การปรับตัวและการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในสังคมยุคดิจิทัล การปรับตัว, การเผยแผ่พระพุทธศาสนา, พระสงฆ์, สังคมยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบายถึงการปรับตัวและการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในสังคมยุคดิจิทัล พระสงฆ์ต้องมีการปรับตัวในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา โดยพระสงฆ์ต้องศึกษาเรียนรู้และให้ความสำคัญกับสื่อเทคโนโลยีสมัยใหม่ในการเผยแผ่ธรรมะหลักธรรมคำสอนผ่านการสื่อสารทางออนไลน์ในรูปแบบต่าง ๆ เช่น Youtube Zoom Website Facebook Line เป็นต้น แต่การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสังคมยุคดิจิทัลนั้น พระสงฆ์ต้องไม่ทิ้งหลักเดิม คือ หลักของประโยชน์ ทั้งประโยชน์ในปัจจุบัน ประโยชน์ในอนาคต และประโยชน์สูงสุด คือ พระนิพพาน แต่ก็ต้องปรับรูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาให้เข้ากับยุคสมัยใหม่อย่างมีสติ รวมถึงต้องคำนึงถึงข้อจำกัดทางสถานภาพและภาพลักษณ์ของพระสงฆ์ด้วย เนื่องจากการใช้เทคโนโลยีการสื่อสารเหล่านี้มีทั้งส่วนที่สร้างสรรค์และส่วนที่ทำลายพระพุทธศาสนา หากใช้ไม่คำนึงถึงพระธรรมวินัยก็อาจถูกตั้งข้อสังเกตจากพุทธศาสนิกชนว่าไม่เหมาะสมและก่อให้เกิดความเสื่อมศรัทธาได้ ซึ่งจะเห็นได้ตามข่าวเกี่ยวกับวงการพระสงฆ์ที่ประพฤติปฏิบัติไม่เหมาะสมตามพระธรรมวินัยในการใช้สื่อโซเชียลมีเดียในทางที่ไม่เหมาะสมจนเกิดความเสื่อมศรัทธาต่อผู้ที่พบเห็น ฉะนั้นพระสงฆ์ควรใช้สื่อโซเชียลมีเดียในการเผยแผ่หลักธรรมคำสอนของพระพุทธองค์อย่างมีวิจารณญาณ เพื่อความเจริญงอกงามและการธำรงรักษาไว้ซึ่งพระพุทธศาสนาให้ดำรงคงอยู่สืบต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- ผลงานที่ส่งตีพิมพ์จะต้องไม่เคยเผยแพร่ในสิ่งตีพิมพ์อื่นใดมาก่อนและต้องไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
- ต้นฉบับที่ส่งตีพิมพ์ต้องเป็นภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเท่านั้น
- ต้นฉบับต้องผ่านการกลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการ
- ในกรณีที่เป็นบทความแปล ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ โดยการขออนุญาตให้เป็นไปตามหลักจริยธรรมสากล
- ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ และตาราง ที่ตีพิมพ์ในวารสาร เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร กองจัดการ และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
6. ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวุฒิ มนัสตรงและคณะ. (2566). การปรับเปลี่ยนองค์กรทางการศึกษาสู่ยุคดิจิทัลดิสรัปชั่น. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(2), หน้า 99-108.
พระครูสังฆรักษ์ศุภณัฐ ภูริวฑฺฒโน. (2566). Now Normal to Next Normal ของพระสงฆ์ในการปฏิบัติศาสนกิจ. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(3), หน้า 325-340.
พระบุรเขตธรรมคณี. (2566). แนวโน้มการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในยุคหลังสถานการณ์โควิค 2019. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 6(2), หน้า 154-167.
พระปลัดเมธี ปิยธมฺโมและคณะ. (2566). การประยุกต์ใช้ปรัชญาหลังนวยุคและพุทธปรัชญา เพื่อการเผยแผ่หลักพุทธธรรมในสังคมยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(8), หน้า 451-469.
พระไพศาล วิสาโล. (2562). การปฏิรูปและฟื้นฟูพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์. เรียกใช้เมื่อ 19 มิถุนายน 2562 จาก http://www.buddhadasa.org.
พระมงคลธีรคุณ. (2561) การดำรงชีวิตของพระสงฆ์ไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 1(1), หน้า 1-12.
พระมหาภาณุวัฒน์ ปฏิภาณเมธี และ ศศิวิมล แรงสิงห์. (2562). บทบาทและความสําคัญของวัดมิ่งเมืองมูล : ในบริบทสังคมกระแสปัจจุบัน. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์, 7(3), 151-164.
พระมหาเสกสรรค์ สุขกาโมและคณะ. (2563). นวัตกรรมการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของคณะสงฆ์จังหวัดอุดรธานี. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 8(4), หน้า 1418-1428.
ภัทรวรรณ วันทนชัยสุข. (2562). ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า. เรียกใช้เมื่อ 9 มิถุนายน 2562 จาก www.phuttha.com/พระพุทธเจ้า/ความรู้เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า.
วนิดา ชุลิกาวิทย์และคณะ. (2566). พลวัตการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในศตวรรษที่ 21. วารสารธรรมเพื่อชีวิต, 29(2), หน้า 59-72.
