สุวรรณภูมิ: ดินแดนในตำนานและเรื่องเล่าหรือเรื่องจริงในประวัติศาสตร์?

ผู้แต่ง

  • บานชื่น นักการเรียน คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย นครปฐม ประเทศไทย
  • วิญญู กินะเสน คณะศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย นครปฐม ประเทศไทย
  • มานพ นักการเรียน คณะศาสนาและปรัชญา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตสิรินธรราชวิทยาลัย นครปฐม ประเทศไทย

คำสำคัญ:

ภูมิอารยธรรม , แผ่นดินทอง, ศูนย์กลางการค้า, ตำนานศาสนา, มรดกร่วม

บทคัดย่อ

            บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและตีความ “สุวรรณภูมิ” ใน 5 มิติ ได้แก่ ตำนานและเรื่องเล่า หลักฐานโบราณคดี หลักฐานวรรณกรรม ข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ และช่องว่างเชิงตีความ โดยอาศัยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) จากเอกสารและข้อมูลที่เกี่ยวข้อง เพื่อเสนอแนะแนวทางในการทำความเข้าใจสุวรรณภูมิอย่างรอบด้าน พบว่า

          คำว่า “สุวรรณภูมิ” ไม่ได้หมายถึงอาณาจักร แต่หมายถึง “ยุคสมัย” หรือ “ภูมิอารยธรรม” ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่รุ่งเรือง ในฐานะศูนย์กลางการค้าทางทะเลระหว่างอินเดียกับจีนในช่วงพุทธศตวรรษที่ 3-9 หลักฐานทางโบราณคดีที่พบในเมืองท่าโบราณ เช่น เขาสามแก้วและคลองท่อม ยืนยันถึงบทบาทของภูมิภาคนี้ในฐานะจุดเชื่อมต่อการค้าระดับโลก

          นอกจากนี้ สุวรรณภูมิยังเป็นตำนานทางศาสนาที่ปรากฏในคัมภีร์โบราณ โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาโดยพระโสณเถระและพระอุตตรเถระ ซึ่งทำให้ดินแดนนี้ถูกมองว่าเป็น “แผ่นดินทอง” หรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์

          ในปัจจุบัน สุวรรณภูมิถูกมองเป็นช่องว่างเชิงตีความ ที่เปิดโอกาสให้มีการให้ความหมายที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นในเชิงภูมิศาสตร์ การเมือง หรือการใช้เป็นสัญลักษณ์ของความภาคภูมิใจในประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมร่วมของภูมิภาค โดยชื่อนี้ยังคงเป็นมรดกร่วมที่ส่งเสริมการศึกษาและความร่วมมือระหว่างประเทศต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2526). พระคัมภีร์ทีปวงศ์. กรมศิลปากร.

กังวล คัชชิมาและคณะ. (2567). ประวัติศาสตร์สุวรรณภูมิพลิกโฉมประวัติศาสตร์ประเทศไทย. สถาบันสุวรรณภูมิศึกษาฯ.

ประทุม ชุมเพ็งพันธุ์. (2546). สุวรรณภูมิ ดินแดนทองแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้. สำนักพิมพ์สุวีริยาสาส์น.

ผาสุข อินทราวุธ. (2548). สุวรรณภูมิจากหลักฐานโบราณคดี. มหาวิทยาลัยศิลปากร.

พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2540). พระพุทธศาสนาในอาเซีย. ธรรมสภา.

พระปิฎกจุฬาภัยเถระ. (2515). มิลินทปัญหา. โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2552). จารึกอโศก. สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

พระมหานามเถระ และคณะบัณฑิต. (2553). คัมภีร์มหาวงศ์ ภาค 1 แปลโดยผู้ช่วยศาสตราจารย์สุเทพ พรมเลิศ. มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พิพัฒน์ กระแจะจันทร์. (2567). สุวรรณภูมิฉบับย่อเน้นประเทศไทย (A Brief History of Suvarnabhumi in Thailand). สุวรรณภูมิเพื่อการศึกษา.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2552). อรรถกถาภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ศรีศักดิ์ วัลลิโภดมและวลัยลักษณ์ ทรงศิริ. (2566). ข้ามคาบสมุทรในห้วงแห่งสุวรรณภูมิ. มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.

สมเจตน์ ทิณพงษ์และคณะ. (2562). สุวรรณภูมิ ภูมิอารยธรรมเชื่อมโยงโลก. กระทรวงวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี.

สยาม ภัทรานุประวัติ และนาวิน โบษกรนัฏ. (2563). นิทานสันสกฤตที่อ้างถึงเรื่องสุวรรณภูมิ. วารสารศิลปศาสตร์, 20(2), 56.2

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-22