ผลกระทบจากสงครามอินโดจีนต่อวิถีชีวิตชาวลาวแขวงสะหวันนะเขด  สปป.ลาว ช่วงปี ค.ศ.1954-ปัจจุบัน สู่การสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัย:

ยุทธนา ไพกะเพศ

ผู้แต่ง

ยุทธนา ไพกะเพศ คณะศิลปกรรมศาสตร์และวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม

คำสำคัญ:

สงครามอินโดจีน, แขวงสะหวันนะเขด, ศิลปะร่วมสมัย, คอนเซ็ปชวลอาร์ต , ลาว

บทคัดย่อ

บทความเรื่อง “ผลกระทบจากสงครามอินโดจีนต่อวิถีชีวิตชาวลาวแขวงสะหวันนะเขด สปป.ลาว ช่วงปี ค.ศ. 1954-ปัจจุบัน สู่การสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัย” มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลกระทบจากสงครามอินโดจีนต่อวิถีชีวิตชาวลาวแขวงสะหวันนะเขด สปป.ลาว ช่วงปี ค.ศ. 1954-ปัจจุบัน และเพื่อสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัยจากผลกระทบจากสงครามอินโดจีนในวิถีชีวิตชาวลาวแขวงสะหวันนะเขด สปป.ลาว ช่วงปี ค.ศ. 1954-ปัจจุบัน โดยเป็นการวิจัยแบบผสมผสานประกอบด้วยการวิจัยเชิงคุณภาพและการวิจัยเชิงสร้างสรรค์ทางศิลปกรรม มีกลุ่มเป้าหมายได้แก่ ผู้รู้ ผู้ปฏิบัติ ผู้เกี่ยวข้อง ผู้ได้รับผลกระทบจากสงคราม และผู้เปราะบาง ใช้เครื่องมือวิจัยได้แก่แบบสำรวจและแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างแล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัยด้วยแนวความคิดคอนเซ็ปซวลอาร์ต แนวความคิดการสร้างสรรค์ แนวความคิดองค์ประกอบศิลป์ ทฤษฎีโครงสร้างหน้าที่ ทฤษฎีสัญศาสตร์ ทฤษฎีหลังสมัยใหม่ และทฤษฎีการรื้อสร้าง ผลการวิจัยพบว่าสงครามอินโดจีนใน สปป.ลาว มีประวัติความเป็นมา แบ่งออกเป็น 2ช่วงได้แก่ ช่วงฝรั่งเศสปกครองอินโดจีนในราว ปี ค.ศ. 1893-1954ฝ่ายฝรั่งเศสแพ้สงครามส่วนฝ่ายคอมมิวนิสต์ในอินโดจีนได้รับชัยชนะ และช่วงสหรัฐอเมริกาเข้าครอบครองอินโดจีน ปี ค.ศ. 1954-1975 สหรัฐอเมริกาแพ้สงครามส่งผลให้ลาวเข้าสู่ยุคสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาวใน ปี ค.ศ. 1975-ปัจจุบันจากสงครามใน 2ช่วงได้ส่งผลกระทบต่อวิถีชีวิตชาวลาวแขวงสะหวันนะเขด สปป.ลาว แบ่งออกได้ 6 ด้าน ได้แก่ ด้านจิตใจ ด้านสังคม ด้านสิ่งแวดล้อม ด้านเศรษฐกิจ ด้านวัฒนธรรม และด้านการศึกษา จากผลกระทบดังกล่าวผู้วิจัยจึงนำมาวิเคราะห์เพื่อสร้างแนวความคิดอันนำไปสู่การกระบวนการการสร้างสรรค์ตามแนวความคิดศิลปะแนวคอนเซ็ปชวลอาร์ต โดยถ่ายทอดออกมาเป็นผลงานสร้างสรรค์ศิลปะร่วมสมัยจำนวน 2ชิ้นซึ่งสามารถสะท้อนแนวคิดของผู้วิจัยได้เป็นอย่างดี

เอกสารอ้างอิง

ชลูด นิ่มเสมอ. (2531). องค์ประกอบของศิลปะ. กรุงเทพฯ : อมรินทร์พริ้นติ้ง.

บุนทะนอง ชมไชผน และคณะ (2012). ตามฮอยปะหวัดสาด สืบสานมูนเชื้อ บนเส้นทางโฮจิมินในผืนแผ่นดินลาว. เวียงจัน : โรงพิมแห่งลัด.

ปรีชา ศรีวาลัย. (2548). เวียดนาม การรบขั้นแตกหัก. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.

ภัทราภรณ์ ช้อยหิรัญ. (2563). ทฤษฎีการรื้อสร้างกับการอ่านตีความ. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 22(4) : 329-340.

สจ๊วต-ฟอกซ์, มาร์ติน.(จิราภรณ์ วิญญรัตน์, แปล) (2553). ประวัติศาสตร์ลาว. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโตโยต้าประเทศไทย.

สุเนตร โพธิสาร. (2558). ทฤษฎีทางวัฒนธรรม มนุษย์และสังคม. ขอนแก่น : คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

สุวิทย์ ธีรศาศวัต. (2543). ประวัติศาสตร์ลาว 1779-1975. กรุงเทพฯ : สร้างสรรค์.

อิทธิพล ตั้งโฉลก. (2550). แนวทางการสอนและสร้างสรรค์จิตรกรรมขั้นสูง. กรุงเทพฯ : อัมรินทร์ พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

Committee of Concerned Asian Scholars. (1970). The Indochina Story. New York : Bantam Books.

Dye Thomas R. (1982). Understanding Public Policy. New Jersey : Prentice Hall.

L2btravel. (2563). แขวงสะหวันนะเขด. สืบค้นเมื่อ 4 กันยายน 2563 . สืบค้นจากhttps://www.l2btravel.net/content/4781/savannakhetr.

Shuguang Zang.(1994). Treat Perception and Chinese Communist Foreign Policy, in Melvyn P. Lettler and David S. Painter, Origins of the Cold War. London : Routledge.