Adaptation and propagation of Buddhism by monks in the digital age society Adaptation, Propagation of Buddhism, monks, digital society
Main Article Content
Abstract
Abstract
This academic article aims to explain the adaptation and propagation of Buddhism by monks in the digital age society. Monks must adapt in spreading Buddhism. The monks must study and pay attention to modern technology media in propagating Dharma principles and teachings through various forms of online communication such as Youtube, Zoom, Website, Facebook Line, etc. But propagating Buddhism in society in the digital age is difficult. Monks must not abandon the original principles, namely the principles of benefit. both current benefits Future benefits and the highest benefit is nirvana, but the form of Buddhism propagation must be consciously adjusted to suit the modern era. Including taking into account the limitations of the monk's status and image. This is because the use of these communication technologies has both constructive and damaging parts of Buddhism. If used without considering the Dhamma and Vinaya, it may be noted by Buddhists as inappropriate and cause a loss of faith. This can be seen in the news about monks who behave inappropriately according to the Dharma and Discipline in using social media in an inappropriate way to the point of causing a loss of faith in those who see it. Therefore, monks should use social media to disseminate the principles of the Buddha's teachings judiciously. For the prosperity and preservation of Buddhism to continue
Article Details
![Creative Commons License](http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/4.0/88x31.png)
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- ผลงานที่ส่งตีพิมพ์จะต้องไม่เคยเผยแพร่ในสิ่งตีพิมพ์อื่นใดมาก่อนและต้องไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
- ต้นฉบับที่ส่งตีพิมพ์ต้องเป็นภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเท่านั้น
- ต้นฉบับต้องผ่านการกลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการ
- ในกรณีที่เป็นบทความแปล ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ โดยการขออนุญาตให้เป็นไปตามหลักจริยธรรมสากล
- ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ และตาราง ที่ตีพิมพ์ในวารสาร เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร กองจัดการ และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
6. ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
References
ณัฐวุฒิ มนัสตรงและคณะ. (2566). การปรับเปลี่ยนองค์กรทางการศึกษาสู่ยุคดิจิทัลดิสรัปชั่น. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(2), หน้า 99-108.
พระครูสังฆรักษ์ศุภณัฐ ภูริวฑฺฒโน. (2566). Now Normal to Next Normal ของพระสงฆ์ในการปฏิบัติศาสนกิจ. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(3), หน้า 325-340.
พระบุรเขตธรรมคณี. (2566). แนวโน้มการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในยุคหลังสถานการณ์โควิค 2019. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(2), หน้า 154-167.
พระปลัดเมธี ปิยธมฺโมและคณะ. (2566). การประยุกต์ใช้ปรัชญาหลังนวยุคและพุทธปรัชญา เพื่อการเผยแผ่หลักพุทธธรรมในสังคมยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(8), หน้า 451-469.
พระไพศาล วิสาโล. (2562). การปฏิรูปและฟื้นฟูพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์. เรียกใช้เมื่อ 19 มิถุนายน 2562 จาก http://www.buddhadasa.org.
พระมงคลธีรคุณ. (2561) การดำรงชีวิตของพระสงฆ์ไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 1(1), หน้า 1-12.
พระมหาภาณุวัฒน์ ปฏิภาณเมธี และ ศศิวิมล แรงสิงห์. (2562). บทบาทและความสําคัญของวัดมิ่งเมืองมูล : ในบริบทสังคมกระแสปัจจุบัน. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 7(3), 151-164.
พระมหาเสกสรรค์ สุขกาโมและคณะ. (2563). นวัตกรรมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดอุดรธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(4), หน้า 1418-1428.
ภัทรวรรณ วันทนชัยสุข. (2562). ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า. เรียกใช้เมื่อ 9 มิถุนายน 2562 จาก www.phuttha.com/พระพุทธเจ้า/ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า.
วนิดา ชุลิกาวิทย์และคณะ. (2566). พลวัตการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21. วารสารธรรมเพื่อชีวิต, 29(2), หน้า 59-72.