คุณธรรมพื้นฐานของความเป็นมนุษย์
Main Article Content
บทคัดย่อ
คุณธรรมในฐานะเป็นพื้นฐานของมนุษยธรรม เป็นข้อปฏิบัติในชีวิตประจำให้ถึงความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ “มนุษยธรรม” (ธรรมที่ทำคนให้เป็นมนุษย์) เพราะผู้มีคุณธรรม ได้ ย่อมเป็นคนคุณภาพที่สามารถยกชีวิตให้พัฒนาขึ้นมาอีกระดับหนึ่งจากปุถุชนทั่วไปที่ยังคงใช้ชีวิตโดยการชักจูงของสัญชาตญาณเป็นส่วนใหญ่ ส่วนผู้มีคุณธรรม แล้วนั้น จะก้าวเข้าสู่การเป็นมนุษย์ผู้พร้อมที่จะร่วมเป็นหุ้นส่วนแห่งสังคมอารยะที่สามารถจะนำพาทั้งชีวิตของตน ของคนอื่น และของสังคมโดยรวมไปสู่ความร่มเย็นเป็นสุขอย่างเกื้อกูลกันในวงกว้าง การไม่เบียดเบียนซึ่งกันและกัน คุณธรรมเป็นที่ตั้งแห่งกุศลธรรมอันเป็นพื้นฐานความเป็นมนุษย์ เป็นแนวทางการประพฤติปฏิบัติการแสดงออกเป็นที่ตั้ง คือเจตนา “คุณธรรม คือ ความดีที่มีอยู่ในใจ ที่ทำให้เกิดผลดีต่อผู้อื่นโดยคนดีมีคุณธรรมต้อง ซื่อสัตย์สุจริต คิดดี พูดดี ทำดี คิดตรง พูดตรง ทำตรง ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ไม่พลิกพริ้วในคำพูดและการกระทำ รวมถึงต้องมีเมตตาช่วยเหลือผู้ตกทุกข์ได้ยาก ที่สำคัญ ต้องไม่เบียดเบียนคนอื่น ไม่คดโกง ไม่ข่มเหงผู้ที่อ่อนแอกว่า หรือผู้หญิง ไม่ฉ้อราษฎร์บังหลวง และไม่ทำทุจริต” “คุณธรรม คือ ความเป็นมนุษย์” ที่มนุษย์ทุกคนต้องนำ สติปัญญามาควบคุมพฤติกรรม ทั้งกาย วาจา ใจ ให้อยู่ในกรอบ ซึ่งจะนำมาถึงความสงบร่มเย็นในสังคมทั้งในปัจจุบันและอนาคตต่อไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- ผลงานที่ส่งตีพิมพ์จะต้องไม่เคยเผยแพร่ในสิ่งตีพิมพ์อื่นใดมาก่อนและต้องไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
- ต้นฉบับที่ส่งตีพิมพ์ต้องเป็นภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเท่านั้น
- ต้นฉบับต้องผ่านการกลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการ
- ในกรณีที่เป็นบทความแปล ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ โดยการขออนุญาตให้เป็นไปตามหลักจริยธรรมสากล
- ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ และตาราง ที่ตีพิมพ์ในวารสาร เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร กองจัดการ และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
6. ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
การศาสนา, กรม.(2541). คู่มือการพัฒนาคุณธรรม จริยธรรมสำหรับผู้บริหาร. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์กรมการศาสนา.
พระไตรปิฎกฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย. พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย สีลขันธวรรค เล่ม 1 ภาค 1
พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). “พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์”.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาคนและสังคม. กรุงเทพฯ : การไฟฟ้าฝ่ายผลิตแห่งประเทศไทย.
พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2548). เศรษฐศาสตร์แนวพุทธ. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพ: สุขภาพใจ.
พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 (ราชบัณฑิตยสถาน, 2546)
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม.
พิมพ์ครั้งที่ 12 พ.ศ. 2546.
___________ . (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. พิมพ์ครั้งที่ 32 กรุงเทพมหานคร:
เพ็ทแอนด์โฮม จำกัด.
พิมพ์พรรณ เทพสุเมธานนท์ และนุชนารถ สุนทรพันธุ์. (2537). การศึกษาเพื่อพัฒนา ชีวิตและสังคม (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประวัติ พื้นผาสุก. (2549). คุณธรรมสำหรับผู้บริหาร. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยราชภัฏ เชียงใหม่.
วศิน อินทรสระ. (2541). พุทธจริยศาสตร์. กรุงเทพฯ : ทองกวาว.
___________ . (2541). แนวทางการพัฒนาจริยธรรมไทย. กรุงเทพมหานคร: ไทย พัฒนาพานิช.
สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2550). พระไตรปิฎกฉบับประชาชน. กรุงเทพฯ . กรมการศาสนา
กระทรวงวัฒนธรรม.