การพัฒนาวิธีการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษที่ 26

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับวิธีการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษที่ 26 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อวิธีการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษ ที่ 26 กลุ่มตัวอย่างพระสังฆาธิการในจังหวัดบุรีรัมย์ โดยใช้สูตรการคำนวณของทาโร่ ยามาเน่ ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 399 รูป ในจังหวัดบุรีรัมย์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าการถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับวิธีการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษที่ 26 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อวิธีการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษ ที่ 26 กลุ่มตัวอย่างพระสังฆาธิการในจังหวัดบุรีรัมย์ โดยใช้สูตรการคำนวณของทาโร่ ยามาเน่ ได้ขนาดกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 399 รูป ในจังหวัดบุรีรัมย์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าการถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) 
ผลการวิจัยพบว่า ระดับวิธีการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษที่ 26 โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.62, S.D. = 0.54) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการเผยแผ่พุทธธรรมของพระสงฆ์ในพุทธศตวรรษที่ 26 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 มีอยู่จำนวน 5 ปัจจัย คือ ความสามารถในจิตวิทยาความรอบรู้ในข้ออรรถข้อธรรม ปัจจัยด้านประสิทธิภาพและเทคนิคการเผยแผ่ศาสนธรรม ปัจจัยด้านศักยภาพของพระสังฆาธิการ ปัจจัยด้านศิลปะในการถ่ายทอด จากทั้งหมด 10 ปัจจัย