The Cosmetic Surgery in a Buddhist Perspective

Main Article Content

Kochaporn Siriboot
Phrakhru Sudhikhambhirayan
Phramaha Samrong Saññato

Abstract

Nevertheless in the field of cosmetic science. beauty or the prefect appearance of a man was depend cell and good nutriment including good environment and emotion. Therefore the prefect appearance could be possible through the works of cosmetic surgery. But. it was somewhat various parts to be completed; in other word. in order to be smart and beauty.
However. prefect appearance In a Buddhist perspective was divided into external and inner. and it had 3 levels: basic level refer to those who being in morality; middle level was lived with mindfulness; and high level was liberation (Nibbana). The cultivation of contemplation on the body (Kayanusatipatthana) was in fact the process of learning the reality of the universe. It was the path leading to the end of suffering; not being
attached to anything either beauty or ugly. to realize the sustainable happiness. Moreover. the Buddhist principles of prefect appearance were free and had no risk of harmful and psychological disorders.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
บทความวิชาการ (Academic Article)

References

เขมจิต ศรีบุนนาค. (2542). สุนทรียภาพแห่งชีวิต. กรุงเทพฯ: การศึกษาคลื่นลูกที่สาม.

จงจิต พานิชกุล. (2557). การศึกษาการทำศัลยกรรมความงามในมุมมองของพระพุทธศาสนา. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

ถาวร จรูญสมิทธิ์. (2528). การทำศัลยกรรมพลาสติก. กรุงเทพฯ: ปีพลับลิชเชอร์.

________. (2528). ศัลยกรรมตกแต่ง. กรุงเทพฯ: เยียร์พลับลิชเชอร์.

พระเยื้อง ปั้นเหน่งเพชร. (2547). สุนทรียศาสตร์. เชียงใหม่: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2550). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตโต). (2557). พุทธรมณ์ฉบับปรับปรุงและขยาย. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

________. (2538). พจนานุกรมศัพท์พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพีรสิทธิ์ ปิยสีโล (ลักษณา). (2550). อิทธิพลสุนทรียศาสตร์ของพุทธปรัชญาต่อพุทธศิลป์เขมร. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย.

พระสุพรหมยานเถร (ทองคำ ศิริมงคล). (2547). ตอบมหาสติปัฏฐาน 4. เชียงใหม่: วัดพระธาตุศรีจอมทอง.

พ่วง มีนอก. (2539). สุนทรียศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

พุทธทาสภิกขุ. (2543). ศิลปะแห่งชีวิต. กรุงเทพฯ: ธรรมภา.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มัย ตะติยะ. (2547). สุนทรียภาพทางสายตา. กรุงเทพฯ: วาดศิลป์.

มานพ นักการเรียน. (2545). มนุษย์และการใช้เหตุผลจริยธรรมและสุนทรียศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่น

วศิน อินทสระ. (2525). กรรมของสตรีในสมัยพุทธกาล. กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.

เสถียร โพธินันทะ. (2543). พุทธศาสนาและปรัชญา. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สถิต วงศ์สวรรค์. (2540). ปรัชญาเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: อักษรพิทยา.

สุพัตรา กอบกิจสุขสกุล. (2531). การประกวดนางสาวไทย (พ.ศ. 2477-2530). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.