Special characteristic of Buddhist delegates in Buddhism
Main Article Content
Abstract
The preaching is an important and effective way to spread out the Dhamma and propagate Buddhism since the Buddha period. Besides the content of the doctrines and techniques which present to the listeners that make them being eager to know. The preachers themselves must also have a special feature that will generate the faith in the ethics that become fromthe role model of the Lord Buddha's conduct. In order that the listeners will have good feeling and intend to follow those teachings for their own life by develops mind and intellect to the end of suffering. So, the Buddha gave these principles and techniques for the preacher to use in Dhamma teaching such as Uparimadisa (Dhamma of the upper direction), Kalyanamitta dhamma (Qualities of good friend), Dhammadesaka Dhamma (Qualities of preachers), Desanavidhi (the Buddha style of teaching), Vuddhi Dhamma (Noble growth), Bahhussutanga (Qualities of learned person) and Preacher's ethics. By these principles, in addition to the faith, it's also convinced the listeners to pay attention and appreciate to the doctrine because of the ethics features of the preacher, have an encouragement in dhamma practice and acknowledge in goodness of the Buddhist doctrines. Achieving the goal of dhamma disseminate, the Buddhism essencial of making good persons. Therefore, the preachers who have special features mentioned above will success in Dhamma propagation for the ideology of inherited and preserved the Buddhism forever.
Article Details
- ผลงานที่ส่งตีพิมพ์จะต้องไม่เคยเผยแพร่ในสิ่งตีพิมพ์อื่นใดมาก่อนและต้องไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
- ต้นฉบับที่ส่งตีพิมพ์ต้องเป็นภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเท่านั้น
- ต้นฉบับต้องผ่านการกลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการ
- ในกรณีที่เป็นบทความแปล ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ โดยการขออนุญาตให้เป็นไปตามหลักจริยธรรมสากล
- ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ และตาราง ที่ตีพิมพ์ในวารสาร เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร กองจัดการ และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
6. ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
References
พระธรรมปิฎก, (ป.อ.ปยุตโต). (2541).พุทธธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 7. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.หน้า 637.
พระพรหมคุณาภรณ์. (2552). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ :สำนักพิมพ์จันทร์เพ็ญ.หน้า 172.