ความเป็นประชาธิปไตยที่เสรีและประชาธิปไตยที่ไม่เสรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาความเป็นประชาธิปไตยที่เสรีและประชาธิปไตยที่ไม่เสรี โดยใช้ฐานความคิดเสรีนิยมแบบประชาธิปไตยเป็นกรอบแนวความคิดในการศึกษาวิเคราะห์ ผลการศึกษา พบว่า ประการที่หนึ่ง การใช้อำนาจของรัฐต้องอยู่ภายใต้ข้อกฎหมายรัฐธรรมนูญ เปิดโอกาสให้ประชาชนสามารถแสดงความคิดเห็นทางการเมือง วิพากษวิจารณ์การทำงานของรัฐบาล และการเคลื่อนไหวเรียกร้องทางการเมืองตามหลักสิทธิและเสรีภาพอย่างเสรี โดยรัฐไม่บังคับใช้อำนาจอื่นเพื่อกระทำต่อพลเมืองของตน ตามหลักนิติรัฐนิติธรรมอย่างถูกต้อง ประการที่สอง พบว่า การใช้อำนาจของผู้นำทางการเมืองที่ออกกฎหมายเพื่อปิดกั้นสิทธิและเสรีภาพ โดยทำการแทรกแซงภายในระบบการปกครองแบบประชาธิปไตย เพื่อมิให้เป็นไปตามรัฐธรรมนูญมากจนเกินไป แต่ให้ประชาชนทำหน้าที่ตามหลักสิทธิและเสรีภาพของประชาธิปไตย เปิดให้มีกระบวนการมีส่วนร่วมทางการเมืองแบบการเลือกตั้ง เท่านั้น โดยรัฐสามารถใช้อำนาจนิยมเบ็ดเสร็จทั้งในและนอกกฎหมายเพื่อละเมิดสิทธิเสรีภาพของประชาชนได้ตลอดเวลา เป็นต้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). ประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
เกษียร เตชะพีระ. (2558). แนวคิดเรื่องเสรีนิยมกับประชาธิปไตย (Liberalism and Democracy). กรุงเทพ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คำนึง ชัยสุวรรณรักษ์ และธีระพล บุญสร้าง. (2546). ความหมายประชาธิปไตยในวิถีชีวิตไทย. กรุงเทพฯ: วี.เจ.
โคริน เฟื่องเกษม. (2557). สาธารณรัฐสิงคโปร์. ใน หนังสือชุด สถาบันการเมืองใน ประเทศอาเซียนบวกสาม. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิจัย ดิเรก ชัยนาม คณะรัฐศาสตร์.
_______. (2554). สิงคโปร์ภายใต้สามผู้นำ. กรุงเทพฯ: เดือนตุลา.
ชลธิศ ธีระฐิติ. (2546). ความหมายว่าด้วยเสรีนิยม. กรุงเทพฯ: พี.เพรส.
ไทยโพสต์. (2563). เสรีภาพการแสดงออกในระบอบประชาธิปไตย. เข้าถึงได้จาก https://www.thaipost.net/main/detail/75250
ธเนศ วงศ์ยานนาวา. (2549). ฐานทางความคิดของประชาธิปไตยแบบปรึกษาหารือ. เข้าถึงได้จาก http://www.kpi.ac.th.
นิยม รัฐอมฤต. (2547). ความหมายประชาธิปไตย. เอกสารประกอบการบรรยาย. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
พิชิต ลิขิตกิจสมบูรณ์. (2555). ประชาธิปไตยที่ไม่เสรี. เข้าถึงได้จาก https://prachatai.com/journal/2012/08/41881
ฤดีมน ปรีดีสนิท. (2544). หลักการอุดมการณ์เสรีนิยม. กรุงเทพฯ: วิถีทรรศน์.
วรเจตน์ ภาคีรัตน์. (2543). เงื่อนไขการตรากฎหมายจำกัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชน: “มาตรา” ในการควบคุมตรวจสอบความชอบด้วยรัฐธรรมนูญของกฎหมาย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สนธยา พลศรี. (2545). ทฤษฏีเกี่ยวกับเสรีนิยม. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สมเกียรติ วันทะนะ. (2555). กำเนิดและความเปราะบางของเสรีประชาธิปไตย. กรุงเทพฯ: สมาคมรัฐศาสตร์แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมชาย กษิติประดิษฐ์. (2547). สิทธิเสรีนิยม. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สมบัติ บุญคำเยือง. (2546). คนบ้านป่า: สิทธิในวิถีปฏิบัติและสิทธิทางวัฒนธรรม. ในพลวัตสิทธิชุมชน: กระบวนทัศน์ทางมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
อรพิมพ์ บุญอาภา. (2534). ลักษณะพื้นฐานของอุดมการณ์เสรีนิยม. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
Case, W. (2010). Contemporary Authoritarianism in Southeast Asia: Structures, Institutions and Agency. London: Routledge Taylor & Francis.
Samuel P. H. (1991). The Third Wave: Democratization in the Late Twentieth Century. Norman: University of Oklahoma Press.
Zakaria, F. (2002). Illiberal Democracy Five Years Later: Democracy's Fate in the 21st Century. Harvard International Review, 24(2), 44-48.
_______. (2007). The Future of Freedom: Illiberal Democracy at Home and Abroad. New York: W. W. Norton & Company.
