โมเดลการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 2) ศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 และ 3) สร้างและยืนยันโมเดลการบริหารในมิติการปกครองคณะสงฆ์ภาค 9 ใช้วิธีดำเนินการวิจัยแบบผสมผสาน แบ่งการวิจัยเป็น 2 ระยะ ดังนี้ การวิจัยระยะที่ 1 เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มุ่งศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 กลุ่มตัวอย่างคือ พระสงฆ์ในคณะสงฆ์ ภาค 9 จำนวน 396 รูป การวิจัยระยะที่ 2 เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เพื่อสร้างและยืนยันโมเดล บุคคลที่เกี่ยวข้อง จำนวน 21 รูป บุคคลที่มีความรู้ ประสบการณ์ จำนวน 5 รูป/คน ใช้การสุ่มแบบเจาะจง เครื่องมือการวิจัยใช้แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบสอบถามเชิงปริมาณ แบบบันทึกการประชุมกลุ่ม และแบบสอบถามยืนยันความเหมาะสมของโมเดลการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9
ผลการวิจัยพบว่า
1. ระดับการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( = 3.83) เมื่อจำแนกเป็นรายด้าน พบว่าด้านโครงสร้างของคณะสงฆ์อยู่ในระดับมากที่สุด ( = 3.89)
2. ปัจจัยที่มีผลต่อการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 ได้แก่ ปัจจัยองค์การ (f1) ปัจจัยการปฏิบัติงาน (f2) และปัจจัยผลการปฏิบัติงาน (f3) มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
3. โมเดลการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 ประกอบด้วยการวางแผน การกำหนดโครงสร้าง การวางตำแหน่งบุคลากร อำนาจหน้าที่ การมอบหมายงานให้เหมาะสมสอดคล้อง ร่วมมือกับหน่วยงานภายนอก รายงานผลการปฏิบัติงาน และติดตามตรวจสอบผลการปฏิบัติงานเพื่อยืนยันความเหมาะสมของโมเดล พบว่า มีค่าความสอดคล้องระหว่างควอไทล์ น้อยกว่า 1.5 ทุกข้อ ซึ่งแสดงให้เห็นว่า โมเดลมีความเหมาะสมต่อการนำไปสร้าง เป็นโมเดลการบริหารกิจการในมิติการปกครองคณะสงฆ์ ภาค 9 ต่อไป