การประเมินผลหลักสูตรส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของอาจารย์ใหม่มหาวิทยาลัยรังสิต ปีการศึกษา 2567: การเปรียบเทียบสมรรถนะและความพึงพอใจ

Main Article Content

สมิตา กลิ่นพงศ์
พิบูลย์ ตัญญบุตร
ชิดชไม วิสุตกุล

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของอาจารย์ใหม่มหาวิทยาลัยรังสิต ก่อนและหลังการเข้ารับการพัฒนาตามหลักสูตรส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของอาจารย์ใหม่มหาวิทยาลัยรังสิต ปีการศึกษา 2567 และ 2) ศึกษาความพึงพอใจและจุดที่ควรปรับปรุงของอาจารย์ใหม่ต่อการส่งเสริมสมรรถนะตามหลักสูตรดังกล่าว การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยใช้รูปแบบการทดลองกลุ่มเดียววัดผลก่อนและหลังการทดลอง (One-Group Pretest-Posttest Design) กลุ่มเป้าหมายได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง คือ อาจารย์ใหม่ที่มีอายุงาน 1-5 ปี ในปีการศึกษา 2567 (รหัสประจำตัว 63-67) ที่เข้าร่วมโครงการ จำนวน 31 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย หลักสูตรส่งเสริมสมรรถนะ (ระยะเวลา 12 ชั่วโมง) แบบประเมินสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้ และแบบประเมินความพึงพอใจ ที่สร้างโดยผู้เชี่ยวชาญจากวิทยาลัยครูสุริยเทพ มหาวิทยาลัยรังสิต โดยเครื่องมือทั้งสองมีค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค เท่ากับ 0.92 ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความเชื่อมั่นในระดับสูง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที (t-test)
ผลการวิจัยพบว่า
1. สมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของอาจารย์ใหม่มหาวิทยาลัยรังสิต หลังการเข้ารับการพัฒนาตามหลักสูตรส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของอาจารย์ใหม่มหาวิทยาลัยรังสิต ปีการศึกษา 2567 สูงกว่าก่อนการเข้าร่วมการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 (t = 36.60)
2. อาจารย์ใหม่มีความพึงพอใจต่อการพัฒนาตามหลักสูตรดังกล่าวในระดับมากที่สุด หลักสูตรนี้มีประสิทธิภาพในการพัฒนาสมรรถนะทางการสอนของอาจารย์ใหม่ให้สอดคล้องกับมาตรฐานวิชาชีพ และสามารถนำไปใช้เป็นต้นแบบในการพัฒนาบุคลากรสายวิชาการในระดับอุดมศึกษาต่อไป

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
กลิ่นพงศ์ ส., ตัญญบุตร พ., & วิสุตกุล ช. (2026). การประเมินผลหลักสูตรส่งเสริมสมรรถนะด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของอาจารย์ใหม่มหาวิทยาลัยรังสิต ปีการศึกษา 2567: การเปรียบเทียบสมรรถนะและความพึงพอใจ. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 26(1), 149–164. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/283332
ประเภทบทความ
บทความวิจัย (Research Article)

เอกสารอ้างอิง

จีราภรณ์ จันทร์เขียน และวิชชุตา อ้วนศรีเมือง. (2567). การศึกษาสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนของครูในศตวรรษที่ 21 ตามแนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพ. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 1199-1210.

มนตรี วงศ์สะพาน. (2563). พื้นฐานการวิจัยทางหลักสูตรและการสอน. มหาสารคาม: สารคามการพิมพ์.

สมาคมเครือข่ายการพัฒนาวิชาชีพอาจารย์และองค์กรระดับอุดมศึกษาแห่งประเทศไทย (ควอท). (2566). คู่มือการขอรับการประเมินสมรรถนะอาจารย์ ตามแนวทางการพัฒนาคุณภาพอาจารย์เพื่อส่งเสริมการบรรลุผลลัพธ์การเรียนรู้ตามมาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พ.ศ. 2566. เข้าถึงได้จาก https://www.thailandpod.org/doc/thailand_PSF/

Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom. Washington, DC: ERIC Clearinghouse on Higher Education.

Brookfield, S. D. (2006). The skillful teacher: On technique, trust, and responsiveness in the classroom. (2nd ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.

Felder, R. M., & Brent, R. (2009). Active learning: An introduction. ASQ Higher Education Brief, 2(4), 1-5.

Freeman, S., Eddy, S. L., McDonough, M., Smith, M. K., Okoroafor, N., Jordt, H., & Wenderoth, M. P. (2014). Active learning increases student performance in science, engineering, and mathematics. Proceedings of the National Academy of Sciences, 111(23), 8410-8415.

Gravestock, P., & Gregor-Greenleaf, E. (2008). Student learning under stress: Implications for tutors and staff. Journal of Further and Higher Education, 32(4), 369-383.

Guskey, T. R. (2000). Evaluating professional development. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.

Knowles, M. S., Holton III, E. F., & Swanson, R. A. (2015). The adult learner: The definitive classic in adult education and human resource development. (8th ed.). New York, NY: Routledge.

Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education, 93(3), 223-231.