รูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วม เมืองฟ้าแดดสงยาง
DOI:
https://doi.org/10.14456/tiat.2026.10คำสำคัญ:
การส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วม, เมืองฟ้าแดดสงยางบทคัดย่อ
บทความวิจัยเรื่องรูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพปัจจุบันและสภาพพึงประสงค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง 2) ศึกษาความต้องการจำเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง 3) สังเคราะห์องค์ประกอบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง และ 4) สร้างรูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน วิธีดำเนินการวิจัย 3 ระยะคือ ระยะที่ 1 ศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพพึงประสงค์และความต้องการจำเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง ใช้แบบสอบถามกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 375 คน ใช้วิธีการคัดเลือกตามสูตรคำนวนตัวอย่างของ Yamane ระยะที่ 2 สังเคราะห์องค์ประกอบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง และระยะที่ 3 ศึกษารูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบ มีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้การสนทนากลุ่ม จากการศึกษาพบว่า 1) สภาพปัจจุบันการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยางพบว่าโดยภาพรวมอยู่ในระดับน้อยเมื่อพิจารณารายด้านพบว่าทุกรายการอยู่ในระดับน้อย 2) สภาพพึงประสงค์การส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง โดยภาพรวมพบว่าโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านพบว่าทุกรายการอยู่ในระดับมาก ความต้องการจำเป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยางพบว่า มีความต้องการจำเป็นตามลำดับ ได้แก่ ด้านการตลาดและการประชาสัมพันธ์ (ดัชนีความต้องการจำเป็น = 0.475) รองลงมาด้านแหล่งท่องเที่ยวและกิจกรรม (ดัชนีความต้องการจำเป็น = 0.472) ด้านสินค้าและบริการ (ดัชนีความต้องการจำเป็น = 0.469) ลำดับสุดท้ายคือด้านการวางแผนการปฏิบัติและการติดตามประเมินผล (ดัชนีความต้องการจำเป็น = 0.401) 3) องค์ประกอบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง พบว่าการพัฒนาองค์ความรู้ร่วมกันในการวางแผนและการส่งเสริมการตลาดเชิงรุกและการประชาสัมพันธ์ดิจิทัล การยกระดับกิจกรรมท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์และอัตลักษณ์ท้องถิ่น ควบคู่กับการเปิดโอกาสให้ชุมชนมีส่วนร่วมตัดสินใจและได้รับจัดสรรผลประโยชน์อย่างเป็นธรรม โดยมีการบริหารจัดการเพื่อความยั่งยืนของแหล่งท่องเที่ยว และ 4) รูปแบบการส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเมืองฟ้าแดดสงยาง พบว่า การพัฒนาสินค้า บริการ และเส้นทางท่องเที่ยวอัตลักษณ์เฉพาะถิ่นเมืองฟ้าแดดสงยาง การเชื่อมโยงเครือข่ายการเรียนรู้ร่วมกับภาครัฐและเอกชน และการพัฒนาระบบบริหารจัดการการท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมเพื่อความยั่งยืน ด้วยการสร้างเครือข่ายการเรียนรู้และพัฒนาร่วมกัน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพฯ : สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กมลทิพย์ แจ่มกระจ่าง และวุฒิสาร ตันไชย. (2544). รายงานการวิจัยเรื่องการมีส่วนร่วมของชุมชนในการจัดการลุ่มน้ำป่าสัก. ภาควิชาการพัฒนาชุมชน คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
กาญจนา คงภิรมย์. (2559). แนวทางการพัฒนาการส่งเสริมการท่องเที่ยวแหล่งท่องเที่ยวทางประวัติศาสตร์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นจังหวัดนครราชสีมา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 35(6) : 13–25. https://hujmsu.msu.ac.th/pdfsplit.php?p=MTU5OTAxMzUwMS5wZGZ8MjEtMzM=
จักรเพชร วรสินธ์. (2561). ภาวะผู้นำการบริหารงานแนะแนวของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 3. ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สถาบันการจัดการปัญญาภิวัตน์.
จิตศักดิ์ พุฒจร และคณะ. (2566). การศึกษาและจัดทำคู่มือประเมินขีดความสามารถในการรองรับของแหล่งท่องเที่ยวประเภทภูเขา ถ้ำ และพื้นที่เกี่ยวข้อง. คณะวิทยาการจัดการ, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ทรงกรด พิมพิศาล, อลงกต แสนบุญ, วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง, พัชราภรณ์ นามโคตร, พรรณี เจริญศิลป์, ชาญชัย ภูผา,และบุญยิ่ง ประทุม. (2564). การวิจัยและพัฒนาพื้นที่ทางวัฒนธรรมทวารวดีเมืองฟ้าแดดสงยางกาฬสินธุ์. กาฬสินธุ์ : มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์.
เทศบาลตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. (2566). รายงานข้อมูลเทศบาลตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. เทศบาลตำบลหนองแปน, จังหวัดกาฬสินธุ์.
พนิตสุภา ธรรมประมวล และกาสัก เต๊ะขันหมาก. (2553). กลยุทธ์และแผนการตลาดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมของชุมชนในจังหวัดลพบุรี. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
พรนภา สืบสารคาม. (2558). เครือข่ายครอบครัวการบ่มเพาะศีลธรรม. ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
พระนครินทร์ อนาลโย (พลชิวา), พระโสภณพัฒนบัณฑิต, พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ, และ เกียรติศักดิ์ บังเพลิง. (2564). การศึกษาวิเคราะห์การบูชาพระธาตุยาคูที่มีผลต่อการดำเนินชีวิตของชาวตำบลหนองแปน อำเภอกมลาไสย จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม. 8(1) : 1–12.
พระอริยานุวัตร เขมจารี. (2514). ตำนานฟ้าแดดสงยาง. (ม.ป.พ.).
พลาดิศัย สิทธิธัญกิจ. (2555). เล่าขานตำนานแม่น้ำเจ้าพระยา. กรุงเทพฯ : สยามความรู้.
มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์. (2562). แนะนำเมืองฟ้าแดดสงยาง. สืบค้นเมื่อ 25 กุมภาพันธ์ 2562, จาก https://fadet-heritage.ksu.ac.th
เมตต์ เมตต์การุณจิต. (2541).การมีส่วนร่วมในการบริหารโรงเรียนของคณะกรรมการการศึกษาประจำโรงเรียนเทศบาล จังหวัดนครราชสีมา. ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ริกานดา ชูชื่น. (2553). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเพื่อเพิ่มศักยภาพการท่องเที่ยวเทศบาลเมืองหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
วิริยา เพียรไทย และวิชญ์ มะลิต้น. (2568). การเตรียมความพร้อมของชุมชนสำหรับรองรับการท่องเที่ยวโดยชุมชนตำบลน้ำหมาน อำเภอเมืองเลย จังหวัดเลย. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต. 13(2) : 288–300. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JCDLQ/article/view/270165
ศิริพร ถาวรวิสิทธิ์ และเสรี วงษ์มณฑา. (2564). แนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของจังหวัดน่าน. วารสารสมาคมนักวิจัย. 26(1) : 244-255. http://www.ar.or.th/ImageData/Magazine/40053/DL_30505.pdf?t=637638494492254116
ศูนย์บริหารวิชาการแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2553). แผนแม่บทพัฒนาเมืองฟ้าแดดสงยาง. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Arnstein, S. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners. 35(4) : 216–224. https://www.historyofsocialwork.org/1969_ENG_Ladderofparticipation/1969,%20Arnstein,%20ladder%20of%20participation,%20original%20text%20OCR%20C.pdf
Bill, B., & Bernard, L. (1993). Interpretation and sustainable tourism: The potential and the pitfalls. Journal of Sustainable Tourism. 2(4) : 71–80. https://riat.utalca.cl/index.php/test/article/viewFile/8/5
Patton, M. (2011). Developmental evaluation: Applying complexity concepts to enhance innovation and use. Information Age Publishing.
Tyler, R. W. (1942). General statement on evaluation. Journal of Educational Research. 35(7) : 492–501. https://www.academia.edu/39733614/General_Statement_on_Evaluation
World Tourism Organization (UNWTO). (2004). Overtourism? Understanding and managing urban tourism growth beyond erceptions. UNWTO.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Asian Journal of Traditional and Innovative Arts and Textiles
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
