บทบาทนักพัฒนาชุมชนในชุมชนท้องถิ่นอีสานตามหลักพรหมวิหาร 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้กล่าวถึงบทบาทของนักพัฒนาชุมชนในชุมชนท้องถิ่นอีสานตามหลักพรหมวิหาร 4 ซึ่งนักพัฒนาชุมชน ถือเป็นตำแหน่งงานหลักในปฏิบัติงานพัฒนาชุมชน มีบทบาทหน้าที่ และความรับผิดชอบในการพัฒนาชุมชน พัฒนาคุณภาพชีวิตของประชาชน ภายใต้ปรัชญาและวิธีการพัฒนาชุมชนที่มุ่งเสริมสร้างกระบวนการเรียนรู้และการมีส่วนร่วมของประชาชน ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา งานพัฒนาชุมชนได้ปรับกระบวนการทำงานให้สอดคล้องกับสภาวการณ์ที่เปลี่ยนแปลงของสังคม และวิธีการพัฒนาที่เหมาะสมในการพัฒนาคน ในด้านร่างกายและจิตใจ สติปัญญา มีความรู้ความสามารถ และทักษะในการประกอบอาชีพและการมีส่วนร่วมของชุมชนในการพัฒนาชุมชนให้มีความเข้มแข็งยั่งยืน อย่างนั้นแล้วหลักพรหมวิหาร 4 จึงเป็นหลักธรรมครองใจที่ทำให้คนปฏิบัติในทางประเสริฐทั้งต่อตนเองและผู้อื่น ประกอบด้วย 1) เมตตา คือ ความปรารถนาให้ผู้อื่นมีความสุข 2) กรุณา คือ ความปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ 3) มุทิตา คือ ความยินดีเมื่อผู้อื่นได้ดี และ4) อุเบกขา คือ การรู้จักวางเฉย ทำใจเป็นกลาง ซึ่งสอดคล้องกับหลักพัฒนาชุมชนเป็นอย่างดียิ่ง
Article Details
- ผลงานที่ส่งตีพิมพ์จะต้องไม่เคยเผยแพร่ในสิ่งตีพิมพ์อื่นใดมาก่อนและต้องไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
- ต้นฉบับที่ส่งตีพิมพ์ต้องเป็นภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเท่านั้น
- ต้นฉบับต้องผ่านการกลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการ
- ในกรณีที่เป็นบทความแปล ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ โดยการขออนุญาตให้เป็นไปตามหลักจริยธรรมสากล
- ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ และตาราง ที่ตีพิมพ์ในวารสาร เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร กองจัดการ และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
6. ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
จารุพงศ์ พลเดช. (2547). การพัฒนาในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
จีรพรรณ กาญจนะจิตรา. (2558). การพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย รามคำแหง.
เจริญชัย ชนไพโรจน์ และสิทธิศักดิ์ จำปาแดง. (2543). ดนตรีพื้นบ้านอีสาน. มหาสารคาม.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2541). ทฤษฎีและแนวคิดเศรษฐกิจชุมชนชาวนา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับ ลิชชิ่ง.
นำใจ อุทรักษ์. (2553). การศึกษาและแนวทางการพัฒนาหมอลำเรื่องต่อกลอนในภาค อีสาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พระไพศาล วิสาโล. (2546). หนังสือธรรมะ. บ้านสบลี: เมืองปานการพิมพ์.
สําลี รักสุทธี. (2544). เทคนิควิธีการจัดการเรียนและเขียนแผนการสอน โดยยึดผู้เรียน เป็นสําคัญ. กรุงเทพฯ : พัฒนาศึกษา.
อณิษฐา หาญภักดีนิยม. (2556). การพัฒนาชุมชนด้วยหลักพรหมวิหาร 4. วารสาร วิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. 2(2), 1-6.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2544). ภูมิปัญญาอีสาน. กรุงเทพฯ: มูลนิธิภูมิปัญญา.
