The Concept of Natural Rights in Buddhism
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aims to study “the concept of natural rights in Buddhism” to present the perspectives on the exercise and violation of rights and liberties. Natural rights are innate rights, which cannot be taken away by anyone. It is the righteous power that comes with birth and cannot be transferred to each other. Such natural rights are inherent in every living being, whether human beings, animals or plants (so-called human rights, animal rights and plant rights, respectively). Every living thing has the basic rights to live in this world freely and peacefully without being oppressed by anyone. It is true that human beings have their own rights and freedom, but the exercise of one’s rights and liberties in a wrong way or violation to the rights and liberties of others can cause conflicts in society. Buddhism affirms the existence of natural rights of all things, viewing that all things and nature change according to natural laws or their own way. Human beings have equal natural rights -- the rights over the body, property, and actions, and have the spirit and free will to choose and take responsibility for their own karma. The law of karma produces fair and equal consequences for everyone. Buddhism emphasizes that human beings should exercise their rights and liberties to do only good deeds as it is what is right and virtuous, not violating the rights and liberties of others. This will lead to valuable existence, and peaceful coexistence of society, nature and the environment.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The contents and the data in the article published in “Journal of Thai Language and Thai Culture” are considered as the opinions and the direct responsibilities of the author. These do not require any agreement or responsibility of the editorial department.
The article, the data, the contents, the data and any other part published in “Journal of Thai Language and Thai Culture” are considered as the copyrights of “Journal of Thai Language and Thai Culture”. If any person or organization wants to publish or take any action with any part or all parts, the written permission is required from “Journal of Thai Language and Thai Culture.
References
กรมองค์การระหว่างประเทศ กระทรวงการต่างประเทศ. 2551. ปฏิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน. ค้นเมื่อ 30 กันยายน 2565, จาก https://humanrights.mfa.go.th/upload/pdf/udhr-th-en.pdf.
ประเวศ อินทองปาน. 2559. พระพุทธศาสนากับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). 2551. พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์.
พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). 2551. พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 16. กรุงเทพฯ: บริษัทเอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.
พระสัทธัมมโชติกะ ธัมมาจริยะ. 2501. ปรมัตถโชติกะ หลักสูตรจูฬอาภิธัมมิกะตรี จิต เจตสิก รูป นิพพาน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ไพศาลวิทยา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2539. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. ค้นเมื่อ 30 กันยายน 2565, จาก http://www. ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2560/A/040/1.PDF.
ราชบัณฑิตยสถาน. 2556. พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
สมยศ เชื้อไทย. 2553. นิติปรัชญาเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 13. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
สมภาร พรมทา. 2539. ปรัชญาสังคมและการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
