ภาวะผู้นำท้องถิ่นตามแนวพุทธศาตร์กับการแก้ไขความขัดแย้งด้วยหลักพรหมวิหาร 4

Main Article Content

พระอธิการสมจันทร์ ฉินฺนกาโม

บทคัดย่อ

บทคัดย่อ


ภาวะของผู้นําตามแนวพุทธศาสตร์ที่จะสามารถจัดการความขัดแย้งในสังคมไทยได้ดีนั้นจะต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถในการนําหลักธรรมมาใช้ในการปกครองตน ปกครองคน และปกครองงาน โดยมีหลักธรรมที่จำเป็นต้องนำมาใช้ในการบริหารจัดการองค์กรนั้น โดยหลักการสร้างความสามัคคีปรองดองให้เกิดขึ้นในสังคมซึ่งเป็นหลักคิดหลักธรรมในการทำงานร่วมกันในองค์กร และอยู่ร่วมกันในสังคม ภาวะผู้นําตามแนวพุทธศาสตร์นั้นต้องมีคุณลักษณะที่สำคัญอยู่ ๓ อย่าง คือ ๑) คุณลักษณะภายนอก คือ มีรูปร่างสง่างาม น่าเคารพศรัทธาเลื่อมใส ตลอดทั้งมีพละกําลังแข็งแรง สุขภาพที่ดีและมีความเพียร ๒) คุณลักษณะภายใน คือ มีความรู้ มีวิสัยทัศน์กว้างไกล มีความชํานาญในงาน มีมนุษย์สัมพันธ์ดี ๓) มีความแตกต่างจากบุคคลอื่น ซึ่งความแตกต่างนี้จะทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเกิดความเคารพนับถือ มีความเชื่อมั่น มีความเชื่อฟังอย่างจริงใจ วิถีทางของการที่จะเป็นผู้นําที่ดีควรมีหลักธรรมหรือคุณธรรมในทางพระพุทธศาสนาที่สามารถนํามาประยุกต์ใช้สำหรับภาวะผู้นํา บ้านเมืองไทยเกิดความขัดแย้งมากมายภายในสังคม เนื่องจากปัจจัยหลายด้านที่ส่งผลกระทบให้ความขัดแย้งนั้นเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความขัดแย้งที่สร้างเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่จบสิ้นนั้นมาจากมนุษย์ มนุษย์ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการทำให้เกิดความขัดแย้งภายในสังคม หลักธรรมที่จะสามารถสลายความขัดแย้งและสร้างความสามัคคีของคนในสังคม คือ หลักธรรมสำหรับครองคน ได้แก่ พรหมวิหารธรรม ควรนำมาเป็นแนวทางในการแก้ไขความขัดแย้ง เพราะหลักพรหมวิหารธรรม มีเนื้อหาครอบคลุมทั้งด้านการกระทำทั้งทางกาย วาจา และใจ อันนำมาสู่การแก้ไขปัญหาความขัดแย้งที่เกิดขึ้นกับคนในสังคมปัจจุบัน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พระอธิการสมจันทร์ ฉินฺนกาโม. (2022). ภาวะผู้นำท้องถิ่นตามแนวพุทธศาตร์กับการแก้ไขความขัดแย้งด้วยหลักพรหมวิหาร 4. วารสารวิชาการพระพุทธศาสนาเขตลุ่มแม่น้ำโขง, 5(1), 12–23. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/bmrj/article/view/253749
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิง

ดร.ประสิทธิ์กุลบุญญา. (2557). ความขัดแย้งและการจัดการความขัดแย้งตามหลัก พระพุทธศาสนา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏ อุบลราชธานี. 5(1).

ดวงตา ราชอาษา. (2559). บทบาทของผู้นำในกระบวนทัศน์ใหม่. วารสารวิชาการแพร วากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์

พระเทพปริยัติเมธี, ผศ.ดร. (2553). ภาวะผู้นําเชิงพุทธกับการจัดการความขัดแย้งใน สังคมไทย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาลัยสงฆ์นครสวรรค์.

พระมหาสุทธิชัย ฐิตชโย (ถาวรศิล). (2556). การนำหลักธรรมพรหมวิหาร 4 ไปใช้ใน การบริหารงานของผู้บริหารโรงเรียนพระปริยัติธรรม อำเภอเมือง จังหวัด ร้อยเอ็ด. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. สาขาวิชาการพัฒนาสังคม. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพลากร สุมงฺคโล (อนุพันธ์), พระครูปริยัติ วรเมธี, สยามพร พันธไชย, พระมหาไทย น้อย สลางสิงห์. (2561). ภาวะผู้นำท้องถิ่นในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ แพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์ . 5(1).

พระมหาศิวะเสน ญาณเมธี. (2561). รูปแบบการบริหารจัดการความขัดแย้งใน พระพุทธศาสนา. สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย สยาม

แพทย์หญิงรชนีกร วีระเจริญ, อัครวรรธน์ อวัสดารักษ์. (2564). การจัดการความ ขัดแย้ง. สื่อออนไลท์. จาก http://envocc.ddc.moph.go.th/uploads/

OEHA2/ELM/Documents/15.conflict%20manegement.pdf

ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญพัฒน์.

รณิดา มนต์ขลัง และคณะ. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของการนำนโยบาย การจัดบริการสุขภาพผู้สูงอายุไปสู่การปฏิบัติ ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์.

Robbins, S. P. (1974). Managing organizational conflict: A nontraditional approach. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.

Robbins. (1983). Organization behavior: Concepts controversies and captivations (2nd ed.). Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice-Hall.

Tjosvold, D.W. (2007). The conflict-positive organization: it depends upon us. Journal of Organizational Behavior.

William A. Robson. (1981). “Local Government” In Encyclopedia Of Social

Science. Vol. New York: McMilla