“เติม (ไม่) เต็ม” การสื่อความหมายภาวะขาดหายและ การกำเนิดใหม่ผ่านประติมากรรมวัสดุธรรมชาติ

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งสำรวจแนวคิดและกระบวนการสร้างสรรค์ของงานประติมากรรมวัสดุธรรมชาติในชื่อ "เติม (ไม่) เต็ม" ซึ่งเป็นผลงานที่ถ่ายทอดประสบการณ์อันซับซ้อนของผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์แต่ต้องเผชิญกับการสูญเสียมารดาผู้ให้กำเนิด วัตถุประสงค์ของการศึกษาคือการวิเคราะห์ถึงการใช้สัญลักษณ์ของน้ำเต้า ไม้ไผ่ และเชือกใบลาน รวมถึงเทคนิคการถักและสาน ในการสื่อสารความรู้สึกสองขั้ว ทั้งความโศกเศร้าจากการสูญเสียมารดา และความหวังในการให้กำเนิดชีวิตใหม่ที่รอการเติมเต็ม รูปแบบการวิจัยเป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปฏิบัติการศิลปะ โดยมีการใช้ข้อมูลปฐมภูมิ ผ่านการใช้กรณีศึกษาจากประสบการณ์ของตนเองเป็นพื้นที่ศึกษา และ ข้อมูลทุติยภูมิโดยใช้การทบทวนวรรณกรรม รวมไปถึงข้อมูลจากบทความวิจัย รายงานวิจัยและเอกสารวิชาการต่างๆ เพื่อนำมาวิเคราะห์เชิงสัญญะ ของวัสดุและรูปทรง ผลการศึกษาพบว่า จากข้อมูลสามารถกำหนดรูปทรงของโครงสร้าง รวมไปถึงการใช้วัสดุธรรมชาติประเภทต่างๆ ที่นำมาประกอบกับการประยุกต์ใช้เทคนิคเชิงช่างแบบผสมผสาน สามารถสร้างสรรค์ผลงานประติมากรรมจำนวนหนึ่งชิ้น ที่สื่อถึงความเปราะบาง ความแข็งแกร่ง และวัฏจักรของชีวิตได้อย่างลึกซึ้ง โดยน้ำเต้าเป็นสัญลักษณ์ของครรภ์และภาชนะแห่งชีวิต ไม้ไผ่แสดงถึงการประคับประคองและช่องว่างที่ไม่อาจเติมเต็ม และเชือกใบลานเป็นสายใยแห่งความผูกพันทั้งที่ขาดหายและที่กำลังก่อตัวขึ้น "เติมไม่เต็ม" จึงเป็นประติมากรรมที่ประสบความสำเร็จในการกระตุ้นให้ผู้ชมได้ใคร่ครวญถึงความหมายของการสูญเสีย การเป็นมารดา และพลังของการเยียวยาผ่านการเชื่อมโยงกับธรรมชาติ