การเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างช่างตีมีดเพื่อการพัฒนา
DOI:
https://doi.org/10.14456/tiat.2025.17คำสำคัญ:
ช่างตีมีด, การเปรียบเทียบ, ความแตกต่าง, การพัฒนาบทคัดย่อ
บทความนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพในการศึกษาตามวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการประกอบอาชีพของช่างตีมีด 2) เพื่อเปรียบเทียบความต่างของช่างตีมีดและปัจจัยที่ส่งผลต่อการพัฒนา ผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยช่างตีมีดจำนวน 3 คน โดยเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการลงพื้นที่ภาคสนามใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง และการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา นำเสนอข้อมูลด้วยการพรรณนาเชิงวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า ผลงานของช่างแต่ละแบบ เป็นไปตามหลักการออกแบบผลิตภัณฑ์แตกต่างกันไปบ้างในบ้างหัวข้ออันเนื่องมากจากรูปแบบการใช้งานและรสนิยมของกลุ่มลูกค้า ด้านภูมิปัญญา ช่างพื้นบ้านมีการพัฒนารูปแบบผลงานในด้านรูปทรง การใช้วัสดุ ไม่มากเหมือนช่างหัตถศิลป์และช่างหัตถอุตสาหกรรม ทำให้ขาดลูกค้ากลุ่มใหม่ การคิดค้นเครื่องมือในการปฏิบัติงานของช่างหัตถศิลป์ทำให้ผลงานมีความโดดเด่นเฉพาะตัว การใช้เทคโนโลยีและการวางระบบโครงสร้างหน้าที่ของช่างหัตถอุตสาหกรรมส่งผลดีต่อคุณภาพสินค้าและการพัฒนาธุรกิจ ช่างหัตถศิลป์และช่างหัตถอุตสาหกรรมใช้สื่อสังคมออนไลน์ช่วยส่งเสริมการขาย ทำให้มีลูกค้าใหม่พบเห็นสินค้าได้ง่าย และยังสร้างประสบการณ์ร่วมทำให้กลุ่มลูกค้าเห็นคุณค่าภูมิปัญญาการตีมีด ความสำเร็จของการประกอบอาชีพช่างตีมีดสามารถเป็นตัวอย่างให้คนในชุมชน คนรุ่นใหม่มีแรงบันดาลใจที่จะอยากสืบทอดภูมิปัญญา
เอกสารอ้างอิง
คมสัน เหมือนชาติ และวราวุฒิ ทิวะสิงห์. (2560). เปรียบเทียบปรากฏการณ์การผลิตเครื่องปั้นดินเผาตำบลนานวล จังหวัดร้อยเอ็ด และตำบลกุดปลาค้าว จังหวัดกาฬสินธุ์. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติ “ศิลปกรรมวิจัย”ครั้งที่ 3 FAR3 มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 726-727.
ณรงค์ศักดิ์ ธรรมโชติ, วรรณา หอมจะบก, อมรศักดิ์มาใหญ่ และสมบัติ น้อยมิ่ง. (2562). การศึกษาสมบัติเชิงกลและโครงสร้างจุลภาคของมีดใหญ่จากภูมิปัญญาชาวบ้านการตีมีดใน 4 จังหวัดของประเทศไทย. วารสารการวิจัยประยุกต์ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี (JARST) สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี. 18(1) : 60-70. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2568, สืบค้นจาก https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/rmutt-journal/article/view/ 178479/139478
ปัทมาวดี วงษ์เกิด. (2561). การศึกษาอัตลักษณ์ของผลิตภัณฑ์ชุมชนบนฐานวิถีวัฒนธรรมชุมชนสวายจีก อําเภอเมือง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารสหวิทยาการจัดการ คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. 1(2) : 21-29. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2568, สืบค้นจาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/journalfms-thaijo/article/view/240864/163799
ปิยะวรรค์ ปิ่นแก้ว, ศุภโชค สนธิไชย และอาติยาพรสินประเสริฐ. (2564). แนวทางการออกแบบเครื่องเรือนจากวัสดุพื้นถิ่นสื่อภูมิปัญญาวิถีชุมชนย่านตลาดน้ำภาคกลาง. วารสารวิชาการ พลังงานและสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 4(2) : 33-48. สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2567, สืบค้นจาก https://ph03.tci-thaijo.org/index.php/bee/article/view/48/39
ภาสกร บัวศรี, สักรินทร์ อินทรวงศ์, จันทร์เพ็ญ เกตุสําโรง, และสิริกร บุญสังข์. (2567). การเพิ่มมูลค่าผลิตภัณฑ์มีดบนฐานทุนวัฒนธรรม ตําบลหนองงูเหลือม อําเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดนครราชสีมา. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และนวัตกรรม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. 3(2) : 149-162. สืบค้นเมื่อ 31 พฤษภาคม 2568, จากhttps://so02.tci-thaijo.org/ index.php/hsi_01/article/view/270908/181067
รจนา จันทราสา. (2558). การออกแบบผลิตภัณฑ์หัตรถกรรมหญ้าแฝก. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วราวุฒิ ทิวะสิงห์ และคมสัน เหมือนชาติ. (2560). เครื่องปั้นดินเผาบ้านหนองน้อย : ภูมิปัญญาอันเลือนลางสู่การบูรณาการในชั้นเรียน. เอกสารประกอบการประชุมวิชาการระดับชาติ “ศิลปกรรมวิจัย”ครั้งที่ 3 FAR3. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 789-799.
วัชรินทร์ จรุงจิตสุนทร. (2548). หลักการและแนวคิดการออกแบบผลิตภัณฑ์. กรุงเทพฯ : ไอดีไซน์ พับบลิชชิ่ง.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2553). ศิลปะหัตถกรรมพื้นบ้าน : เอกลักษณ์เฉพาะถิ่น. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย. 30(1) : 163-182. สืบค้นเมื่อ 7 ธันวาคม 2567, สืบค้นจาก https://so05.tci-thaijo.org/index.php/sujthai/article/view/7074/6105
สาคร คันธโชติ. (2547). การออกแบบผลิตภัณฑ์ไม้. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
สุเทพ สุนทรเภสัช. (2540). ทฤษฎีสังคมวิทยาร่วมสมัย : พื้นฐานแนวความคิดทฤษฎีทางสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่ : โกล บอลวิชั่น.
สุนิตย์ เหมนิล, และณัฐศิริ พงศาวลี. (2564). “จากดั้งเดิมสู่แนวใหม่”: การพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชนอย่างยั่งยืน กรณีกลุ่มประมงดอนแก้ว จังหวัดอุดรธานี. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน. 14(2) : 106–130. สืบค้นเมื่อ 19 กรกฎาคม 2568, สืบค้นจาก https://www.journal.nu.ac.th/JCDR/article/view/Vol-14-No-2-2021-106-130/1888
อรรครา ธรรมาธิกุล. (2564). การประยุกต์ภูมิปัญญาท้องถิ่นคนตีเหล็กเพื่อการพึ่งตนเองด้านการศึกษาอย่างยั่งยืน : ชุมชนบ้านสี่แยกปี้ ตำบลกรุงหยัน อำเภอทุ่งใหญ่ จังหวัดนครศรีธรรมราช. มจร อุบลปริทรรศน์. 6(3) : 691-703. สืบค้นเมื่อ 31 พฤษภาคม 2568, สืบค้นจาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/252702/170578
อรัญ วานิชกร. (2559). การออกแบบผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Asian Journal of Traditional and Innovative Arts and Textiles

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

