ผีดอนปู่ตา : ความเชื่อความศรัทธาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสังคมอีสาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งแสดงให้เห็นถึงความเชื่อความศรัทธาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในสังคมอีสาน โดยเฉพาะความเชื่อเรื่องผีดอนปู่ตา จากการศึกษาพบว่า ผีดอนปู่ตาเป็นผีบรรพชนหรือผีประจำตระกูลที่ล่วงลับไปแล้ว เป็นดวงวิญญาณของบรรพบุรุษประจำหมู่บ้านที่วิญญาณนั้นยังคงเป็นห่วงลูกหลานและยังคงเฝ้าคอยดูแลรักษาคุ้มครองป้องกันภัยอันตรายทั้งปวงที่จะเกิดขึ้น ผีดอนปู่ตาไม่ใช่ภูตผีร้ายที่คอยหลอกหลอนคนไปทั่ว ผีดอนปู่ตาเมื่อพูดตามลักษณะทางภพชาติก็มีทั้งที่เป็นภูตผีจริง ๆ ที่เป็นผีประเภทอสุรกายและที่เป็นเทวดา รุกขเทวดาก็มี ภูมเทวดาก็มี ผีดอนปู่ตาเป็นผีระดับสูง คือ มีอำนาจมากมีบารมีมากเหนือภูตผีและสัมภเวสีทั่วไปในแถบบริเวณนั้น ผีดอนปู่ตามีทั้งที่มีบริวารมากและที่มีบริวารน้อยหรืออยู่เพียงลำพังก็มี ซึ่งชาวบ้านในสังคมท้องถิ่นอีสานมีความเชื่อว่าผีดอนปู่ตาให้ทั้งคุณและโทษแก่ตนเองและชุมชุน และเชื่อว่าผีดอนปู่ตามีอิทธิฤทธิ์มากสามารถดลบันดาลโชคลาภและความสำเร็จในหน้าที่การงานต่าง ๆ ซึ่งความเชื่อนี้มีอิทธิพลต่อวิถีการดำเนินชีวิตของคนในชุมชนท้องถิ่นอีสานมาอย่างยาวนานจนถึงปัจจุบัน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- ผลงานที่ส่งตีพิมพ์จะต้องไม่เคยเผยแพร่ในสิ่งตีพิมพ์อื่นใดมาก่อนและต้องไม่อยู่ในระหว่างการพิจารณาของวารสารอื่น การละเมิดลิขสิทธิ์ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้ส่งบทความโดยตรง
- ต้นฉบับที่ส่งตีพิมพ์ต้องเป็นภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเท่านั้น
- ต้นฉบับต้องผ่านการกลั่นกรองโดยผู้ทรงคุณวุฒิและได้รับความเห็นชอบจากกองบรรณาธิการ
- ในกรณีที่เป็นบทความแปล ต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์ โดยการขออนุญาตให้เป็นไปตามหลักจริยธรรมสากล
- ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ และตาราง ที่ตีพิมพ์ในวารสาร เป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความแต่เพียงผู้เดียว มิใช่ความคิดเห็นและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสาร กองจัดการ และมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน
6. ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
ณรงค์ฤทธิ์ สุมาลี. (2562). ข้อสังเกตว่าด้วยประวัติศาสตร์สังคมของหลักบ้านหลักเมืองในชุมชนลุ่มน้ำโขง. วารสารอารยธรรมศึกษา โขง-สาละวิน. หน้า 119-158.
นันทนา ปรมานุศิษฏ์. (2560). ดอนปู่ตาพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหมู่บ้านอีสาน. วารสารวัฒนธรรม. 4(1), 62-69.
นิยพรรณ วรรณศิริ. (2540). มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม. ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพมหานคร.
บัญชา เกียรติจรุงพันธ์. (2554). “จํ้า” ผู้สื่อสารกับปู่ตา : รอยต่อแห่งความทรงจำร่วมของชุมชน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 3(1), หน้า 20-39.
บุญยงค์ เกิดเทศ. (2540). ดอนปู่ตา: ป่าวัฒนธรรมอีสาน. กรุงเทพฯ: กรมวิชาการเกษตร. สำนักพิมพ์พิพิธภัณฑ์และวัฒนธรรมการเกษตร, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เบญจพร อุผา. (2560). ดอนปู่ตา : การใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
เบญจภัคค์ เจริญมหาวิทย์. (2561). ดอนปู่ตา: ป่าวัฒนธรรมชุมชนภาคอีสานเชื่อมคนสร้างป่า. วารสารสาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ. 11(2), หน้า 2203-2216.
ประเวศ วะสี. (2537). วัฒนธรรมกับการพัฒนา. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภา ลาดพร้าว.
ปรีชา ช้างขวัญยืน และ สมภาร พรมทา. (2556). มนุษย์กับศาสนา. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรีชา สาคร. (2564). ‘ร่างทรง - ผีเข้า’ และ ‘เฒ่าจ้ำ’ ความเหมือนและความต่าง. ค้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2566 จาก https://www.bangkokbiznews.com/lifestyle/969825.
พระกมลฤทธิ์ ภารสารและคณะ. (2565). การมีอยู่ของผีปู่ตาบ้านโนนตุ่นตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม. 9(2), หน้า 113-123.
พระปลัดอภิสิทธิ์ ธมฺมวุฑโฒ และ พระมหามิตร ฐิตปญฺโญ. (2562). การศึกษาคติธรรมทางพระพุทธศาสนาที่ปรากฏในพิธีกรรมการบูชาปู่ตาของชาวบ้านทิพโสต ตำบลดอนกลาง อำเภอโกสุมพิสัย จังหวัดมหาสารคาม. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น. 6(2), หน้า 410-423.
พระพัชรพล ปัญญาธโรและคณะ. (2565). วิเคราะห์ความกตัญญูผ่านประเพณีผีปู่ตาของชาวอีสาน. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์. 9(2), หน้า 13-22.
เพ็ญศรี ดุ๊กและคณะ. (2536). วัฒนธรรม พื้นบ้าน : คติความเชื่อ. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัททิยา ยิมเรวัต. (2540). การเปลี่ยนแปลงวัฒนธรรมด้านความเชื่อและขนบธรรมเนียมประเพณี. วารสารภาษาและวัฒนธรรม, 16(1), หน้า 5-12.
เมินรัตน์ นวะบุศย์. (2544). ทัศนะของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในจังหวัดนครราชศรีมาที่เกี่ยวกับสิ่ง
ยุพารักษ์ ชนะบวรวัฒน์. (2560). การบนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของชาวพุทธในสังคมไทย. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธศาสนศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ว.ศรีสุโร. (2541). ”ปู่ตา – อาฮัก”. วารสารศิลปวัฒนธรรม. 19(5), หน้า 64.
วิชุดาและคณะ. (2557). การเลี้ยงปู่ตา. ค้นเมื่อ 26 มกราคม 2566 จาก http://is.udru.ac.th/~is-localdb/trad_detail.php?trad_id=8.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2551). ความหมายของภูมิวัฒนธรรมการศึกษาจากภายในและสำนักของท้องถิ่น. สำนักพิมพ์มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
ศักดิ์สิทธิ์และชีวิตหลังความตาย. มหาลัยราชภัฏนครราชศรีมา.
สัมภาษณ์ : นายสุภาพ บุตรวิเศษ อายุ 65 ปี บ้านเลขที่ 73 ต.กู่สันตรัตน์ อ.นาดูน จ.มหาสารคาม. วันที่สัมภาษณ์ 5 กันยายน 2558.
สัมภาษณ์ นายมะลัด สุภารัตน์. ผู้ใหญ่บ้านจันลม. 19 กรกฎาคม 2562.
สัมภาษณ์ พ่อทอน เกษศิลา. ปราชญ์ชาวบ้าน. 13 กรกฎาคม 2562.
สุทัศน์ ประทุมแก้ว. (2563). คติความเชื่อเกี่ยวกับพิธีกรรมบูชาศาลปู่ตาของชุมชนในจังหวัดศรีสะเกษ. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 5(3), หน้า 645-656.
แสง จันทร์งาม. (2544). พุทธศาสนวิทยา. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์บุ๊ค.
โสรัจ นามอ่อน. (2555). การศึกษาวิเคราะห์สาเหตุความเชื่อชาวพุทธที่มีต่อศาลดอนเจ้าปู่ประจำหมู่บ้าน จังหวัดอุบลราชธานี. รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตอุบลราชธานี.
อนันตศักดิ์ พลแก้วเกษ. (2562). การศึกษาตัวบทและบทบาทของผีปู่ตา อำเภอเสลภูมิ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์. 19(4), หน้า 1-11.
อีสานร้อยแปด. (2566). เฒ่าจ้ำ ภาษาอีสาน. ค้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2566 จาก https://esan108.com/dict/view/.