, D. (2010). McQuail’s mass communication theory (6th ed.). London: Sage.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York, NY: Free Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
