ภูมิปัญญาที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของชุมชนในจังหวัดพะเยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภูมิปัญญาที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนของชุมชนในจังหวัดพะเยา โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงปริมาณ หน่วยในการวิเคราะห์เป็นระดับครัวเรือน กลุ่มตัวอย่าง คือ หัวหน้าครัวเรือน จำนวน 232 คน ซึ่งเป็นจำนวนครัวเรือนทั้งหมด เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ (interview schedule) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติการถดถอยพหุ และนำเสนอข้อมูลโดยการบรรยายตามตาราง
ผลการวิจัยพบว่า ภูมิปัญญาแต่ละด้าน คือ การทำมาหากิน ความสัมพันธ์ทางสังคม หัตถกรรมและศาสนาและความเชื่อ มีอิทธิพลทางบวกต่อการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 เมื่อพิจารณาภูมิปัญญาที่มีอำนาจการทำนายการเปลี่ยนแปลงของการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนได้ดีที่สุด พบว่า ความสัมพันธ์ทางสังคม มีอำนาจการทำนายการเปลี่ยนแปลงของการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนมากที่สุด ซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐาน (β) เท่ากับ .413 รองลงมา คือ การทำมาหากิน ซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐาน (β) เท่ากับ .277 ศาสนาและความเชื่อ ซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐาน (β) เท่ากับ .184 และหัตถกรรม ซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์การถดถอยมาตรฐาน (β) เท่ากับ .177 ตามลำดับ โดยสามารถอธิบายความผันแปรของการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนได้ร้อยละ 51.9 (R2 Adjust = .519) และมีความคลาดเคลื่อนมาตรฐานในการประมาณค่าของโมเดลเท่ากับ 11.34999 (Std.EE. = 11.34999)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
Danthanin, M. (1998). Community Economy should be Self-reliant in the System: Principles and Practices. Complete Report of the Master Plan for Economic Development Society and Environment. Lopburi : Soyell and Environmental Development Company.
Department of Agricultural Extension. (n.p.). Introduction to local wisdom. Group of Local wisdom, Agricultural Development Department. Bangkok : Department of Agricultural Extension.
Jommueng, L. and Wasusophapol, S. (2003). Thai Lue woven cloth: Community economy for Self-Reliance. Bangkok : Creative Publishing Company Limited.
Khunpol, S. (2015). A Study of Cultural Identity in Beliefs of Kohyor Community. Parichart Journal, Thaksin University, 28(3), Special edition, 82-103.
Nakornthan, S. (1996). Concept of Quality of Life and Social Indicators: Group / Community Level in Developing Thai Quality of Life and Society Indicators. (Anuchat Puangsamli and Orathai Arathai. Editors). Bangkok : Office of the Research Fund.
Na Thalang, E. (1997). Wisdom of the Four sectors. Way of life and learning process of Thai people. Nonthaburi : Sukhothai Thammathirat Open University.
Photisita, S. (2012). Thai Countryside in a Capitalist way. Bangkok : Royal Insitute of Thailand
Pongpit, S. (2005). Base of thought: from the Master Plan to Community Enterprises. Bangkok : Wisdom Publishing.
Pongpit, S. (2007). Paradigm of sustainable development. Bangkok : Phangpanya Publishing House.
Romratanapan, W., et al. (2003). Complete research report Social Scholarship Program As a production factor of the community economy. Research report. Bangkok : Thammasat University.
Samniang, C. (2018). Development of capital-political group in the North of Thailand: Transformation of economic and cultural to political capital. PSDS Journal of Development Studies Thammasat University, 1(1), 1-48.
Sugannasil, W. (1997). Capitalist Development and Changes in Village Community: A Survey with Some Observations. Songklanakarin: E-Journal of Social Sciences & Humanities, 3(1), 109-129.
Thai Encyclopedia for Youth. (2019). Thai wisdom branch classification. http://kanchanapisek.or.th/kp6/sub/book/book.php?book=23&chap=1&page=t23-1-infodetail03.html (Accessed 3 March 2019).
Visuddhangkoon, K. (2017). The Usefulness of Buddhism in Enhancing the Economic Conditions of the Rural E-san Households: A Case Study of Muang District, KhonKaen Province. Humanities & Social Sciences, 34(1), 247-269.
